Мухар гудамж

2008-10-21T10:47:00.000-07:00

Delphine in Oman.

Оманд делфин харав.

Die Leute, die wir unterwegs verlieren

2008-10-20T14:18:00.000-07:00

…wo sind sie, wie geht es denen, denken sie noch an mich? Vermissen sie mich manchmal? Freunde, die eigene Familien haben und keine Zeit fuer uns haben… Menschen die die Welt schon verlassen haben, sich von dieser laestigen, immer gleichen, stupiden Welt verabschiedet haben, immer jung und schoen in unserer Errinnerungen sind…Menschen, Maenner die ich geliebt habe und irgendwann irgendwo uns verloren, vergessen haben…

Die geliebten Menschen die ich nie wieder sehen werden, die ich nach langer Zeit wieder sehen werden, zu denen ich ganz andere oder gar keine Gefuehle haben werden…Die Menschen bei denen ich fuer ganz lange Zeit bleiben wollen wuerde aber doch nicht schaffe, die mit mir sein wollen, die Angst haben mich bei sich zu behalten, die mich gar nicht wollen…

Die Menschen…wo seid ihr? Wo bin ich? Warum so…neue Menschen die mein Herz gewinnen…

Mein Alltag 1

2008-08-30T09:38:00.000-07:00

Verkehr in Dubai

Ich arbeite vom Sonntag bis Donnerstag, 8.00 bis 18.00 Uhr. Dazwischen haben wir eine Stunde Pause, das heißt wir arbeiten neun stunden am Tag, was hier üblich ist. Dafür haben wir nur fünf Arbeitstage der Woche.

Der Gedanke über das Büro und Arbeit kommt aber viel früher…schon mit dem Klingeln des Weckers. Die allererste Frage die ich mir jeden Morgen stelle ist „wie komme ich zur Arbeit?“.

Dubai hat im allgemein sehr gute Infrastruktur, gute Straßenverhältnisse, gute Autos, billige öffentliche Büsse…aber irgendetwas funktioniert hier nicht. Ich weiß nur nicht was genau. Meiner Rechnung nach gibt es fünf Möglichkeiten, wie man in dieser Stadt von A zum B kommen könnte.

Laufen…kann man hier aber vergessen. Vor allem wegen dem Wetter, das auch am Abend nach 20 Uhr immer noch 40 Grad und 38% Luftfeuchtigkeit hat. Man kann eine Runde ums Haus drehen und dann wieder sich duschen gehen. Zweitens, wegen den unzähligen Bauarbeiten, Umleitungen und Ampeln…
Fahrrad fahren…kann man schon wieder vergessen. Vor allem wegen dem Wetter, versteht sich. Sommer ist ungeeignet für jegliche außerhäusliche Aktivitäten (sogar auf dem Strand ist es hoffnungslos warm). Zweitens, gibt es keine Fahrradstraßen. Man könnte es auf der Fußgängerzone versuchen, aber die Straßenränder sind ungemein hoch. Trotzdem machen das viele verzweifelte Seelen, und auch noch auf dem Gegenspur.
Bus nehmen… warum nicht? Mache ich ja auch, bleibt wohl nichts anderes übrig. Bus fahren ist in Dubai sehr billig (2 AED der Strecke). Jeder Bus hat ein „Ladies Session“, die aus 12 Sitzen besteht. Männer dürfen sich nicht in dieser Abteilung aufhalten. Nachdem sie das Ticket beim Fahrer eingelöst hatte, haben sie sofort nach hinten zu gehen. Ich fühle mich zwar sehr geschmeichelt, aber diese Sache hat einen Hacken…Frauen dürfen im Bus nicht stehen! Ich nehme an, sie machen sich Sorgen dass wir bei jeder Kurve rum fliegen würden oder so. Also ich als Frau werde nur dann in den Bus rein gelassen, wenn da ein Platz in Ladies Session frei ist, was in Rush Hour sehr sehr selten vorkommt.
Momentan Metro ist nur ein Projekt, ab September 2009 soll es aber schon laufen. Ich habe mir sowieso vorgenommen, das erste halbe Jahr gar nicht benutzen. Sie bauen so schnell, für mich nicht vertrauenswürdig genug. Ein Bekannte hat aber gesagt, nach sech Monaten ist es aber vielleicht schon kaputt?! Hmm…ist auch was dran. Also kann ich bis jetzt noch nicht entscheiden…bis dahin..
Taxi fahren... ist eine gute Möglichkeit. Taxi fahren ist auch relativ billig, statt 2AED würde es zu meiner Arbeit um die 12-14 AED kosten. Es ist aber sehr schwer eine zu bekommen, in Rush hour, am WE und am WE in Rush Hour sowieso. Dieses Kapitel verdient sowieso einen extra Eintrag, ich verspriche es.
Eigenes Auto...ein Mietauto kostet um die 2000 AED im Monat. Sprit ist billig, habe ich mir sagen lassen. Abgesehen vom Stress um das Verkehrstau, Parkplatz, Fahrkultur usw. der größte Hacken bei dieser Sache ist…ich muss erstmal meinen Führerschein machen.

Миний нэг өдөр 1

2008-08-30T09:31:00.000-07:00

Ажилдаа явах нь

Манай ажил 8 цагаас эхэлдэг. Үдийн цайгаар нэг цаг завсарлаад орой 6 цагаас тарна. Өглөө сэрээд л миний толгойд орж ирдэг ганц бодол нь “ажилдаа юугаар явах вэ?” Учир нь Дубай дэд бүтэц сайтай, зам талбай нь шинэ, тэгшхэн, машин тэрэг нь бүгд сайн сайхан ч өглөө оройд нэг цэгээс нөгөө цэг рүү хөдөлнө гэдэг өдрийн 9 цаг оффист суухаас хэцүү.

Миний тооцоолсноор бол энэ хотод хөдлөх 5 арга байна.

Явган явах...оройдоо л гэхэд 40 градус халуун, 38% агаарын чийглэгтэй байхад алхана гэдэг үгүй юм аа. Дээрээс нь энд тэндгүй барилга баригдаад зам талбай гэдэг төөрдөг байшин шиг л байна. Би гэрийнхээ үүднээс замын нөгөө талд гарах гэж л 10 минут болдог юм.
Дугуй унах...германд ч унаатай хүн байжээ, дугуй шиг сайхан юм хаа байна. Энд даанч дугуйны зам байхгүй. Явган хүний зам дээр аргалаад чихцэлдээд явж болох ч замын хашлага нь их өндөр. 2 жийгээд л бууж зам гарах юм болно. Хоёрт, энэ халуунд ер нь хөдөлгөөн болгоноо гамнаж байх хэрэгтэй. Хүмүүс гэхдээ дугууй унана аа. Унах унахдаа машин зам дээр, эсрэг урсгалд нь унадаг. Өөдөөсөө ирж яваа машиныг харах л гэсэн санаа юм даа.
Автобусаар явах...дундаж орлоготнуудад бол энэ шиг сайхан юм хаа байхав. Энд автобуснууд нь эмэгтэйчүүдэд зориулсан тусгай хэсэгтэй. Эхний гурван эгнээ суудал нь (нийт 12) эмэгтэй хүмүүст зориулсан байдаг юм. Эрэгтэй хүн тэнд суух байтугай зогсож болохгүй, жолоочоос билетээ аваад шууд автобусны хойд хэсэг рүү явах ёстой. Анх үүнийг харчихаад үнэхээр баяр хүрч байв шүү. Дээрээс нь хямдхан ч юм байгаа юм (нэг талдаа 2 AED), яваад байдаг хэрэгээ гэсэн чинь бас үгүй юм аа. Эмэгтэйчүүддээ хэтэрхий санаа тавиад тэднийг зогсоогоороо автобусанд явж болохгүй гэсэн дүрэмтэй аж. Тэгэхээр өглөө оройд тэр 12хон суудал дүүрэн байхгүй хаачихав дээ. Жолооч таныг ерөөсөө л оруулахгүй.
Метро гээч юм нь баригдаж байгаа. 2009 оны 9 сараас ашиглалтанд орох юм гэсэн. Тэгээд ч би эхний 6 сар суухгүй гэж бодож байгаа. Ийм хурдан баригдаж байгаа юм ямар ч байж мэднэ. Тэгсэн нэг танил 6 сарын дараа хуучраад салаад унана даа гэж байна, бодоод байсан ер нь үнэн ч юм уу.
Такси барих...ерөнхийдөө бол харьцангуй хямдхан. Даанч ажил эхлэх, тарах үеэр олдохгүйн зовлонтой. Дубайд такси барина гэдэг их учиртай, дараа тусад нь бичимз.
Өөрийн гэсэн машин?....Машин, бензины үнэ нь хямдхан л юм гэнэ лээ. Замын түгжрээ, замын соёл муу, машины зогсоол олдохгүй гэх мэт зарим нэг хүндрэлтэй асуудлуудаас гадна хамгийн том асуудал нь надад өөрт байна л даа...үнэмлэх байхгүй..

Music is religion

2008-08-02T02:51:00.000-07:00

Gestern war ich in einer indischen Disko. Inder sind wirklich gute Tänzer, für mich war das Rhythmus viel zu schnell. Sie können aber wirklich drei vier Stunden durchtanzen und das stock-nüchtern. Sie haben es echt im Blut. Ein Mitbewohner hat mal erzählt, Musik wäre deren Religion, heute glaube ich ihm sofort.

Während man nicht in jedem Lokal alkoholische Getränke kaufen kann, geschweige denn Supermarkt, kostet ein Bier in einem Restaurant oder Disko so um die 30-40 Dirham (0.03 Ml). Viele sind hier muslimischen Religion, das heißt leiden müssen darunter nur wenige.

Letztes Wochenende hatte ich Brunch in einem beliebten britischen Pub. Essen und Alkohol sind im Eintrittspreis inbegriffen aber falls du ein Kaffee möchtest kostet es extra. Viele kommen da nur um gut zu trinken. Während ich da noch halb im Schlaf mit meinem Orangensaft und mit Bacon und Rührei gefüllten Teller am Tisch saß und versucht habe ohne meinen guten Schwarz Tee wach zu werden, sangen und tanzten die Leute um mich, die schon um einige Zeit vor mir da angekommen sind.

Die Wochenendaktivitäten hier sind sehr vielfältig aber lässt einen sehr tief in die Tasche greifen. Zum Strand zu gehen wäre so die billigste Variante, aber dafür ist es im Moment einfach zu heiß.

Энэтхэг бүжиг

2008-08-02T02:49:00.000-07:00

Өнгөрсөн хагас бүтэн сайнаар байрнийхаа хүүхдүүдийг дагаж энэтхэг дисконд оров. Энэтхэгүүд их сайн бужиглэх юм, тэгээд дээрээс нь үнэхээр гурав дөрвөн цаг тасралтгуй шүү. Миний энэтхэг киноноос мэдэх тийм бүжиг биш л дээ, орчин үеийн тэхно, хип хоп гээд л бугдийг нь л хийж байна, гэхдээ энэтхэг аяан дээр. Энэтхэг ая их хурдан хэмнэлтэй би бол амьсгаадаж унах шахсан. Энэтхэг пакистанууд ихэнх нь муслим шашинтай болохоор архиний төрлийн юм уухгуй, эв эрүүл. Бас нэг зуун грам татчихаад бүжиглэж байвал хүн ойлгохсон гэмээр

Архиний төрлийн зуйлс энд ер нь их учиртай. Дэлгүүр хоршоогоор нь архи зарахгуй. Зөвхөн бар рэсторан, зочид буудлуудад л байна. Тэндээ бас их үнэтэй, нэг жижиг пиво гэхэд л 6 евроноос эхлэх жишээтэй. Над шиг пиво нь литр литрээр чөлөөтэй урсаж байдаг газараас ирсэн хүнд том шийтгэл болж байгаа юм. Хумуус гэртээ архиний төрлийн ундаа хадгалахийн тулд тусгай лиценц авах шаардлагатай. Хүмүүс гэхдээ гэртээ архи дарс байлгадаг л даа, ихэнх нь наашаа ирэх замдаа онгоцний буудал дээрээс авсан байдаг, тэгээд хааяа орж гарахдаа жижиг саванд хийгээд аваад ирсэн байдаг юм билээ.

Саяхан ажлийнхантайгаа нэг рэсторанд өглөөний зай уухаар очив оо. Германууд хагас бүтэн сайнаар гадуур өглөөний цай уух нь элбэг (brunch). Энэ рэстаранд орхдоо нэг удаа мөнгө төлөөд хичнээн ч идсэн болно, дээрээс нь архи дарс үнэгүй. Ихэнх хүмүүс тэгэхээр энд ирэх дуртай нь ойлгомжтой биз дээ. Хамгийн инээдтэй нь хэрэв та өглөөний цайндаа кафе ууна гэвэл тусад нь төлөх хэрэгтэй.

Байшин

2008-07-25T07:42:00.000-07:00

Миний амьдардаг байшин долоон давхар. Дотроо байгүй л юм гэж байхгүй. Энэ ойр хавь угаасаа компьютерийн дэлгүүр төвлөрсөн газар юм. Манай байрны эхний хоёр давхар нь дан электрон барааны дэлгүүр, гар утас, комьпютер, лэптоп гээд бүх л юм байх шиг байна. Дээрээс нь энэтхэг, хятад, тайланд хоолны газар, гутлын дэлгүүр, сувернирны лангуу, мөхөөлдөсний газартай. Яг залгаа маш том хүнсний дэлгүүр байдаг, манай байшингаас шууд дотуураа яваад орчихно.

Би долоон давхарт нь амьдардаг. Дээвэр дээр нэг бяцхан усан бассейн бас фитнэссийн өрөө байна. Зун усанд сэлнэ гэж худлаа юм билээ, бүлээн устай ванн л гэсэн үг. Ороод сэлхээс ч залхуурмаар. Дасгал хийдэг өрөөнд нь хэдэн орой гүйж үзсэн, Air Conditionor-т нь хоолой хорсоод бас нэг л биш ээ. Тэгээд дээрээс нь 21 цаг гэхэд хаах гэхийг нь яана, ихэнх хүмүүс дөнгөж ажлаасаа ирж байхад.

Ер нь бол байшин дотроо бол хэдэн ч өдөр бүгээд амьдарсан уйдахгүй шинжтэй.

Our House..

2008-07-25T07:40:00.000-07:00

Es ist ja nicht so dass das Leben hier nur um unsere kleinen Mitbewohner dreht. Meine Unterkunft hier hat schon einiges anzubieten.

Es ist ein sieben stockiges Gebäude und man kann die Wochenenden auch ohne das Haus verlassen doch recht vergnügt verbringen. In den unteren zwei Etagen sind Computer Geschäfte untergebracht. Von DVD Laden und Internet Cafe (wo anscheinend alle geblockte Seiten funktionieren) bis zum großen Elektronikwarenanbieter. Drum herum gibt es natürlich kleine Restaurants, indisch, thai, Subway, chinesisch, und ein gutes shisha Laden. Eine große Supermarktkette ist auch bei uns direkt nebenan, sodass man bis 23 Uhr vom Haus direkt zum Supermarkt durchlaufen kann.

Auf dem Dach ist ein kleines Schwimmbecken und ein Fitness Raum zu finden. Jedoch das Wasser im Pool ist alles andere als Erfrischung um diese Jahreszeit und halbe Stunde joggen in einem AC-Raum ist schon eine Herausforderung für die Lunge. Außerdem macht der Hausmeister genau um 21 Uhr zu, auch wenn die meisten Leute erst um dieses Zeit Zuhause ankommen.

Also man ist durchaus gut beschäftigt, die drei Fahrstühle ebenfalls. Wozu denn rausgehen in dieser Hitze wenn man es sich so vieles Indoor angeboten werden.

Ж гуай

2008-07-20T08:57:00.000-07:00

Би оройд их кино үзэж байгаа. Манай байрны доор ДВД прокат байдаг юм. Нэг орой нээг их сайхан кино үзээд орон дээрээ хэвтэж байсан чинь нэг жоом гуай миний орон доороос мөлхөөд гараад ирдэг юм байна. Ядаж байхад томийг яана. Би ч айсан гайхсан давхцаад хөдөлсөн ч үгүй дуугарсан ч үгүй. Манай өрөөний охин бас надтайгаа адилхан жихүүцнэ, тэрийг бас айлгаад яахав гэж бодоод. Жоом гуай нэг вальс эргэж манийгаа тавлачихаад гүйгээд алга болов. За тийм байдаг байжээ. Арай ч дээ, ийм ч газар амьдрах гэж, ямар ч газар ирчихэв дээ ухааны юм хальт бодоод киногоо үргэлжлүүлмэр аядаад сууж байсан ахиад нэг жоом хажуугийн диван дээр “нисч” ирээд бууж байвал яадгийн. Нисдэг жоом байдаг гэж сонсож л байсан, тэр нь тэгээд манай өрөөнд байхдаа яахав дээ. Энэ ер нь яг жоом биш байхаа, ондоо төрлийн шавьж байх. Тэр жоом гуай тэгээд л нэг юмны завсраар ороод алга болж өгсөн.

Манай өрөөний охин бид хоёрын ганц ярьдаг юм нь л жоом, өчигдрийн гал тогооны өрөөн дахийг харсан уу, өнөөдрийн хаалган дээрхийг харав уу гм. Өглөө болгон гэрээс гармагц корридорт нэг үхсэн жоом хэвтэж байдаг юм. Бүр ёс шиг. Саяхан нэг орой манай өрөөний охины орны хажуугийн жижиг ширээн дээр нэг Ж сууж байхгүй юу. Нөгөө охин маань орилоод л “Том жоом хараа” гэхээр нь би нөгөө нисдэг томийг юм байх гэж бодоод гараад гүйчихсэн. Нөгөөх маань бас намайгаа бодвол аймхай ч гэсэн дайчин юм, хэд дэвхцсэнээ гал тогооноос сав угаагч шингэн авчирч байгаад нөгөө Ж-г живүүлээд алчихсан, одоо болтол манай өрөөний голд нөгөөх нь байж л байна. Цэвэрлэгч авгай ирээд цэвэрлэчих байгаа. Тэгсэн зүгээр л Ж байсан, миний харсан биш. Би ч юм хэлээгүй.

Манай байрныхан жоомны хор цацуулья гэж хүсэлт тавьсан. Их оочертой байдаг гэнэ, тэгж байгаад энэ хэдэн хоногтоо ирэх байх. Би бол ер нь хувь заяатайгаа эвлэрэхээр шийдсэн. Ийм халуун газар Ж гуайтай найзалж л амьдрахаас өөр аргагүй юм шиг байна. Эцсийн эцэст надаас өмнө ирж суурьшсан юм чинь би л дасан зохицохоос.

Dino-Kake

2008-07-20T08:55:00.000-07:00

Eines Abends saß ich auf meinem Bett und schaute einen Film (Sweeny Todd übrigens, sehr zu empfehlen), doch dann sehe ich wie eine riesige Kakerlake bei uns im Schlafzimmer auf Boden spazieren geht. Ich bewege mich nicht, gebe auch kein Ton aus mir um nicht meine Mitbewohnerin zu erschrecken. Die Kakerlake tanzt eine Runde und verschwindet unter dem Bett. Dann halbe Stunde später sehe ich noch eine, die „fliegend“ auf unserem Sofa landet und gemütlich weiterspaziert. Ich bin sprachlos.

Kakerlake ist unser Hauptgesprächsthema in unserem Dorm. Jeden morgen wenn wir aus der Wohnung rausgehen, liegt im Flur eine tote Kakerlake, es wie ein „Guten Morgen“ Ritual. Neulich entdeckt meine Mitbewohnerin eine kleinere K auf ihrem Nachttisch. In voller Panik und Geschrei holt sie die Spülmittel aus der Küche und ersäuft sie darin. Die tote Kakerlake im Spülmittel liegt immer noch mitten in unserem Zimmer und wartet auf die Putzfrau.

In voller Verzweifelung stehen wir drauf ein Pest-Control durchziehen zu lassen. Dafür müssen wir paar Tage gedulden, da sie seien ja immer ausgebucht. Ich nehme mir aber fest vor, mit denen irgendwie zu Recht zu kommen…nicht erschrecken wenn ich sie plötzlich rauskrabbeln sehe, mich nicht ekeln wenn ich sie beim Essen irgendwo entdecke. Schließlich waren sie ja schon vor mir da.

Aber mit eins sind wir einig, so viele Zuwendung wie bei mir, hat keine Kakerlake auf der Welt genossen, oder?

Ein Dach über dem Kopf

2008-07-13T09:28:00.000-07:00

Ich habe ja im vorherigen Beitrag über verschiedenen Wünsche der Vermieter geschrieben. Die Unterkunft wo ich jetzt bin, hatte auch ihre Ansprüche. Man muss „social“, „easy going“, „interesting and smart“ und dazu noch parties mögen. Es sind drei große Appartments, jeweils mit 4-5 Zimmern, 3-4 Badezimmern und eine Küche. Die Bewohner sind sehr international und meistens Praktikanten, Studenten die eher kürzere Aufenthalt in Dubai planen. Die Jenigen die hier lange arbeiten werden, finden sich nach paar Monaten neue Unterkünfte und ziehen aus.

Wenn man zur Besichtigung kommt, wird man bei allen Mitbewohnern vorgestellt, je nach Möglichkeit wird sogar gemeinsam zum Abend gegessen. Dann stellen sie verschiedensten Fragen und checken ob du zur WG passt. Ich glaube nicht dass überhaupt Einer diesen Test durchgefallen ist, da sie schon einige Betten leerstehen haben. Ich war an dem Tag extrem schlecht gelaunt, noch fand die Fragen die in zwei Minuten Takt aus allen Seiten rausgeschossen kommen ziemlich lästig und zu sehr aufdringlich. Ich bin aber trotzdem aufgenommen worden…tippe auf meine Nationalität.

Die Unterkunft ist von meiner Arbeit ungünstig nah gelegen (mitm Taxi 10 min, mit Bus 45 min), ich teile das Zimmer mit 3 anderen Mädels (nennt sich Schlafsaal).

Wenn man die Kakerlaken in allen Größen und Formen in der Küche ignorieren kann, ist es für den Anfang wirklich eine gute Alternative.

Явсан нохой яс зууна

2008-07-11T10:10:00.000-07:00

Хэд хоног энэ тэрүүгээр байр узэж жаал явсаний эцэст юутай ч эхний үед толгой хорогдох оронтой боллоо. Байр хайх далимаар энэ тэрүүгээр явж, орчин тойронтойгоо танилцаж, хүмүүсийн амьдрал аягийг жаал ажиглав.

Энд байр их үнэтэй юм. Тиймээс ер нь гэр булээрээ, чадалтай улсууд л биш бол дандаа байр нийлж хөлсөлж амьдардаг, эсвэл гэр булээрээ байгаа хүмүүс нь дандаа хармаа өрөөндөө хун суулгана. Зарим нь том өрөөндөө хөшиг татаж өрөөрхүү юм гаргаад өөрсдөө тэндээ орж нөгөө өрөөнүүдээ хөлслөх нь олонтаа.

Суулийн үеийн шинэ байрнууд нь ерөнхийдөө бол том, өндөр таазтай, доод тал нь 2 ванны өрөөтай. 2-3аараа хөлслөөд амьдрахад ер нь боломжийн юм.

Гадаад оютнууд, эсвэл энд дадлага хийх гэж түр хугацаагаар ирсэн хүмүүс одоо над шиг нийтийн байрархуу юманд буудаг юм байна. Зочид буудал, хармаа өрөөг бодвол хямдхан, хамгийн гол нь байрний хөлсөө уридчилж авах гэдэггүйгээрээ амар юм. Гэхдээ өрөөндөө олуулаа. Би 4 хүнтэй өрөөнд орсон, өдөртөө бугдээрээ ажилдаа явцгаачихна, хагас бүтэн сайнд гадуур зугаалаад алга болно. Жоомийг нь тооцохгүй бол яах вэ эхний 2-3 сардаа боломжийн л юм. Би одоо уг нь жоом гуайтай өвөр түрийндээ л оролцож өссөн хүн дээ, одоо бол хэзээ хаанаас үсрээд гараад ирэх бол гээл байнгын түгшүүр.

Байр хөлслүүлэх зар уншиж байхад янз янзийн зарлал байна аа, зөвхөн энэтхэг авна, зөвхөн филипини авна гэх мэт. Заран дээрээ хэдэн хунтэй хуваах нь бичээстэй байна, нэг өрөөг гурвуулаа, дөрвүүлээ хуваага, эсвэл бүтэн өрөө г.м. Энд ажил хийх гэж ирсэн гурав дахь орний хүмүүс арав хорироо нэг өрөөнд байдаг гэсэн. Зарим ээлжийн ажилтай хүмүүс бол бүр нэг ороо хуртэл хуваадаг гэсэн. Гол амьдрал нь энд биш нутагтаа л болохоор аргагүй ч юм даа.

Letting Room

2008-07-05T00:42:00.000-07:00

Ich bin auf der Wohnungssuche. Das Angebot hier ist zwar reich, aber wenn man was Vernünftiges möchte, geht es voll aufs Geld.

In den zentral gelegenen Gebieten, nahe zu einer berühmten Landmark und wenn das Gebäude verhältnismäßig neu ist, ist man mit 4500-5500 AED dabei. Das ist aber nur ein Zimmer in einem 2 Bedroom Appartment und eben erst der Anfangspreis. Manchmal hat die Wohnung kein Wohnzimmer, nur eine kleine Küche, dafür aber zwei Badezimmer. Fast alle Wohnungen haben mindestens zwei Badezimmern, eins davon im Master Bedroom drin.

Es geht noch billiger, dafür muss man aber das Zimmer mit Jemandem teilen. Viele Gastarbeiter hier machen das um die Kosten niedriger zu halten. Solche Sharing Accomodations - Anzeigen sind auch genügend zu finden. Die Miete geht so 850 Dirham und aufwärts, je nachdem mit wie vielen Leuten man das Zimmer teilen muss. Manche Familien ziehen in deren Wohnzimmer ein, machen einen großen Vorhang als Wand und vermieten die anderen Zimmern.

Die Anzeigen sind auf den Internetseiten zu finden, oder auf den täglichen Property Zeitungen. Nicht selten sind extra Wünsche genannt, wie zum Beispiel, for working executive Lady only, for Pakistan, Indien working people only, 2 not cooking Ladies, Westerners only, Expatriates only usw. Bis jetzt habe ich leider keine Anzeige mit “Mongolians only” gesehen.

Эхний сэтгэгдэл

2008-07-04T05:26:00.001-07:00

Энэ хотын сайхан баяныг л хүмүүс гайхаад байсан, би ч одоохондоо байр саваа хайж гүйгээд юун тэрэнтэй манатай л байна.

Их халуун газар юм аа. Өдөртөө 45, шөнөдөө 30 градус хүрч байна. Угаасаа бол ёс журмаараа зуны улирал нь юм. Байшин барилга, автус машин нь бүгд агааржуулагчтай өдөрийн хэд л хөлдөж гэсч байна би. Энд байдаг хүмүүс бол зун өдрийн цагаар ер нь гадуур нээг их яваад байдаггүй, байшин автус машин гээд л явдаг юм шиг байна. Машинтайгаа рестораны гадаа ирж зогсоод, өөрөө буулгүй сигналдаж үйлчлэгчийг нь дуудаад хоол захиалаад аваад явчихаж байгаа юм чинь. Жорлонгийн ус татахаар халуун ус гарна. Бүгчим гэж жигтэйхэн. Орой 15 минут гадаа зогсоход бол зоолттой нэг хил турж байх шиг байна. Ер нь энийг ашиглана аа.

За тэгээд сайхан сайхан тэнгэр баганадсан байшин барилга байж л байна, мань мэт нь орж болдог ч юм уу үгүй ч юм уу. Зам дүүрэн Жийп машин, ийм ихийг нэг дор харж байсангүй. Өглөө оройд зам нь пиг, над шиг тосгоноос ирсэн хүнд бол шок болох нь байна бараг.

Есөн шидийн үндэстэн холилдсон газар байна аа, Ази, Африк, Европ, Америк гээд...тэр дундуу энэтхэг, филипини голдуу байх шиг байна. Арабууд хар цагаан нөмрөгтэйгээ, энэтхэгүүд өнгө өнгийн саритайгаа, цагаан арьстангууд нь богинохон шоорт майктайгаа нь байхгүй л үндэстэн алга...сайхан монгол дээлтэй залуу л дутуу байх шиг байна даа.

First Impressions

2008-07-02T23:32:00.000-07:00

Warm, natürlich. 45 Grad tagsüber und um die 30 Celcius in der Nacht. Aber solange man sich nicht am Mittag draußen aufhält, überall drinnen ist es von angenehm kühl bis bitter kalt, dass man im Büro extra ein Hemd drüber braucht. Dafür aber ist die Toilettenspülung immer warm und unter der Dusche braucht man die Leitung für das warme Wasser gar nicht aufmachen. Leute halten mit deren voll klimatisierten Jeep vor einem Restaurant und bekommt das „Take Away“ essen im Auto. So warm ist es.

Sehr hohe Luftfeuchtigkeit. Abends wenn die Sonne unten ist, wagt man sich so vorsichtig raus. Aber die hohe Luftfeuchtigkeit verwandelt die ganze Stadt in einer großen Sauna. Steht man zehn Minuten auf der Strasse verliert schon 1-2 kg. Vielleicht sollte ich dies ausnutzen.

Das berühmte Burj Dubai, das höchste Gebäude der Welt, paar andere fertige und noch nicht vollendete Gebäuden, Landmarks, breite Strassen. Riesige Brücken, die Strassen voll von Jeeps. So viel Jeeps habe ich nie auf einem Haufen gesehen.

Ich sehe hier schon viele Ähnlichkeiten mit China, so mit Shanghai oder Hong Kong. Der Geruch der Feuchtigkeit und Wärme lässt mich an Wenzhou und Nanjing denken. Es ist wie ich in Wien war und an Shanghai denken musste, da ich in Shanghai das erste Mal die Bauten in Barok-Stil gesehen habe.

Nur die viele Nationalitäten lassen mich wirklich erkennen, dass ich ganz woanders unterwegs bin. Viele Inder, Pakistanies, asiatisch aussehende Leute, die as Malazyian, Philipinien und China kommen, Europär und die Einheimischen, die aber sicher keine Sheikhs sind, wenn ich die auf der Strasse in der Masse sehen kann, in deren weissen und schwarzen Schleiern.

Бака герман

2008-06-26T13:52:00.001-07:00

За барилдахаасаа таахалзах нь, үхнэ үхнэ гэж үхрийн мах барна, алаагүй хонийн махийг арав хувааж иднэ гэгчээр би бол ерөөсөө явна гээл явдаггүй ээ...хичнээн ч гаргуулав, найз нөхөд хүн амьтан бол одоо миний хөлд чирэгдэж байх шиг байна өө, аль хэдийн явуулаад очсон газрийн сонин нэхсэн мэйл бичсэн байна, эсвэл гурав хоногийн дараа ниснэ гээд байхад л, өнөөдөр сайн яваарай гээл мэссэждээд байна.

Явна гээд бэтгэл ажлууд ерөнхийдөө шувтарч байна. Эрүүл мэндийн даатгалаа сүүлийн хэдэн жил ашиглаагүйгээрээ ашиглаж эмч домчоор худлаа үнэн өвчин ярьж жаал гүйв. Явсан нохой яс зууна гэдэгэр яахав хэд гурван эм олж уув, хямдхан эрүүл мэндийн гимнастик энэ тэрд явав. Энд хүмүүс байнга эмчээ солиод байдаггүй нэг л эмч дээр дандаа очдог болохоор эмч нар нь өвчтөнгүүдээ ер нь мэднэ. Манай өрхийн эмч бол намайг хятад явахаа больсонийг их сайшааж байна аа, олимптой холбоотой Хятад сонин хачин бодлого явуулж энд хүмүүс их тал муутай байгаа. Миний эмэгтэйчүүдийн эмч болохоор миний одоо очих Дубай улсийг ер нь их дэмий гэж үзэж байна. Эмэгтэйчүүдийг хүн гэж үздэггүй тийм газар та одоо болж байгаа юм уу л гэж байна лээ. Би ч чадна аа л гэлээ, чадахгүй бол больно гэж нэг сайxан юм бий.

Энэнээс өгсүүлээд л хавь ойрийн хамаг л хүн, хажуу айлийн муур хүртэл л намайг хаашаа явахийг мэдчихжээ. Найз нар сайхан гаргаж өглөө, ангийн хүүхдүүд нэг орой цугларч би чи хэзээ хаана байх билээ гээд жаахан ярилцав. Бас л хүний нутаг гэж нэрлэж шоовдорлож хэдэн жил явсан, яваад өгөхөд бол харин буцаж хоргодох шинжтэй.

За ер нь тэгээд ямар бүүр явж байгаа биш, би ер нь салах ёслолтод дүргүй юм. Эр хүний замийн хүзүү урт даа.

Ахиад л хөл бөмбөг

2008-06-16T13:52:00.000-07:00

Германд хөл бөмбөг монголын бөхийн спорт шиг л юм. Тэрнээс ч илүү, энд багадаа хөл бөмбөгийн багт тоглож байгаагүй эрэгтэй хүүхэд ер нь байхгүй. Тэгээд бодохоор хоёр жил болоод л Дэлхийн аварга, Европийн аварга гэж ингэж хөл хөөрцөг болох нь аргагүй ч юм аа даа. Тэмцээн эхлэхээс бүх сарын өмнө л өмсөх зүйх, за тэгээд тэмцээн үзэхдээ намируулах туг далбаа, нүүрээ будах хар улаан алтлаг өнгийн будаг шунх гээд л, дэлгүүр хоршоогоор дутуу л юм байсангүй. Балкон болгон дээр аль нэг улсын туг, пивоны газрууд тоглолтын үеэр пиг, бусад хоолны газрууд нь хов хоосон, гудамж талбай зэв зэлүүд тэр жил монголд “Халтар царайт” гардаг шиг...

Гадаа ил пивоны газар, эсвэл найз нөхдийндөө олуулаа цугларч, бүр болохгүй бол хүмүүс яахав гэрийнхэнтэйгээ диван дээрээ үзэж тарна. Би ч юугаар дутахав хааяа үзнэ ээ, гэхдээ хожигдсон багийг нь өрөвдсөөр байгаад л таарах юм билээ.

Es ist wieder da

2008-06-16T13:50:00.000-07:00

Was denn sonst…das Fußballfieber. Die Europameisterschaft ist angefangen, somit sind meine 20.15 Fernsehfilme dahin. Die Zeitungen am nächsten Morgen sind voll von Analysen, Kritiken und Prognosen von den Spielen vom Vortag. Die Fans machen vor Tagen schon aus wer mit wem, wo welches Spiel zusammen anschauen. Am schlimmsten Fall landen sie Zuhause mit der ganzen Familie auf der Couch. Auch nicht schlecht…es ist äußerst interessant neben dem Publikum im großen Stadion auch die kleine Couch Zuhause zu großartigen Zuschauerbanken verwandelt.

Mir macht trotzdem die Mannschaften die verlieren am meisten Leid. Ich wäre sicher keine gute Sportlerin geworden.

Өнөөдөр юу хийх вэ?

2008-05-29T02:34:00.000-07:00

За ингээд сургуулиа бараг л төгсчихлөө. Дипломын ажилаа уйлж дуулахын наагуур нэг юм өгч санаа амарлаа, эхний дүнгүүд ч тодорхой болж байна. Явах бэлтгэлээ хийгээд л...

Энэ сар харин сайхан амарлаа. Ер нь нэг дор ийм удаан амралттай байснаа санахгүй юм. Шөнө дунд болтол зурагт үзэж, үд болтол унтаж, хотоороо зугаалж...манай хот зундаа их гоё оо, жуулчид ихсээд хотын төвөөр чихцэлдэх гээд байдагийг эс тооцвол.

Сүүлийн бүтэн жил блогтоо юм бичсэнгүй. Зав муутайн дээр бичээд байх сонин сайхан зүйл тохиолдсон ч үгүй дээ...сүүлчийн шалгалтууд, бүтэлгүй дурлал, хятадыг тээврийн зах зээл \миний дипломын ажилийн сэдэв\, хагас бүтэн сайны ажил энээ тэрээ... Удахгүй шинэ газар очих гэж байгаа болохоор тэнд очоод ярьж хуваалцах зүйд ихтэй байх болов уу гэж найдаад блогоо ахин нээж байна.

Би монгол гараа хурдан эзэмших болтугай!

Was machen?

2008-05-29T02:30:00.000-07:00

Nun bin ich fertig…meine Diplomarbeit abgegeben, die Vorbereitungen ins neue Land laufen, der kurzfristige Job im naechsten Monat wartet auch auf mich. Somit hatte ich ein ganzer Monat frei. So etwas hatte ich noch nie, am Stueck solange frei zuhaben, es sei denn ich bin in den Ferien Zuhause in der Mongolei.

Es ist aber echt schoen, mal frei zu haben, nicht das es so klingt als ob mich beschweren wuerde. Ich bin schon irgendwie beschaeftigt… bis 11 Uhr schlafen und bis in die Nacht hinein vor dem Fernsehen zu liegen, die Stadt neu zu entdecken…Konstanz ist ja so schoen im Sommer. Ich war neulich auf Mainau, habe festgestellt dass ich nie im Sommer dort gewesen bin.

Den Blog wollte ich nicht wirklich aufgeben, ich hatte nur keine Zeit. Es gab auch wenig zu berichten…ausser Liebeskummer, chinesische Logistikmarkt (mein Diplomarbeitsthema) und Buerger King. Da ich jetzt schon wieder unterwegs sein werde, in grosser Erwartung dass ich dort viel zu erzaehlen und berichten haben werde, fange ich meinen Blog hiermit neu an. Dazu noch, habe ich viele Geschichten ueber hoechst beschaeftigtes Berufsleben gehoert dann kann ich Euch alle auf dem Laufenden halten.

Viel Spass beim Lesen! Ich gehe jetzt schlafen.

Team

2007-05-26T08:25:00.000-07:00

Mein letztes Wochenende hat nur um eine Wortkombination gedreht: Team-….

Während ich am Donnerstag und Freitag im Rahmen eines Wahlpflichtfaches mit meinem 8 Kilo schweren Gepäck durch die Felder in der Schweiz 25 km lang gelaufen bin, hatte ich mit meinem Team ein paar interessante Aufgaben zu lösen gehabt. Teamspirit und Teamfähigkeit waren die meist-benutzen Wörter überhaupt. Das Trip war zwar hart, hat aber sehr viel Spass gemacht, vorallem als mein Team als erstes am Ziel ankam und am Abend als Belohnung königlich gespeist hatte, während die anderen nur Suppe und Brot bekamen.

Am Freitag war ich beim arbeiten. Na ja, jeder weiss ja dass in der Fast-Food Branche das Timing und, rate mal was noch ganz wichtig ist, genau! Teamwork! Ich stehe gähnend und vom Muskelkater vom Vortag geplagt, bei einer Kollegin die der neuen Kollegin versucht zu erklären wie man als Team effizienter arbeiten kann. Na ja zum Beispiel, ich tue den Burger-Bun in den Toaster und den Rest machst du! so in der ArtJ

Am Sonntag war ich zu einer Konfirmationsfeier eingeladen, habe mich kirchengerecht angezogen und gesellte mich zu ebenfalls feierlich angekleiden Leuten. Die neu gebaute evangelische Kirche hatte wenig Ähnlichkeit mit der einen, die ich vor 6 jahren in einer kleinen Ortschaft in Felnsburg besucht hatte. Die Gemeinde-Musiker haben E-Gitarre, Keyboard und Schlagzeug gespielt, nixs mit der Orgel oder so ähnliches. Es gab moderne Musik, wie zum Beispiel, oh Lord, Stand by Me. Die Texte von den Liedern waren auf einer weissen Leinwand projiziert, also auch nixs mit der guten alten Bibel. Auf dem ersten Blick würde man gar nicht erkennen können, dass es überhaupt eine Kirche ist. Und zum Feier des Tages predigt der Pfarrer, über die Wichtigkeit des Teamgeistes im Jesus-Team.

Gott, Ich kann das Wort nicht mehr hören!

2007 он

2007-03-26T07:57:00.000-07:00

...

Онгоцны буудал дээр орох тамгаа даруулах гээд оочерлоод зогсож байсан чинь хажуугийн эгнээнд нэг жоохон орос жаал эмээтэйгээ зогсож байна. Дөрөв таван настай л болов уу. Намайг хараад их гайхаж байна аа. Анх удаагаа налчгар хамартай, онигор ази харж байгаа бололтой. Хөөрхөн цэнхэр нүдэндээ хариугүй аваад хийх нь ээ.

Саяхан вагонд явж байсан чинь бас нэг долоо найм орчим насны жижигхэн охин буух гээд үүд рүү гүйж явснаа намайг гэнэт хараад бараг цочив хөөрхий. Бүр миний өмнө хадагдаад зогсчихсон, араас нь явж байсан ээж нь түлхэж чирэх нь холгүй буув. Гэнэтийн нээлт хийсэн энэ охин лав ээжээсээ наян юм асууж шалгааж байгаа байх даа. Ээж нь юу гэж хариулж байгаа бол? Хүн төрөлхтний үүсэл, миний онигор нүд, Дарвины онол ярьж байгаа бол уу? Намайг хаанах гэж байгаа бол? Хятад уу, япон уу...заримдаа өөрийнхөө ондоо гэдэгийг мартчих юм аа. Өөрийгаа үзэсгэлэнд тавьдаг юм уу яадаг юм...

Je m’appelle

Хөгширсөн болохоос ямар үхсэн биш гээд ахиад нэг хэл “сэглэхээр” шийдлээ. Франц хэл...

Хамгийн эхний хичээл дээр “euphorie” шат өнгөрөөгүй, байдгаараа баясаад, идэвхитэй гэгч нь суулаа. Хоёр дахь хичээл дээр гэнэт уур хүрэв. Ямар хэл гэхээрээ ийм байдаг байна аа. Бичсэнээсээ шал ондоо дуудах юм. Зарим үйл үг нь Би, Чи, Тэр, Тэд нар (Та) эзэн бие дээр хувирахдаа яг адилхан дуудагдах мөртлөө шаал ондоо бичигдэх юм. За тэр тоо моо ч гэж авах юм алга. Үгийн төгсгөлийн үсгийг дураа хүрвэл дуудаад, залхуугаа хүрвэл орхидог бололтой. Уушгинд агаар хэр хүрэлцээтэй байгаагаас шалтгаална.

Хятад хэл анх үзэж байхад дөрвөн янзын өнгөнөөс нь болоод 2, 3, 4-дүгээр өнгийг дарааллаад хэтэрхий хичээж дуудсанаас болоод уртхан өгүүлбэр хэлвэл амьсгал давхцаад, хэдийд нь үгээ хэлэх, хэдийд нь амьсгал авахаа мэдэхгүй сандарч байлаа ш д. Одоо бол яахав, тэгсгээд дундуурхан өнгөөр хэлчихэд л болоод явчихаж байгаа юм. Герман хэл оролдож эхэлж байхад их хатуу түг таг гэсэн хэл болохоор хичээлийн хоёр гуравдугаар цаг дээр хэл хөшөөд, хавдаж бадайрах нь холгүй болж хамаг “capacity” дуусдаг байлаа ш д.

Монгол хэл сурч байгаа Баагийнууд яаж үсээ зулгаадаг бол? Монгол хэлний дуудлага л их хэцүү гэдэг юм билээ. Биднийг нохой уралцаж, хэрэлдэж байгаа мэт хар яр гэж ярьдаг гэж хүний хэлэх нь ортой байх ч, хөөрхий тийм хатуу хэллэгтэйн хүчээр бидний хэлний булчин мангар бялдаржиж, ямар ч хэллэг авиан дээр торохгүй болсон байх өө. Монголчууд нээрэн хаа ч явсан, ямар ч хэл сурсан дуудлага, аялага цэвэрхэн шүү. Япон, Вьетнам, Хятад зэрэг орны оюутнууд ч заримдаа өрөвдмөөр байдгийн. Манай ангийнхан “хятадууд бид нараас нууц юм ярихаараа хоорондоо англиар ярьдаг” гэж тоглоом хийдгийн. Наргианы наян хувиа гэж...

Миний ажигласнаар бол ямар ч хэлэнд “ логик” гэж байдаг. Түүнийг нь л ухаж ойлгох хэрэгтэй. Өөрсдийн логик, хэл ярианаасаа шалтгаалаад улс улсын хүмүүс өөр өөрөөр “ticken” (цохилох, цаг цохилох) болдог байх юм. Тиймдээ ч үй түмэн ханзнаасаа болоод хятадууд ой тогтоолт, тоондоо сайн, германчууд эр эм, тодорхой, тодорхой бус артикелээсээ болоод их зарчимч, дүрэм журамтай болдог байх, эг маг хэг ёг гэсэн хэлнээсээ болоод хүйтэн хөндий ч харагддаг байх. Франц хэлийг л харин их “sexy” хэл гээд байгаа юм даа. Хэлэндээ байна уу, ярьж байгаа хүндээ байна уу? Дараа намайг францаар ярихаар сонсоорой л доо.

Who am I

- Чи монгол явчихаар, тэнд интернэт байдаг уу? Майл бичиж чадах уу?

- (би инээв)

Харилцан яригч минь бага зэрэг эвгүй байдалд орсноо:

- За тийм дээ, чи энд ингээд явж байгаа юм чинь баян л айлын хүүхэд байлгүй.

- (би гайхав)

Би үнэхээр л тийм баян цатгалан харагддаг юм байх даа? Хэлсэн хүний үг толгойн дундуур татаад авах шиг болж, намайг бодолд орууллаа. Гадаад оюутнуудтай цуг сурахад, орж гарахад чирэгдэж үхчих гээд хэцүү байдаг. Бололцоогоороо хамт явах үедээ яваад, аль болох хоцрохгүйг боддогийн. Үрж байгаа цент болгоноо хянаж, татганаж явдагийг минь хэн ч мэдэхэв дээ. Нэг их мөнгө үрэх ч сайхан шүү, нээг их мөнгө...5 евро...гэвэл яах уу?

За ер нь тэгээд мөнгөндөө байгаа ч юм биш л дээ. Би өөрөө хөөрхий зайлуул боломжтой Баагий шиг харагддаг юм байна л даа. Нэг дор Х евро (гэхдээ нэг оронтой тоо шүү) үрвэл ч үрчихээр, яавал ч яачихаар...Сэтгэл хангалуун явдагийн минь илрэл биз дээ. Би оюутны амьдралдаа дуртай дуртай...Цаг хугацаа урсаад өнгөрдөг болохоор, байнга нэг оронтой тоо үрж байхгүй болохоор...

Намайг цааш нь ухаж бодоход хүргэсэн бас нэг өгүүлбэр: “Чи (намайг хэлж байна) ямар ч хүний түлхүүрийг тааруулах гээд л үзээд байдаг” (хэлж байгаа хүн өөрийнхөө үгээр намайг магтаж байгаа нь). Нэг талаар урваж хөрвөх чадалтай универсал хамелеон, нөгөө талаар өрөөрөө байж чаддаггүй, хүний ая аргаар байдаг бялдууч, ха??? Би аль нь юм бол? Нээрэн ч би хүнтэй арцалдаж, барьцалдаж асуудал үүсгэж байсан нь ховор. Гэхдээ хүнд бялдуучлах дургүй, уг нь өөртөө үнэнч явж, зоргоороо байхыг хүсдэгийш д.

Би гадагшаагаа ямар харагддаг вэ? Би өөртөө ямар харагддаг вэ? Би хэн бэ?

Вэб реклам

Монголчуудын вэб хуудас байна аа. Уг нь олон монголчууд амьдардаг газар бол хоорондоо холбоо сүлжээтэй байж, шинэ сонин дуулахад амар хялбар л юм.

www.mongolei.de гэж герман хэл дээр бичигддэг герман хүний эрхэлдэг веб хуудасны Forum доторх мэдээнүүд, зарлал, хэлэлцүүлэгүүд их давгүй байдагийн. Яахав герман хүнтэй сууна гэсэн зарлалыг нь Skip болох хэрэгтэй л дээ. Гэхдээ яг тэр хэсэгийг нь сонирхож байгаа хүмүүс байдаг л байлгүй яахав дээ, эрх чөлөө, ардчилал, үг яриа үзэл бодолоо чөлөөтэй илэрхийлэх эрин үе юм чинь.

www.mongolchuud.de гэж зөвхөн монгол хэл дээр бичигддэг нэг вэб хуудас байдаг юм. Фото зураг их тавигддаг. Хааяа орж энд тэндхийн party, тэмцээний зураг үзэж, таних танихгүй нутаг нэгтнээ харж баясдгийн. Гэтэл саяхан зар сурталчилгааны хэсэг төдийгүй нүүр хуудсан дээр нь “Герман хэлний шалгалтанд орж өгнө” гэсэн зарлал тавигджээ.

Германд их дээд сургуульд суралцах эрхийг юуны түрүүнд хэлний шалгалтаа DSH давснаар олж авдаг. Хэлний шалгалтанд өөр хүн орноосоо оруулж тэнцээд аз таарвал шүү дээ, орж өгсөн хүндээ шагналын мөнгө өгдөг зуршил тогтоод ер нь удаж байгаа бололтой. Энэхүү солигдож шалгалтанд ордог үйлдэл нь германы хууль хяналтын байгууллагуудад ч танил бөгөөд, гурван жил гаруйн өмнө сонин сэтгүүл дээр хүртэл бичигдэж монголчуудын чихийг нэлээд халууцуулсан. Гэсэн хэдий ч энэхүү үйлдэл өнөөдрийг хүртэл байсаар байгааг дээрх зар харуулж байна. Тэгвэл “Худлаа хэлж хүн мэхэлж өгнө” “Хулгай хийж өгнө” гээд хадчихвал яадгийн?

Миний бодохийн энэ шалгалтанд ордог оруулдаг асуудал их л “нууцлаг” баймаар юм. Буруу зүйл болохоор айж, шивнэж, нууж, ер нь болж өгвөл огт яримааргүй юм. Одоо тэгтэл бүр зард тавигдах болжээ. Яс юман дээр яривал хуурамч бичиг баримт энээ тэрээ гээд хууль зүйн их хүнд үр дагавартай үйлдэл шүү дээ, хүмүүс үнэхээр мэдэхгүй л байгаа юм байх даа?

My Vision 1

Оршил

“Economic of global cooperation”, “Development Economy” гэж нэг багшийн хоёр хичээл Пүрэв гаригийн өглөө орох. Эхний цаг болохоор оюутнууд цөөхөн цуглах, би кофе их уух, хагас унтаагаараа багшийн ярьсаныг үргэлжлүүлэн зүүдлэх...

Ядуу буурай, өндөр хөгжилтэй аль ч орны иргэн бүр мөнгөний араас хөөцөлдөж, “мөнгө” гэгч энэхүү янз бүрийн өнгө дүрстэй цаасгүйгээр амьдрах аргагүй болтлоо материалжсан өнөө үед “corporate social responsibility”, “social competence” гэх нэр томъёо хэн хүний амнаас, ямар сайндаа миний амнаас хүртэл дуулдах болжээ. Энэ нь маш товчхоноор хэлвэл: аливаа эдийн засгийн субьект нь харилцаанд орохдоо цаанадаж нийгмийн өмнө, наанадаж өөрийн ажилчид, албан хаагчдынхаа өмнө хүлээх хариуцлагаа ухамсарлаж, хүрээлэн байгаа орчиндоо ариг гамтай хандаж, хүн төрөлхтөн улс орныхоо тууштай хөгжилд хувь нэмэрээ оруулна гэсэн ойлголт юм. Өөрөөр хэлвэл нийгэм, эдийн засаг, хүрээлэн буй орчин гэсэн гурван хүчин зүйлийг аль алийг нь цалгардуулалгүйгээр анхаарч, нийгэм болоод хүрээлэн буй орчны өмнө ухамсартай оршин байна гэсэн ойлголт юм.

Гэтэл энэ үгийг хэрэглэж, судалж, энэ талаар тууштай арга хэмжээ авч байгаа нь ихэнхдээ өндөр хөгжилтэй орнууд байх шиг. Ядуу орнууд бол одоохондоо ҮНБ-ээ өсгөх, гадаадаас ямар ч болзолтой хамаагүй бага хүүтэй зээл авах, үнэгүй тусламж хүртэх гээд завгүй, юун social responsibility, юун байгаль орчин?! “100 ажлын байр бий болгож л байвал манай газар доор буй тосыг гаргаж авч хайрла”?!

Хөгжлийнхөө оргилд хүрчихээд уул уруудахаас өөр аргагүй болчихсон “өндөр хөгжилтэй” “үйлдвэржсэн” гэх орнууд одоо эргэж хараад өөрсдөө хийсэн алдааг давтуулахгүйн тулд, мөрийг нь дагаад эргүүтэж яваа хургануудад их юм хийж өгч байна аа уг нь. Зөв хийж өгч байгаа нь байна, алдаа ч гаргаж байна. Жишээлж хэлвэл, мань мэт нь наян жил сураад, арай гэж гайгүй цалинтай ажилд ороод, “өндөр яамны” хамгийн дээд давхарт офистой болоод “одоо л нэг...” гэж баясаад цонхоор харсан чинь УБ нил утаа!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Эцсийн эцэст нэг дэлхий дээр, нэг улсад, нэг газар нутаг дээр амьдарч байгаа болохоор чи надад хамаатай, хятадын бодлого монголд хамаатай, намайг тамхи татахад чи надтай хамт алгуурхнаар үхэж байна гэсэн үг юм. Тийм болохоор иргэн баян бол улс баян, чи боловсролтой мөнгөтэй бол чиний хишиг надад хүртэнэ. Аан чи харин “хаялага”тай л байх хэрэгтэй. Social responsibility гэдэгийн ер нь ингээд орчуулчихсан ч болжийшд. Яадгийн?! эрхээ эдлээд

2006 он, Хятад

2006-05-26T08:52:00.000-07:00

Шинэ компьютерныхаа гаран дээр кирилл үсэгээ нааж дууссан юм чинь мялааж хэдэн үг бичье дээ...

Нутаг нутагийн сайхан эгч нар

Харахад нэг их сайхан сэтгэлд дулаахан нэг тийм гоё эгч нар байдаг даа...Та нарын амьдралд ч гэсэн бодогдоод л явдаг эгч ах нар байж л байгаа.

Эмээ минь амьд сэрүүн байх тэр үед манай эгч оюүтан байсан. Их гоё эгч байж билээ. Хүмүүс хашааны үүдэн дээр уулзаад салахгүй эмээ уурлаад л надаар дуудуулна. Сургуулынхаа амралтаар Эрхүүгээс ирэхдээ гоё гоё юм авчирна. Тэр үеийн оросын гранат жимс, үлээдэг бохь гээд л, нэг удаа бүр орос зайрмаг авчирч байсан байх юм \нээрэн яаж авчирч байсан юм бол, дараа уулзахаараа асууя байз\. Амралтаараа ирээд байж байхдаа намайг их хань татна. Надад их кино ярьж өгч, хуучин хувцасаа хасч өгч ийш тийш нь дагуулж явдаг байсансан...

Гоё чихэр, чамин тоглоом дагуулж хардаг хүүхэд нас өнгөрсөн ч гэсэн бас нэг хараад л сэтгэлд үлддэг сайхан эгч нар байх юм аа.

Хятадын өмнөд нутагийн нэгэн мужид зугаалж яваад нэг найзынхаа тариачин ээж аавынд хоёр хоног зочлов. Найз хүүхний маань эгч гээд нэг охинтой хүүхэн байна. Хятад хүн гэхэд нуруу туруу өндөртэй их царайлаг эгч байсан. Дүү нь болох манай найз хүүхэн тосгоны амьдралаа аль хэдийн орхиж том хот руу зүглэсэн байхад эгч нь ээж аавтайгаа ойрхон хотод хүнтэй сууж хүүхэд гарган, эвтэйхэн ажил эрхлэн амьдардаг гэнэ. Ёстой л нэг байгаагаараа гоё эгч юм аа. Бинийг зочилж дайлж байгаа нь элдэв зангүй, охиныхоо үсийг өөрөө хайчлаад л, хавчаар хоол хйигээд л, өөрөөс нь дөрөв дүү болох найз охиныг минь өвөр дээрээ суулгачихсан ээж аавтайгаа хууч хөөрөөд сууж байх юм. Бидэнтэй агаарын теннис тоглож тоглож дараа нь жижигхэн мянгын дугуйгаараа замын унанд дөхүүлж өгсөн. Нарны далбагар малгай тавьчихсан тосгоны замаар хурдалж явахад нь шүд нь гялалзаад л, одоо буцаад бодоход өөрийн эрхгүй инээмсэглэмээр...

Эсвэл нөгөө “Ингэн нулимс” дээр гардаг тэр ингэ хөөсөлдөг эгч. Хол нутагт гав ганцаараа хүн чихэлдсэн том танхимд сууж энэ киног үзээд гарахдаа тэр эгчид өөрийн эрхгүй атаархаад гарсан сан. Бүүвэйн дуу дуулж хоёр хүүхдээ өсгөөд л, овооны наадамд хааяа нэг гоёчихоод л, ингэ хөөслөөд л,саалын хүрэн дээлтэйгээ...Будаг шунх, чамин хувцасны хэрэггүй байгаагаараа л сайхан эгч байсан. Тэр эгчийг хараад ёстой л нөгөө Ц.Хулангын шүлгэн дээр гардаг шиг “Зүгээр л нэг амьдрах юмсан...”гэж дуу алдмаар болж байсан санагдана...Хүнд юм бодогдуулахын чинээ явна гэдэг ямар сайхан зүйл вэ?

Зам нь зорилго юм 1

Таван сарын нэгнээс таван сарын долоон хүртэл Хятад Улс тэр даяараа амардаг. Хөдөлмөрчдын баярыг тэмдэглэхээс гадна хятадудд энэ л үед аялалд гарах дуртай гэнэ. Учир нь хаврын энэ сар нь цаг агаарын хувьд хэт хүйтэн ч биш хэт халуун ч биш маш тааламжтай цаг аж. Энэ нь юу гэсэн үг вэ гэвэл хаа сайгүй хүний урсгал тасрахгүй гэсэн үг. Ер нь бол хятадад хүний урсгал тасрахгүй байна гэдэг нэг их сонин зүйл биш л дээ, хүн цөөтэй газарын хүн миний хувьд бол анхандаа дасахад хэцүү л байлаа.

Ингээд таван сард би ч гэсэн аялалд гарахаар шийдлээ. Усыг нь уувал ёсыг нь дага гэж энд байдаг гадаадууд бол хүнээс нь төвөгшөөгөөд гадагшаа ч гарахгүй үе байдаг бол би өөр хүн гээд л зүтгэчихлээ. Нэг найз охинтойгоо хоёулаа нийлж аваад л гараад шидчихлээ. Эхний зориго бол Жиангдү хэмээх Жиангсү мужийн Яангжөү хотын ойрхон эргэн тойрон тосгоноор хүрээлэгдсэн жижигхэн хот. Уг нь бол Жиангдү ороход нийтийн тээврийн автобусаар гурван цаг л зарцуулдаг тэр замыг бид бараг долоон цаг явж тууллаа. Өнөөх зүг зүг рүү аялж яваа хүиүүс бөглрөө үүсгээд тэр. Биднийг очиход биднийг гэртээ урьсан найз бүсгүйн маань эгч нь аавтайгаа нэг ресторанд цуг хоол идэх гээд хүлээгээд сууж байна. Тэд бас одоохон ирнэ гэж бодоод л их л удаан хүлээсэн бололтой, захиалсан хоол нь бараг царцчих шахсан байж билээ. Хоолож дуусаад дараа нь бид хоерыг 200 юаны буудалд оруулж байна. Бид өөрсдөө төлчихье гэсэн, үгүй аль хэдийн төлсөн гэж байна. Хүн чанар зулгаагаад хоёулаа шөнө орой болсон гэлтгүй ойрхон дэлгүүр орж гарын бэлэг болгочихоор юм хайлаа. Өлсөх вий гэж бэлэн хоол чирч гарсанаас биш гарын бэлэгний талаар юу ч бодоогүй байгаа юм даа. Хайж хайж нэг шил вино авлаа. Бас болоогүй Сонгинийн Вино гэж байгаа.

Хотын хувьд бол нэг их үзэж харчихаар сонин сайхан зүйл байхгүй, нэг их хүн цөөтэй, өргөн өргөн замтай Эрээн шиг л санагдаад байсан. Ингээд л монголын хил рүү давхиад орчихвол үгүй мөн сайхан аа...

Маргааш нь хотоос жаахан гараад нэг нуур очиж үзлээ. Бас нэг усан гүүр байна. Нуурынхаа усыг гамнаж орж гарч байгаа тээврийн усан онгоцнуудыг бөөн бөөнөөр нь гаргадаг тийм гүүр байна. Хэдэн онгоц оруулаад л нөгөө талыг нь хааж байгаад л усаа шахах юм. Усных нь түвшинг тэнцүүлж байгаа юм гэнэ. За тэгээд тайлбарлаад л байсан, би ч ойлгох гэж нэлээд удсан, энэ ч зөвхөн хэл мэдэхгүйн зовлон биш л байх шиг байсан, нуухгүй ээ..

Өдрийн хоолонд тэр нутагийн онцгой хоол болох голын ха идлээ. Хоолож дуусаад тосгоны зүг замд гарав. Бид ёстой жинхэнэ тосгоны амьдрал мөрөөдөж явав. Дээр үеийн кинон дээр гардаг шиг л яажгий шавар байшин, соёл иргэншилгүй цэвэр онгоноороо байгаа хөдөөний амьдрал үзнэ гээд л бараг машинаасаа өмнө очихнэ ээ. Найз бүсгүйнхээ гэрт очоод урам ч хугарах шиг, өвчин байгаа даа. Дэгжин гэгчийн цэвэрхэн цементэн байшин /бүр 3 ширхэг шүү/, халуун устай, тогтой, сайхан тохилог тайван амьдрал биднийг угтлаа. Жорлон нь яахав манай монголын гэр хорооллын жорлон шиг байж, түүгээр нь нэг юм сэтгэлээ хуурав. Найз бүсгүйн маань ээж ойрхон тосгондоо нэг угаалгын газар ажилладаг, аав нь харин гэртээ суудаг юм байна. Тэд тосгоны захиргаанаас олгосон нэг жижигхэн газартай, түүндээ янз янзын л ногоо тариа тарих юм. Тосгоны амьдрал бас ондоо юмаа. Бид тэр тосгонд хоёр хонох хугацаанд ёстой гарын таван хуруунд багтчихаар цөөхөн хүн харав. Энэ нөгөө олон хүн чинь хайччихав гэж гайхав. Бүгд аялах гээд явчихсан юм болов уу?

Хятадын өмнөд нутагийн тосгонууд хойд нутагийнхнаа бодвол хангалуун боловч дан тарьсан тариагаараа амьжиргаагаа тэтгэж амждаггүй гэнэ. Хөгшчүүлд нь улсаас тэтгэвэр тэтгэмж гэж байдаггүй, өөрсдийн хадгалсан жаал мөнгө болон хүүхдүүдийнхээ туслалцаатайгаар амьдардаг гэнэ. Тийм болохоор залуу хүмүүс нь бүгдээрээ хот руу орж ажил эрхлэхээр явцгаадаг, бүтэн жил тойрон гэртээ ирэхгүй тохиолдол ч байдаг гэнэ. Тосгонд бол тэгээд л ер нь хүүхэд хөгшид, хүүхнүүд л байх аж. Манай хөдөөтэй л адилхан /бордооны үнэрийг эс тооцвол шүү/ сайхан агаартай, чимээгүй амгалан байлаа.

Гэрийн эзэгтэй гараа гаргаж нутагийнхаа онцлог болох хяа хийж өгөв. Энэ удаа харин яг яаж бэлтгэдэгийг нь хажууд нь зогсож байгаад харлаа. Эхлээд бүх хөлийг нь хайчлаад, хаа сайгүй хамаг юмийг нь сайн сойздож цэвэрлээд сүүл хавиас нь бодвол дотор нь л бололтой нэг урт цагаан юм татаж гаргаад хамгийн сүүлд нь толгойг нь хайчлах юм. Яагаад толгойг нь эхлээд хайчилж болдоггүй юм бол гэж бодлоо...бодвол амьд дээрээ биеэ сайн тэнийлгэж тийчигнээд угаахад амар байдаг юм болов уу? Ямар ч байсан Жиангдү орсоны хэрэг Хяа идэж сурсан даа. Гоё амттай.

Зам нь зорилго юм 2

Наньжин хотод нэг хоног амарч замын тоосоо гөвөөд бид хоёр цаашаа замд гарлаа. Дараагын зорилго маань Жэжианг мужийн Венжөү хот. Халаас жаахан нимэгдээд, тэгээ ч очих зорилго минь чухал биш яаж очиж байгаа нь чухал гээд хоёулаа удаан галт тэрэгний хатуу суудал гэдэгт билет авлаа. Биднийх бас ч хамгийн хямд нь биш шүү, бас зогсоо билет гэж байх. Энэ нь билетэн дээрээ суудлын дугааргүй, суудал гарвал аз нь, гарахгүй бол зогсоод л явна гэсэн үг. Суудлуудын завсар хүмүүс зогсох нь зогсож, суух нь сууж хаана зогссоноос хамаараад заримдаа бие засах газар орно гэдэг ч гурван жилийн аялал болно. Галт тэрэг маань ч удаан гэж жигтэйхэн ёстой бараг жорлон болгон дээр зогсох нь холгүй юм аа. Ямар ч байсан бидний суудлын хажуу дахь жижигхэн ширээн дээр аягатай цайгаа тавьсан байсан нэг хятад залуу зогсоо билеттэй бидэнтэй цуг лав доод тал нь 15 цаг аялсан. Тэр хүний хувьд ч зорилго нь зам биш байсан байх аа...

Дараа өдөрийнх нь үдийн алдад бид Вэнжөү хүрэв /17 цагийн дараа/. Вэнжөү бол маш үйлдвэржсэн, баян хот. Хэрэв Вэнжөү хот гадаад ертөнцтэй худалдаа наймаа хийхгүй гэвэл өлхөн дан ганцаараа оршин тогтнож чадах тийм эдийн засгийн хөгжилтэй хот гэнэ. Вэнжөү хүмүүс хятад даяараа наймааны ухаанаараа алдартай гэж замын найз минь хэлэхэд нээрэн Улаанбаатарт Вэнжөү ресторан харснаа саналаа. Зун очиж байгаад орно оо. Вэнжөү хот дэд бүтэцийн хувьд мөн тун ашигтай байрлалтай ба далайтай тун ойрхон, олон усан боомттой. Түүнээс гадна Вэнжөү хот гутлаараа алдартай. Гутал үйлдвэрлэдэг, гутал хийдэг машин үйлдвэрлэдэг гээд янзан бүрийн үйлдвэр ёоз ёозоороо байна. Гуталын үнэ ч гэж гутлын чанартайгаа л адилхан маш олон янз юм билээ. Дээр үеийн хятадын цаасан гутал гэдэг мөн л Вэнжөү-гаас гаралтай.

Дараагийн өдөр нь Донг Тоу гэж ойрхон нэгэн арал орохоор хар үүрээр босоод л явлаа. Дөнгөж 7.30 болж байхад арал руу гардаг гүүрэн дээр биднийг оруулахгүй гэж айлдав. Өнөөх л их жуулчид маань аль хэдийн ороод пиг болсон юм байх, бодвол арал нь даахгүй живчих гээд байсан юм байлгүй. Ондоо мужийн машин тэрэг байвал яахав холоос ирсэн хүмүүс юм гээд оруулна гэнэ. Тэгэхээр нь горьдлогын дөл сүүмэлзээд л хэллээ, гуйлаа...бид гадаад хүмүүс ээ, энд ерөөсөө л далай үзэх гэж ирсэн оруулаад өгөөч гээд л аль аль минь чаддаг мэддэг хэлээрээ ээрэв. Байдаггүй юм даа...тэгээд яахав дээ гадаад мөртлөө гадаад шиг харагдахгүйнхээ “лайг” үүрээд л хоёр зээрдээрээ аралын зүг гарлаа. Яваад л байсан яваад л байсан, далай нүдэнд зэрэглээ болж харагдаад л алхаад л байсан.

Эцэст нь 3 цаг шахам явган явж, цаг хэртэй орон нутгийн автобус хүлээж, автобусаар 40 минут хэртэй явсаны дараа үд гэхэд бид далайн эрэг дээр зогсож байв аа Тэнгэр будантаад саарал өнгөтэй, далай эрчлээд бас саарал өнгөтэй, гэхдээ яахав ээ...далай юм чинь бас сэтгэл хөдөлгөж байна аа. Бидний очсон тэр аралын тохой эрэгтээ уул хад болсон үзэсгэлэнтэй, урагшаа харахаар хязгааргүй их ус...Тэндээс энэ хүрч ингэж ирсэн юм чинь заавал сэлнэ ээ гээд л сэллээ, сэллээ ч гэж дээ эрэг хавьд нь хэд самардлаа. Далайн ус шорвог ч гэж жигтэйхэн. Ер нь бол сэрүүвтэр өдөр байсан болохоор сэлж байгаа хүн цөөхөн байсан. Бид бол хуурай газарын хүмүүс учраас далай орчихоод сэлэлгүй буцна гэж юу байхав.

Хэд самардаад, давалгаа дагаж баахан урсаж байгаад хувцасаа слоьж аваад уул өөдөө алхлаа. Зам болгоныг нь чулуу шигтгээд янзалчихсан, ер нь хятадын аялал жуулчлал бас агуу юм аа. Уулын оройд дээр үеийн хэрэглэж байсан харуулын цамхаг байна. Тэр уулын оргилоос ойрхон яг далай дунд байх нэг өндөр хад руу дүүжин шат тавьсан ба хүсвэл тэр хадны оргил дээрх баатарын хөшөөний бичигийг очиж уншиж болно. Түүнээс биш тэр хөшөө нь томоос том, холоос ч гэсэн сайн харагдах юм билээ. Эрт урьдын цагт японууд хятад руу усан онгоцоор дайрдаг байх үеийн том баатар юм гэнэ лээ. Харин тэр харуулын цамхагийг орчин үед бас хэрэглэж байсан бололтой хэдэн дээр үеийн агаараас хамгаалагч буу энэ тэрийг байрлуулсан байв. Хүнийг зугаацуулах зүйлс ээ гэж, хүн болгон түүн дээр нь зурагаа авахуулах гээд л. Би ч гэсэн авахуулсан, гэхдээ 5 сарын их аяллын үед ганцаараа зурган дээр нь гарна гэдэг үлгэрийн далай.

Аргагүй өмнөд нутаг юм гэсэндээ эрт харанхуй болох шинж орж бид ч буцах автобусандаа амжиж суух санаатай гүйлээ. Гүйгээд л байсан гүйгээд л байсан...гүйж гүйж нэг юм амжаад сайн санаат найзын найзын туслалцаагаар арын хаалгадаж байж зовлонгүй хэдэн билетээ аваад тохилог гэгчийн аяллын автобусанд сууж аваад Вэнжөү рүүгээ буцлаа.

Оройн хоолонд Вэнжөү нутагийн хоол гээд л найз нар шахаад л байсан, идээд л байсан, яг юу нь онцгой байсаныг мартсан байна. Гоё амттай байсаныг л санаж байна.

Аз жаргал хаана байдаг вэ?

...Найз минь би чамд хэлье...

...Аз жаргал гэдэг чинь хичээнгүй хөдөлмөр дунд, хүнд ажлын дунд байдаг юм...

...Нямбай хагалсан тариайн талбайд, мэдлэг дүүрэн оюуны санд байдаг юм...

гээд л Хятадын хамгийн том телевизийн шоуны нэг болох “Нэг адилхан дуу” /Tong Yi Shou Ge/ гэдэг нэвтрүүлэгт нь дуулав аа би. Яасан гэхээр ингэсэн...

Пүрэв гараг:

Хичээл тарсаны дараа багш маань гэнэт утасдаад гэртээ байцгааж байгаарай, телевизийн нэвтрүүлэгт оролцоно шүү гэдэг вм байна. Гайхаад, ирэх л гэж байгаа юм байх даа, өрөөгөө цэвэрлэдэг ч юм бил үү гэж бодлоо. Тэгсэн багш ирээд явна аа л гэж байна. Бид нарын хэдэн гадаад оюутныг сургуулын машинд суулгаж аваад нэгэн дуу бичлэгийн студи дээр очлоо. “Аз жаргал хаана байдаг вэ” гэдэг энэ дууг сураад бичүүлэх юм гэнэ. Хятадын энэхүү “ Tong Yi Shou Ge” гэдэг нэвтрүүлэг нь одууд ирж шүтэн бишрэгч нартайгаа хамтарч хэдэн дуу дуулдаг, сард 1-2 удаа өөр өөр хотуудад болдог юм байна. Энэ удаагын концерт нь Наньжин хотод болохоор таарч, болох болохдоо манай сургуулын шинэ байр баригдаж байгаа тэр газар болох юм гэнэ. Манай Nanjing Institue of Technology-ийн шинэ хичээлын байр нь Наньжин хотын бүр өмнөд хэсэгт байх ба шинээр хөгжүүлж байгаа хотын нэг дүүрэгт байдаг юм. Тийм болохоор сурталчилгаа хийх ийм том боломжийг дүүргийн захиргаа яаж зүгээр өнгөрөөх вэ, хэдэн гадаад оюутан олоод ир гэж л дээ. Би яах вэ, хятад шиг харагддаг ч гэсэн гадаад оюутан шүү ухаантай юм болохоор хомрогонд нь яваад тэр орой дуу бичлэгийн студид очсон нь тэр. Өөр нэг дээд сургуулын хэдэн араб бололтой оюутнууд “MoLiHua”/Жасмин цэцэг/ гэдэг дууг сурч байлаа. Үүнийг сонсоод манай багш их л сэтгэл дундуур байгаа бололтой, бичлэг авч байсан хүнтэй ондоо дуу өгч болохгүй юу, энэ дуу чинь сурахад хэцүү, хуучин дуу гэх мэтчилэн баахан учирлав. Ондоо дуу байхгүй сүүлдэж ирсэн болохоор тэрийг нь аваад л сурлаа. 2 цагийн дараа бага зэрэг сурсан болж аяыг нь тогтоож аваад бичлэг орох болов. Бидний дөрвөн хүнийг тус тусад нь бичих юм гэнэ. Тэгээд үгээ зөв дуудахсан гээд сандарч байхад бас цоглог дуул гээж шавдуулаад хэцүү юм болов. Дээрээс нь бичлэг хийж байсан залуу маань аргаа ядаад шилэн кабиныхаа нөгөө талд зогсчихсон ингээд инээ, намайг хар гээд өмнө гарч бүжиглээд...ажилаа бас хурдан дуусгаад авья гэж хүн бас бодолгүй яах вэ...Бичлэгийн өрөөнд ганцаараа зогсож байгад дуулаад гарлаа. Хүмүүс намайг их өндөр дуулж байна гэнэ, сүүл рүүгээ бүр хоолой минь нарийсаад болохоо байхаар нь юу юугүй нисэх нь үү л гэж бодсон гэнэ. Гэхдээ яахав дээгүүр доогуур дуулдаг 4 янзын хоолойг дараа нь нийлүүлэхээр дажгүй сонсогддог юм байна лээ. Бусад хүмүүс бас бичлэгт орсоны дараа хамгийн сүүлд “10000 жилийн нөхөрлөл” гэдэг дууг хятад оюутнуудтай хамтарч дуулж бичүүлсэнээр тэр өдөрийн ажил дуусч шөнийн 12 цагт гэртээ ирэв.

Баасан гараг:

15 цагийн үед биднийг сургуулын машин ирж аван пороб хийхээр шинэ хөгжиж байгаа дүүрэгийн цоо шинэ стадион руу явлаа. Манай муу төв цэнгэлдэх хүрээлэн хажууд нь үнэн жижигхэн санагдаж байлаа. Сургуулын бага ангийн хэдэн жаахан хүүхэд бидэнтэй цуг дуулах ёстой байтал тэр хэд маань ирдэггүй. Гэтэл урд өдрийн хөөрхийс бүтэн 2 цаг ноцолодож байж бичсэн бичлэгийг нь алга болсон байна гэнэ. Тэд тэгээд ахиад бичүүлэхээр явсан байв. Хүлээгээд сууж бай л гэнэ. Одууд ирээд пороб-оо хийж микрофон эд нараа тааруулж аваад явж байлаа. Эцэст яаж гарч ирж хаашаа буухаа заалгаж аваад буцаж гэртээ бас л харанхуй болсон хойно орж ирлээ.

Бямба гараг:

19.30 болох тоглолтонд биднийг 18 цаг гэхэд бэлэн бай гэж хэлсэн тул 17 цаг гэхэд гэрээсээ гарч стадион руу машинаар давхив. Замд хүн их ч гэж жигтэйхэн, үзэгчидээ аль хэдийн оруулаад эхэлсэн байлаа. Том стадион тул ордог хаалга нь ч олон юм, бид хайж ийш тийш гүйлдсээр байж 18.30 гэхэд арай гэж ороод хальт мульт хүн амьтны будаг гуйж түрхэж аваад тайзны ард бидний хэдэн нөхөд очиж гарах номероо хүлээн зогслоо. Манай багш үүнийг хангалтгүй гэж үзэн, бидэнд яагаад суудал тавьж өгөхгүй байна вэ хэмээн энэ тэрүүгээр явж зарга хийж байж тайзны ойрхон хэдэн суудал олж өгч биднийг суулгаад санаа нь амрав. Стадион пиг дүүрэн. Стадионы гол талбайд VIP суудал байх бөгөөд тэр нь хамаагүй үнэтэй суудлууд гэнэ. Тайз нь Т маягаар засагдсан бөгөөд Т хэлбэрийн хоёр талаар бас суудлууд байх, тэр нь хамгийн үнэтэй нь. Суудал болгон дээр нэвтрүүлэгийн бичлэгтэй улаан эсвэл шар подвалкнууд байх ба мөн алга ташилтын оронд бас хэрэглэж болох гэрлэн од ч юм уу сэлэм хэлбэртэй янз бүрийн тоглоомууд байв. Харанхуй болсон хойно хүн болгон тэрийгээ өргөөд балашиглахаар их өнгө өнгийн гэрэл солонгороод гоё харагддаг юм билээ.

Тэгээд л концерт эхэллээ дээ. Одууд их байна аа, од болгон 2-3 дуу дуулж, нэгийг нь энгийн хүмүүстэй нийлж дуулж байна. Би энд чинь юу хийж байгаа билээ гэж ч бодогдох шиг.. Тэгж байтал 9 дахь дуу ойртож бидний гарах ээлж боллоо. Одууд бол амьд дуулж байсан, бидний хэдэн гадаадуудын дуу болохоор бичлэг юм чинь. Дундаа ямар ч завсарлага байхгүй, нэг дуу нь дуусмагц нөгөө дуу нь эхэлнэ. Нийтдээ ердөө л 6 минут. Дуулах гэж байна гэж гүйж гараад л, дуулж дуусаад гүйж ороод л, гурав дахь дуун дээр нь гадаад оюутнууд хятад оюутнуудад 10000 жилийн нөхөрлөлөө бататгахаар ахин гүйж гараад л, тэр том тайзан дээр ийш тийшээ гүйсээр байтал л таарав, зүгээр. Байраа эзлээгүй байтал хөгжим нь яваад инээдтэй юм билээ. Үзэгчид Ишш хөөрхий эд нар гэж үзээд л, гүйгээд тайзнаас буусан хойно мартаа байлгүй. Ямар ч байсан бид сургуулиа сайн сурталчилж өглөө, гараад хамаг дууныхаа үгийг мартчихсан бидний ам нь зөрөөд байна гээд хасчихгүй л бол одоо хагас бүтэн сайнаар зурагтаар гарах ёстой. Ингээд од болчих гэж...

Эх үрсийн баярын мэнд!

Энэ орчлон дээр ээж аав хараахан болж амжаагүй бол хэн хүний үр байх нь ойлгомжтой биз ээ. Тийм болохоор бүгдэд чинь, юуны өмнө өөрийнхөө ээжид эх үрсийн баярын мэнд хүргэе!

Энэ өдөрийг сайхан өнгөрөөцгөөгөөрөй!

Тай Шань

Тай Шань гэдэг бол Хятад нутагийн Шангдонг мужийн баруун хэсэгт орших хятадын алдарт таван том уулын нэг юм. Далайн төвшнөөс 1540 м өндөрт орших энэхүү уул нь хэдий хятадын хамгийн өндөр уул биш ч өнгөрсөн түүхийн хувьд их ач холбогдолтой уул аж. Хятад хэлэнд “Тай Шан уулнаас илүү хариуцлага үүрэх” гэж зүйрлэж хэлсэн үг байдаг юм байна. Чин гүрний Чин Ши жанжиний үед уг уулын нэр хүнд маш ихээр өсч нэрд гарчээ. Чин Ши жанжин бидний монголчуудад зориулж цагаан хэрэмийг бариулж, өөрийн хойд насандаа зориулж Терракоте Армийг бүтээлгэснээс гадна албат нарынхаа мөрөн дээр тав тухтай суун Тай Шан-ы оргилд гарч газар тэнгэрт мөргөж байхын тулд уул өгсүүлэн 6600 шат тавиулжээ. Тэр цагаас хойш шинээр хаан ширээнд гарсан жанжин болгон Тай Шанд гарч газар тэнгэрээр хаан ширээгээ хүлээнзөвшөөрүүлдэг байсан ба мөн олон мянган эрдэмтэн мэргэд оргилд нь гарч байгалын сайханыг харан баясангаа туурвил бүтээлээ хийж байсан гэдэг.

Бидний хэдэн нөхөд Хятадын өнцөг булан бүрт таран хуваарилагдаж ном үзэж байгаа бөгөөд уулзалдалгүй удаан хугацаа болсон тул учран хэлэлцэх цаг болсон гэж үзэн Тай Шан-ы энгэрт уулзалдан хоёр хоногийг хамт өнгөрөөхөөр болзов.

Тай Шан уулын энгэрт Тай Ан гэж хот байх бөгөөд их жижигхэн, аялал жуулчлал хөгжиж байгаа, хаа сайгүй барилга байгууламж болсон, Баасан гаригийн орой гэхэд хөл хөдөлгөөн цөөтэй авсаархан хот байлаа. Бямба гарагийн үдээс хойш сүүлчийн хэдэн нөхөд биднийг гүйцэн ирж бүрэн бүрэлдэхүүнээрээ цугласнаар бид ууланд авирахад бэлэн боллоо. Дээр үеийн хаад ноёд зарц нарынхаа мөрөн дээр завилан сууж уулын оргил өөд гардаг байсан нь үнэндээ түүх болон хоцорч одоо бол уулын оргил хүрэх замын хоёрний гуравыг нь автобусаар туулж, үлдсэнийг нь уулын лифтээр туулж болдог болж. Бид замын гол хүртэл автобусанд сууж хүрээд, явган явах дургүй хэд нь Zhong Tian Men /Гол тэнгэрийн хаалга/ дээрээс уулын лифтэнд суун дээшилж үлдсэн хэд нь үлдсэн замыг нь хөлөөрөө мацаж хүрэх юм болов.

Ууланд авирна гэдэг маань бол ерөөсөө шатаар л авирна гэсэн үг л дээ. Уулын бэлээс оргил хүртэл тэр чигт нь нэгэн жигд шат тавьсан байх бөгөөд, 2200 гаруй жилийн тэртээ хийсэн ажил гэхэд үнэмшмээргүй. Оргил хүртлээ нэг цаг гучин минут зарцуулагдсаныг эс тооцвол лифт гацсан үед есөн давхар луу мацахтай бараг адилхан. Замд хадан дээр улаан будагаар бичсэн ханз мэт /шинэ үеийн/ зөндөө байх ба мэдлэг мөхөсийн улмаас харамсалтай нь юу бичсэнийг нь гадарлах юм алга. Бодвол Даоизмусын сургааль үгс байх. Орон нутагийн жуулчид их байх бөгөөд түүнийг дагаад мэдээж янз бүрийн жижиг мухлагууд замд зөндөө тааралдана. Мацаж мацаж, байдгаараа хөлөрч хэдэн грамм турж аваад уулын оргил Nan Tian Men /Зүүн тэнгэрийн хаалга/-д хүрэхэд манай ангийнхан мэдээж аль хэдийн ирчихсэн өрөө энэ тэрээ аваад төвхнөчихсөн байв. Уулын орой дээр хэд хэдэн буудал байх ба бидний буусан буудал бие угаах газаргүй боловч боломжийн үнэтэй цэвэрхэн буудал байсан.

Уулын орой дээр салхи сэвэлзээд байгалын үзэсгэлэн агаар хоёр нь сайхан гэж жигтэйхэн. Бид хоол идэж, өмхий Доуфүний амттай нутагийн цагаан архийг амталж үзсэнийхээ дараа нойртоогоо тэмцэн байж нар мандахыг хүлээв. Тай Шан луу хүмүүс нар мандахыг үзэн хийморио сэргээх гэж их ирдэг. Бас хүүхэд гаргаж чадахгүй эмэгтэй хүмүүс ирж үр гуйдаг юм гэнэ лээ. Тийм болохоор хүний хөл тасрахгүй. Шөнө орой болсон хойно ч гэсэн хүмүүс гар чийдэн бариад шат өгсөж уруудаад явж байхыг дээрээс нь харж болно. Хятадууд өөрсдөө бол ихэнхдээ оройхон Тай Ан-аас гараад уулын оргил дээр шөнө дунд өнгөрсөн хойно гарч ирээд, буудалд өрөө авч тухлалгүйгээр гадаа хүлээж байгад нар мандахыг үзээд буцдаг нь бас олон юм билээ.

Бүрэнхий болмогц гадаа хүйтэн гэж жигтэйхэн, зузаан хувцас авч ирээгүй бол тэндээс том цэрэг ногоон, хөвөнтэй хүрэм түрээсэлж авч өмсөж болно. Уулын орой дээр сүүлдээ хүн болгон нэг тийм том том хүрэм өмсчихсөн газар хэвтээд унтах нь унтаж, суугаагаараа юм ярин цаг нөхцөөж байгаа хүн олон харагдана. Тэр цэрэг хүрэмийг өмсөөд шөнөжингөө нойргүй хоноод өглөө гэгээ орсон хойно бие биенээ харахад яг л дайнд оролцоод буцаж яваа хүмүүс шиг өрвийсөн хэдэн юм л байсан байх.

Бид уулын оройн зүүн талд гарч од ширтэн хэсэг хэвтэцгээв. Би ер нь хятад ирснээсээ хойш тийм цэлмэг тэнгэр, тийм олон од хараагүй юм билээ. Үүрээр 4 цагийн алдад хүний хөдөлгөөн эрс ихсэв. Унтаж байсан хүмүүс аажмаар амь орж бүгд нар мандах зүг рүү ирцгээн, хадан дээр эгнэж сууцгаагаад л хүлээж гарлаа даа. Бид ч байраа эзлээд хүлээв, бараг нүд анилгүй шөнийг өнгөрөөсөн болохоор ядарсан ч гэж жигтэйхэн, хүйтэн хадан дээр удаан суугаад цэрэг ногоонтойгоо ч гэсэн даарч байна гэж жигтэйхэн. Гэтэл нар гардаггүй ээ, тэнгэрийн хаяа улайраад л ... нар л байдаггүй.

4 цаг 40 минутад нар мандлаа. Нар мандана гэхээр надад л лав өмнө нь нарны цацраг, цагаан шаргад туяа л санаанд буудаг байсан. Гэтэл миний тэнд харсан зүйл үнэхээр санаанд багтамгүй үзэсгэлэнтэй зүйл байсан. Үүлэн тэнгэрийн завсар ангийн нөхөдтэйгээ хадан хавцал дээр суугаад нар мандахыг үзлээ би. Нар нэг тийм цайвар улаан өнгөтэй бөв бөөрөнхий, яг бөмбөг шиг, хүүхэд хүлхэж хүлхэж байгаад гаргаад тавьчихсан гүзээлзгэнэтэй чихэр шиг, тэгээд үүл мананы завсраас үсрээд л гараад ирдэг юм билээ. Эхлээд дээд тал нь цухуйнгуут тэнд байсан хүмүүс бүгд уулга алдаад л , дагаж уухайлаад л, зураг авах гэж сандралдаад л...Нар мандалт нийтдээ хоёр гуравхан минут л үргэлжилсэн байх, тэгээд дээшээ тэнгэрт гараад хэт гэгээтэй болоод харж чадахгүй болдог юм байна лээ. Аажмаар гэгээ ормогц хав ойрын хавцал, уул толгод тодорч үнэхээр үүлний дээрээс доошоо хараад зогсож байгаагаа тодоос тод харав. Дээшээ харахад хязгааргүй цэв цэнхэр тэнгэр, доошоо харахад үүл, үүлэн завсраар хад хавцал, уул толгод, нуур ус харагдана.

Дэргэд байсан ангийн залуу сэтгэл нь хөдлөн нүдэндээ нулимстай суухыг нь харлаа, ийм сайхан зүйл байхад дайн дажин яах гэж гардаг байна аа гэж хүмүүс ярилцахыг сонслоо.

Миний хувьд ч гэсэн урьд онгоцоор нисч байхад нар мандахыг харж л байсан санагдана, гэхдээ энэ удаагынх шиг ингэж сэтгэлд хүрч байсангүй.

Шөнийн нойроо нөхөж хэдэн цаг унтаж аваад бүгдээрээ уулын лифтэнд суун уулнаас бууж өөр өөрийн ажилыг хөөн зүг зүг рүү тарцгаав. Наньжин хотын бид хэд унтлагын автобусанд суун нар мандахыг зүүдлэнхэн унтаж гэрээ хүрэв ээ...

P.S. Аялалд зарцуулагдсан замын зардал : Тай Ан-д нэг шөнө 80 юань, автобусаар Zhong Tian Men хүрэхэд уул өөдөө 72 юань, уул уруудахад 18 юань, уулын лифт нэг талдаа 45 юань , уулын орой дээр буудлын хөлс 80 юань.

Чи наанаа юу хийж байгаа юм бэ?

Хүүе, чи наанаа юу хийж байгаа юм бэ?

Зүгээр л, би зүгээр сууж байна

Чи юу хийж байгаа юм бэ?

Зүгээр ээ, зүгээр л сууж байна

Аан, зүгээр л сууж байгаа юм уу?

Харин тийм, зүгээр л сууж байна

Юу ч хийхгүй байгаа юм уу?

Юу гэж, юу хийнэ гэж?

Ер хийх юмгүй байгаа юм уу?

Яг тийм, надад одоогоор хйих юм алга

Аан, чамд хийх юм байхгүй байгаа юм уу

Тэгвэл чамайг ганцааранг чинь орхьё доо

Өө юу гэж дээ, үлдмээр байвал үлд л дээ

Тэгвэл чамайг ганцааранг чинь орхьё доо

Өө юу гэж дээ, хамт байвал бай л даа

Чи тайван байгаа баймаар байлгүй

Үгүй дээ, наашаа суу л даа

Чи тайван баймааргүй байгаа юм уу?

За ганц тамхи аваад наашаа суу л даа

Чамд саад болмооргүй байна аа

За наашаа суугаад пиво уу л даа

Аан, чи одоо хийх юмгүй байгаа юм уу

Алив хамаагүй хурдан хөдлөөд хэрэггүй

Надад итгэ, ертөнц чамтай чамгүй өөрөө эргэж байгаа

Чи наанаа юу хийж байгаа юм бэ?

Зүгээр л, мод хараад сууж байна

Чи наанаа юу хийж байгаа юм бэ?

Би мод харж байна аа

Надад харагддаггүй ээ

Салхи баруун талаасаа их салхилж байгаа биз

Нээрэн би юу ч хардаггүй ээ

Баруун талаасаа л их салхилаад байна даа

Тэр дээр орой нь

Харин тийм, орой нь эхлээд найгаж байгаа биз

Яг тийм байна, тэр дээд орой нь

Хамгийн түрүүнд найгаж байна

Алив яарч тэвдээд хэрэггүй

Ирж байгаа юм бүхэн өөрсдөө л голдрилоо олно

Австрийн Fleisch&Fleisch хамтлагийн “Was machschn du do” гэдэг дууны үг.

Сумын наадам...

Зүү гэдэг чинь төмөр шүү Жүүдээ бүсгүй хө

Зүрх гэдэг чинь махан шүү Жүүдээ бүсгүй хө

Зүрхэндээ ортол сайхан юм чинь дээ

Зүүдлээд зүүдлээд сэрж байна аа Жүүдээ бүсгүй ээ хө

гээд хүүхдийн хоолойгоор цангинатал дуулахад өөрийн эрхгүй Дэндэвийн Пүрэвдоржийн “Сумын наадам” шүлэг санаанд буудаг нь юу билээ...

Энд Энхмаа гэж өвөр монголын жаахан охин хоолойгоороо хятадыг байлдан дагуулж байх шиг байна. Ноднин монголд бас “Аз жаргалын гурван эрдэнэ” гэж нагац ах эгчтэйгээ нийлж дуулсан дуу нь бас хятадуудын хэлдэгээр “халуун” болоод байсан даа. Одоо бол энд хаа сайгүй л энэ дуу явж байх шиг байна, утасны хонх ч болгож ашиглаж болно. Хэл нэг юм гэсэндээ амьхандаа өвөр монголчуудын сонирхож явдагийн хувьд “Улаанбаатарт байгаа миний аав” гэсэн нэртэй цомогийн нь худалдаж авлаа. Их хөөрхөн дуунуудтай юм. Хийл хуурын аялгуу гоцолсон хөгжимтэй, нагац ах эгч хоёртойгоо нийлж хятад болон монгол хэл дээр дуулсан хэдэн дуу байна. Өвөр монгол аялгыг бас нэлээн зүдэрч байж ойлгох шинжтэй, харамсалтай санагдлаа.

“Улаанбаатарт байгаа миний аав” дууг нь сонсоод нулимс цийлэгнүүлэх нь холгүй сууж байтал “...зүрхэндээ ортол сайхан юм чинь дээ зүүдлээд зүүдлээд сэрж байна аа Жүүдээ бүсгүй ээ хө...” гээд дуулдаг байна ш дээ. Хөөрхөн жаахан хүүхдийн хоолойгоор цангинатал дуулахад нь өөрийн эрхгүй инээмсэглэмээр.

Би 5-р ангид байхдаа “Сумын наадам” шүлэгийг анх сурч байсан. Аав надад эхний дөрвөн мөрийг нь хэлж өгч, өөрөө зохиосон гэж хэлж намайг мангартуулж байсан юм даг. Дараа нь эмээдээ уншиж өгөөд “Аав зохиосон гэсэн” гэж хэлэхэд эмээ минь намайг шоолоод инээж байж билээ. Сүүлд ахлах ангид ороход манай анги даасан багш хэл уран зохиолын багш байсан болоод ч тэр үү надаар энэ шүлэгийг дахин дахин уншуулна. Ам шалгалтан дээр “За Сумын наадам-аа нэг уншчих, тэгээд яахав явж болно” гэдэгсэн.

Суусарын гүйдэл салхи шанхаар наадан сэвэлзсэнээс

Суурь хөлгөн асарын шашир цацаг дэрвээ юу

Сумын наадмын дэвжээг өдөржин тойрох морьтноос

Суран жолоо атгасан өнгийн цэцэг ургаа юу...гээд л юугаа бодож уншдаг байсан юм бол оо хөөрхий. Багш маань төгсөхийн алдад намайг энэ олон янзын хайрын донжийг нь тааруулж уншаад байгаад гайхдаг гэж хэлэхэд нь л нээрэн утга нь юу билээ гэж бодож байсан юм даг. Түүнээс биш хайрцаг сайтай, уншихад эвтэйхэн болохоор нь л байн байн унших дуртай байсан хэрэг. Одоо бодоход би энэ хүүхдийн зүүдлээд сэрдэг хайрын тухай дуулж байхыг сонсоод өхөөрдөж байгаа шиг багш намайг мөн л “...борви нугалах хэвтэргүй борхон шувуухай хөөрхий, болье оо гээд больдоггүй борхон зүрх минь хөөрхий...” гээд уншихад өхөөрдсөндөө л дахин дахин уншуулдаг байсан байх даа.

Долоо хоногийн төгсгөл...

Баасан гарагт Ванг багшийн хичээлийг суудал дээрээ займчин байж арай гэж дуусгаад ангиас гарснаар долоо хоногийн төгсгөл эхлэв. Энэ хагас бүтэн сайнд хийх юм ихтэй гэж, хэр барагын гэрээс гардаггүй бидэнд бол үйл явдал дүүрэн өдрүүд байв.

Баасан гарагын орой сургуулын төгсөлтийн үдэшлэг дээр дуул гэсэн даалгавар аваад урд орой нь ерөнхий поробонд оролцсоны хувьд үүрэгээ гүйцэтгэхээр Баруун хичээлын байрь луу явлаа. Манай Наньжингийн Технологын Дээд Сургууль нь Баруун Зүүн гэсэн хичээлийн хоёр том цогцолбор байртай, тэр нь нэг өргөн машин замын хоёр талд бие биенээсээ холгүй орших. Бас хичээлын шинэ байр гэж, Наньжин хотын шинэ хөгжиж байгаа бүсэд том цогцолбор барьж саяхнаас ашиглалтанд оруулсан бөгөөд одоо харьцангуй хотын төвд байрлах энэ Баруун Зүүн хичээлын байранд зөвхөн төгсөх курсын оюутнууд хичээл орно. Дараагын семестрээс сургууль тэр аяараа шинэ байр луу нүүх юм. Зөвхөн төгсөх курсынх гэлтгүй энэ хоёр хичээлын байрь нь үргэлж дүүрэн хүнтэй байдаг. Төгсөлтын үдэшлэгийг ч гэсэн салгаж, Баруун Зүүн хичээлын байрных гэж тус тусад нь хийнэ гэхэд нь нэг их гайхсангүй.

Баруун хичээлын байрны биеийн тамирын танхимд үэдшлэг нь боллоо. Оюутнууд өөрсдөө урлагын номер бэлдэж, бүжиглэх нь бүжиглэж дуулах нь дуулж, бидний оролцсон өнөөх “Нэгэн адил дуу” том шоуг яаж гүйцэхэв, гэхдээ л хөөрхөн концерт болов. Бидний дөрвөн гадаад оюутныг ганц чаддаг “Аз жаргал хаана байдаг вэ” гэдэгээ дуул гэсэн тул хөгжимгүй ч гэсэн дуулаа. Хөгжимгүй учираас жул сонсогдож байна ч гэж жигтэйхэн, дээрэээс нь энэ дуу нь өөрөө их хуучин ч дуу юм, залуу хүмүүс мэдэхгүй байгааг хэлэх үү. Дараа нь биднийг өөр өөрийн хэл дээр нэг бадаг дуу дуулж өгөөч гэж хүссэнээр бид гурван ондоо хэл дээр дуулмар аядав. Хоёр герман оюутан маань “Маяа зөгий”-ны дууг дуулж байна. Гэртээ хар цагаан зурагтан дээрээ, орос хэл дээр, антенныхаа утасыг барин ийш тийш дэвхцэн байж үздэг байсан минь санаанд орж байна. Үг нь л герман хэл дээр болохоос ая нь адилхан юм билээ. Би бол “Зөөлөн зөөлөн замбуулин”-г дуулсан шүү. Хамгийн сүүлд нь ангийн маань залуу энд ид нэрд гараад байгаа хятадын “Тонг Хуа” /Үлгэр/ дууг дуулж, хятад охидыг ханарч унагаснаар сургуулынхаа нэр хүндийг аварлаа.

Үдэшлэг тараад нэгэн герман баранд тухлан сууж, хятадад ирснээсээ хойш анх удаа гоожуурын пиво ууж, бавари мужийн нэрийн хуудас болсон брэцель идэн хөл бөмбөгийн дэлхийн аваргын нээлт үзэв. Дэлхийн аварга Германд болж байгааг хэлэх үү, германы багаар эхэлж байгааг хэлэх үү, баар бас пиг герман. Том дэлгэцээ тойроод бүгдээрээ сууцгаачихсан, тэмцээн болж байгаа Мюнхены Аренагаас л дутах юм алга. Германы баг Коста Рикаг дөрөв хоёроор хожсоныг бидний хэдэн нөхөд хөөрөн тэмдэглэж, цааш жаахан зугаалсаны дараа гэртээ харьж ирэхэд гэгээ орсон байв аа.

Бямба гарагын үдээс хойш Фэнг багшийнхаа урилгаар тэднийд очлоо. Цоо шинэ хороололд, цоо шинэ хоёр давхар байранд ганц хүүгийнхээ хамтаар тохилог гэгч амьдрах аж. Нөхөр нь хуульч хүн агаад хоолны үеэр бас хамт байж герман нөхөдийг минь шар айргаар дайлав. Хятадын үндэсний хоол гээд л чанасан банш хийх юм болов. Гадаад оюутнуудад сонин гэж л бодоо биз, надад бол ч юу нь сонин байхав гүрийтлээ л гурил элдэв ш дэ. Шар айрагны хажуугаар хөргөгчнөөсөө хүв хүйтэн улаан вино гаргаж ирж хундаглаж байна. Хөөрхий виноны хувьд биднийгээ дагуулахгүй герман нөхөд минь ярвайж харагдана. Английн баг Уругвайн багтай тоглоод нэг нойл болж байх завсарлагын үеэр бид айлчлалаа дуусгаж, чадахынхаа хэрээр эелдэг боловсон салах ёс хийгээд, цоо шинэ машинаараа хүргэж өгье гэсэн халамцуу гэрийн эзэний саналыг байдгаараа эсэргүүцээд гарч гэрээ зүглэв.

Ням гарагын орой Зүүн хичээлын байрны төгсөлтийн үдэшлэг дээр бас очиж дуулав. Баруун хичээлын байрын бодвол хүн ихтэй байна. Бас гэр ойрхон тул таньдаг оюутнууд нэлээн байлаа. Хоёр багш маань биднийг хөгжөөн дэмжихээр хэрэг болгон гэрээсээ ирж, бидний өмнөөс жаал сандралдав. Наян удаа дуулж сургууль хийсэн болохоор бид ч жинхэнэ одууд шиг хийх ёстой зүйлээ мэргэжлийн төвшинд хйиж дуусаад гарлаа. “Би монгол хүн” гээд намайг хэлэхээр л хүмүүс уулга алдах юм. Яагаад гэдэгийг нь одоохондоо нэг их сайн ойлгоогүй л байна. Өвөр монгол байна гэж бодоо “Өө...” гэж дуу гарч байгаа нь ч тэр юм уу, бүү мэд. Ямар ч байсан би тэрийг нь сайнаар уухайлж байна гэж бодоод л “Баярлалаа” энэ тэр гээд яваад байсан. Энд Монголыг БНМАУ гэдэгээр нь хэлдэг хүн цөөнгүй юм билээ. Тэгээд зүгээр л Монгол гээд хэлвэл өвөр монгол л хамгийн түрүүнд санаанд нь буудаг гэнэ лээ. Концерт тараад нэг харсан чинь маргааш Даваа гараг байдаг байна ш дээ. Гэр лүүгээ яарч бичигийн ширээний ард сууж авлаа.

Хүнд сайн болох үйл явц...

Нэгэн хүн олон жилийн туршлага дээрээ үндэслэн хүнд сайн болох үйл явцыг ингэж дарааллуулжээ.

i) Танилцах…үүнийг үйл явцад багтаан тооцох шаардлагагүй юм. Арван жил танил явсан, өчигдөр танилцсан хоёр ялгаагүй яг сайн болох үйл явц нь бүгд адил дараахь байдлаар явагддаг байна.

1) Үндэслэлгүй туних...Өөрийн мэдэлгүй учир зүггүй туниад, нөгөө хүнээсээ өмнөхөөсөө илүү зүйл шаардаад эхэлвэл болохоо байж байгаа нь тэр гэнэ.

2) Учиргүй шаналах...Өөрөө сайн болсноо гэнэт ойлгоод далд шаналж гансрана. Нөгөө хүний чинь хамаг сайн талууд нь нүдэнд чинь харагдаад, тэрнээс сайн сайхан хүн ертөнц дээр байхгүй мэт санагдана.

3) Угтан маслахыг хүлээх...Хүлээхдээ яаж ч хүлээж болно гэнэ. Дайчин, өөртөө итгэлтэй нэг нь хуга тэмцээд нөгөө хүнээ өөрийн болгож байхад даруухан бүрэг нэг нь үргэлжлүүлэн шаналж, байдгаараа туниад нөгөө хүн нь өөрөө эхэлж анзаарахыг хүлээнэ.

4) ... За тэгээд хүнд сайн болох үйл явц яаж төгсөж байга нь уг дүгнэлтийг гаргагчийн судалгааны зүйл биш аж. Нэгэн зуны шохоорхол байна уу, насан туршийнх нь хань нь байна уу сонин биш. Энэ дөрвөн шатыг дөрвөн өдөрийн дотор бүрэн туулаад дуусгадаг хүн байхад, дөрвөн жил зарцуулдаг хүн бас байна гэнэ.

За тэгээд хайр гэдэг бол ер нь алимнаас шал ондоо зүйл л дээ...

Тэгш эрх....

Би ер нь их азгүй тахиа юм өө. Бодоод байсан бүр дунд сургууль төгсөхийн алдад л миний азгүйдэл эхэлсэн юм байна. Манай төгсөлт бол өнөөх орон даяар нэг ижил шалгалт авч эхэлдэг тэр төгсөлт. Бүгдийг маань биеийн тамирын зааланд суулгаж байгаад л урьд хожид хараагүй хачин сонин даалгавар өгөөд гуравны хоёрыг минь унагаснаар эхэлсэн байна. Бид хөдөөний хүүхдүүд, хотын хангамж багш хоёр сайтай хүүхдүүдыг яаж гүйцэхэв. Би бол нэг шалгалтаа унаад, үлдсэн хоёрыг нь арай гэж тэнцээд л конкурс руу явсан.

Дараа нь их сургууль ортол бас тийм юм боллоо. Биднийг сүүлчийн 4 жилийн бакалавр болгоод, бидний дараагын оюутнууд таван жилээр төгсгөх юм гэнэ. Улирч л болохгүй шүү гээд бөөн дарамт. Дээрээс нь таван жилийн программыг дөрвөн жилд шахсан сургалт хийх юм ч ихтэй гэж.

Арай гэж нэг сургуулиа дүүргээд ахиад нэг сургуульд сурах юм болов. Тэгсэн тэнд ахиад л өөрчлөлт шинэчлэлт. Өмнө нь Диплом өгч төгсгөдөг байснаа шинэ системээр хүмүүсээ Баклавр болгож төгсгөнө гэнэ. Би тэгээд мэдээж сүүлчийн дипломтнуудын нэг. Хурдхан шиг төгсөөд нутаг буцах зорилготой мань мэтийн хувьд бол араасаа гал тавиулчихсан юм шиг л байна зүгээр. Шалгалтанд унаж л болохгүй шүү гээд бас бөөн дарамт. Унавал тэгээд будаа. Багш нар нь учираа олохгүй байгаан дээр, шалгалтын зөрүү энээ тэрээ гээд бас ондоо сонин хачин хичээл үзээд бүр төөрөлдөж орхино. Цаг алдалтыг бол дурьдах ч юм биш.

Одоо хэлний бэлтгэл гээд шинэ газар ирсэн чинь энэ сургууль маань хичээлийн шинэ байрь луугаа нүүж байна гээд бас хөл толгой нь олдохгүй юм болж байна. Хуучин байрныхаа ихэнхийг аль хэдийн зарчихсан, бидэнд зориулсан анги ч байхгүй, ойрхон байх нэгэн байгууллага дээр өрөө хөлсөлж өглөө. Багш нар хөөрхий шинэ хуучин хичээлийн байрьны хооронд цаг шахам унаагаар явж, явдалдаа түүртээд юун бидний хэдэн гадаад оюутантай манатай.

Ингээд харахаар би ер нь дандаа юмны сүүл мушгиж явдаг хүн юм. За тэгээд гадаадад чинь хүмүүс гадаад хүн шиг л харьцах юм, ийм ч дүрэм журам, энэ нь ч болохгүй гээд л. За тэгээд ази эмэгтэй хүний хувьд эр эмийн тэгш эрх гээд ярьвал хэтэрхий том сэдэв болох биз, гэхдээ хятадад ирснээс хойш эр эмийн ялгааг муухай тод мэдэрч байна өө.

Гэхдээ бусдаас ондоо байхын давуу тал гэж байна аа. За сүүлчийн төгсөлт юм даа гээд багш нар харж үзэх ч юм уу, бидний байдлыг ойлгоод хэн хүний талаас харьцангуй хөнгөлөлт үзүүлж байсан үе зөндөө бий. Эмэгтэй хүн гэсэн утгаараа ч надад зөндөө их давуу талууд ирдэг. Би тэднийг нь мөн дуртай нь аргагүй ашигладаг. Гэтэл сүүлийн үед хүмүүс надтай бусад хүнтэй харьцдагаасаа ондоо харьцаад байна уу даа гэсэн хар буугаад худлаа хэлсэн хүнд шөнө унтахаа болих нь. Гадаад хүн гэсэн утгаар, эсвэл эмэгтэй хүн гэсэн утгаар нь ч юм уу. Миний дээр бичсэн жишээнүүд бол үнэхээр л аз дутаад бусад хүмүүстэй адил тэгш боломж хүртэж чадсангүй гэсэн үг биш л дээ. Зүгээр л цаг үе ондоо таараад бусад хүмүүсээс өөр замналаар явсан хэрэг. Гэтэл яг одоо энд гэв гэнэт хүмүүс намайг бусадтай адил авч хэлэлцэхгүй байх вий дээ гэсэн айдас төрөөд яах учираа олохоо болих нь. Би өдийг хүртэл тийм байдалд огт орж байгаагүй. Улайм цайм адилхан мэдлэг боловсролтой байхад чи ондоо гэж байсан тохиолдол гараагүй.

Гэхдээ л ингэж их айгаад байгаагын учир юу билээ?

Хүсэн хүлээсэн бороо

Чийглэг уур амьсгал гэдэг ер нь их хэцүү зүйл юм аа. Хуурай уур амьсгалтай газраас ирсэн, усгүй газрын хүний хувьд бөгчим өдөр бүр байж суух аргагүй болох юм. Наньжин хот хятадын дөрвөн том зуухны нэг нь юм гэнэ. Халуунаар нь зүйрлүүлж тэгж нэрлэжээ. Дөнгөж зургаан сарын сүүл болж байхад би энэ үгийн утгыг мах цусандаа шинэгтлээ ухаарч байна шүү дээ.

Нэг шөнө сэнсгүй өрөөндөө бөгчим агаарт хүндээр амьсгалан бороо зүүдлээд л, монголын сайхан сэвэлзсэн салхи үнэртээд л унтаж байсан чинь нэг юм дуслах чимээ намайг сэрээлээ. Бодвол их л чанга байсных биз, үүрийн дөрвөн цагт намайг сэрээж байхыг бодоход. Миний удаан хүлээсэн бороо юу? Бороо нэг их сайхан асгаасай, сайхан чийг үнэртээд л, цээжээ тэнийтэл нэг уртаар амьсгалах юмсан. Манай монголын бороо ондоо байдаг аа. Монголд бороо ховор ордог болоод ч тэр үү, би ер нь хаа газар бороонд их дуртай.

Гэтэл нэг л биш ээ. Уг чимээ нь жаахан салхи орох болов уу гэж найдсандаа онгорхой орхисон тагтны зүгээс биш хаалганы зүгээс гарч байх юм. Хагас унтаагаараа харанхуйд энд тэнд тэмтчин байж хаалгаа очиж онгойлголоо. Яг онгойлгосон чинь нэг их чимээ гараад л би жинхнээсээ бороонд зогсож байдаг байгаа. Хүйтэн усанд нойрноосоо сэрээд сая л гэрэл асаах сэхээ оров. Тэгсэн дээд айлаас ус алдаж байдаг байгаа. Хаана юу билээ гэж бодож амжихын завдалгүй байрныхаа охинтой муудалцах нь холгүй байж арай гэж өнөөдөр угаалгасан шал минь нэл ус болж орхидог юм байна. Хальт хувцас углаж аваад дээшээ гүйлээ. За юу билээ юу гэж хэлэх билээ гэж бодох зуур хаалгыг нь тогшив. Хэн амьдардагийг нь мэдэхгүй болохоор бас нэг хар үүрээр нойрноос нь сэрээлээ гээд муухай аашилсан тэтгэврийн хөгшин байх болов уу гэж бодсон харин гайгүй залуухан охин байна. Нөгөө их бэлдсэн үг ч байхгүй болж “Нааш ир дээ” гэж хэлчихээд буцаад доошоо гүйлээ. Монголд ус алдахын зовлонг мэдэлгүй яах вэ, гэхдээ л ингэж айхтар урсаад байх даа яах вэ дээ, хүрхээ биш дээ. Нөгөө охин хөөрхий гүйж ирээд, хараад сандраад, уучлал гуйгаад л... Өглөө эртийг хэлэх үү, нойр дутууг хэлэх үү юун түүнтэй ёс ёмбо болж илүү дутуу юм ярихтай манатай бушуухан дээш нь явуулж, өөрөө доод айл руу нэвтрэхээс нь өмнө шалаа арчив.

Дараа өдөр нь нөгөө охин ирж уучлал гуйн биднийг хоолонд урьлаа. Их л санаа нь зовж байгаа шинжтэй, би бодвол урд шөнө их л ёозгүй байсан бололтой дог оо. Шөнө хөл бөмбөгийн тэмцээн үүр цайтал үзэх зуураа юм хум угаасан нь ус алдалтын шалтгаан болсон бололтой. Бидний амьдардаг байрь угийн их хуучин байрь л даа. Хоолны үеэр энэ тэрийг ярин хөөрөлдөж оройг зугаатай өнгөрөөцгөөв.

Хүн нэг зүйлийг маш ихээр хүсвэл ямар ч хэлбэрээр хамаагүй биеллээ олох нь олдог л юм байна.

Шумуул шарагч

Шумуул гэдэг амьтны зэвүүнийг энд ирээд л мэдлээ. Наньжин хотын халуун, шумуул хоёр ч давж гардаггүй даваа байна аа. Халуун болоод эхэлмэгц дэлгүүр хоршоо тэр чигтээ шумуул үргээдэг үнэртэн танартан, шумууланд хазуулвал түрхдэг тос энэ тэрээр дүүрэх юм. Ороо бүтэн тойруулаад татаж болдог тор бас зарж байх юм, бүтэн нойртой хонох гэсэндээ хүмүүс авдаг л байх л даа. Шумуул гэдэг амьтан хүмүүний амьдралд маш ихээр нөлөөлж байгаа болохоор хаа ч явсан, хэнбугайтай ч хамаагүй шумуулны талаар яриа өдөж болно.

Жишээлэхэд манай багш нэг ярихдаа “Одоо үед хүн хичнээн мөнгөтэй байгаад, тансаг эдлэн, сайхан байртай байлаа гээд шумуулнаас л салж чадахгүй байна. Ямар байшингаа тойруулаад тор таталтай нь биш дээ” гэж байна. Тэгсэн энэ жил дунд сургуулынхаа эцсийн шалгалтыг /Гао Као/ өгөх гээд хэдэн шөнө нойргүй хоносон хүүхдийн ээж ярих нь, хүүгээ биеэ маажихаасаа илүү шалгалтаа сайн бичээсэй гэсэндээ эмийн сан орж хамаг сайн шумуулны тосийг нь авлаа гэж байна. Наньжингийн зуныг надаас олон үзсэн монгол нөхдүүд минь өөрсдын хйисэн ажиглалтын үндсэн дээр надад хэдэн зүйл хэлж өгөв. Энд хоёр янзын шумуул байна гэнэ. Нэг нь шаравтар өнгөтэй, хазах нь хазах боловч багахан загатнаад өнгөрдөг. Нөгөөх нь бүр зальтай гэж байна шүү. Бор өнгөтэй бөгөөд нуруун дээрээ саарал судалтай, нисэх хуран хазах хурдан есөн шид нь бүрэлдсэн амьтан гэнэ. Тэр шумууланд хазуулвал загатнана гэж айхтар, бас болгоомжтой байхгүй бол сорви ч үлдээдэг гэнэ.

Бид байрандаа орой болгон цуглаж хэн хэд хазуулснаа тоолж, жахан ёолцгоодог юм. Тэгсэн яаж ч байсан би л хамгийн бага хазуулсан нь болж таараад байдаг. Бодвол европ цус ази цуснаас илүү амттай байдаг бололтой. Шумуул ч гэсэн хааяа бас цуйван идмээр болдог байх л даа.

Саяхан нэг гэрийнхээ ойрхон нээгдсэн ресторанд хөл бөмбөг үзээд сууж байтал зөөгч залуу пивоны шилэн дээр Wen Xiang тавьчихсан, уугиулаад бидний дэргэд авчирч тавьж байна. Жинхэнэ үйлчилгээ гэдэг чинь энэ байна даа гэж бодов. Wen Xiang гэдэг нь шумуул хөөдөг үнэртэн, уугиулахаар яг л хүж шиг үнэртдэг юм билээ. Тэр ресторанд бас Шумуул шарагч өлгөөтэй байна. Би л лав ийм юм урьд нь хараагүй юм байна, зөв нэрийг нь олж ядсандаа бидний хэдэн нөхөд хөл бөмбөгийн завсарлагын үеэр энэ нэрийг бодож олсон бөгөөд энэ нь хананд өлгөөтэй байдаг цахилгаан хайрцаг юм. Шумуул шарагч хайрцаг нь нэг тийм неон гэрэл цацруулах ба шумуулнууд үүнийг нь хүний биеийн дулаантай андуурдаг бололтой нисч очоод л шарагдаад унана. Шумуул очиж шарагдах тусам “Чад...” гэсэн чимээ гарна. Муусайн шумуулнууд шарагдаад чад хийж байгаа нь тэр. Манай сургуулын гуанзанд бас шумуул шарагч өлгөөтэй л байдаг юм. Гэхдээ асаалттай байхыг нь нэг ч хараагүй, бодвол эвдэрхий биз. Шумуулнуудыг хараад айг гэж тэнд өлгөөстэй хэвээрээ байгаа байх, мануухай шиг...

Ямар ч байсан тэр орой шумуулгүй орчинд сууж хөл бөмбөг үзлээ. Герман 3:0 хожсон шүү!

Торго, Цэцэрлэг, Сайхан хүүхэн ба Zhouzhuang

Олон удаа хойшлуулсан амлалтаа манай багш энэ хагас бүтэн сайнд биелүүлж биднийг Suzhou рүү авч явлаа. Suzhou нь Jiangsu мужид байх бөгөөд Nanjing хотоос хоёр цаг шахам яваад л орчихдог юм байна. Жуулчны номон дээр Suzhou хотыг юун түрүүнд Торго, Цэцэрлэг мөн Сайхан хүүхнүүдээрээ алдартай гэж бичсэн байв.

Үдээс өмнө Suzhou-д очмогцоо нар дээр гараагүйг ашиглан нэг жижгэвтэр цэцэрлэг орж үзэв. Борооны улирал эхэлсэн болохоор өдөрийн хоолны дараа бороо юу юугүй асгарч бид ч юун цэцэрлэг үзэхтэй манатай юм боллоо. Тэгээд боломжийг ашиглан хоёр ч торгоны үйлдвэрээр ороод авлаа. Манай монголчууд ноолуураараа гоёдог шиг хятадууд ер нь торгоороо гоёдог бололтой. Өмнө нь торго л гэхээр дээлний өнгө хийдэг торго санаанд буудаг байсан би олон юм мэдэж авлаа, торгоор юу л бол юу хийдэг юм байна. Торго ер нь их сайн дулаан хадгалдаг материал гэнэ. Тийм болохоор хөнгөхөн сайхан хавар намарын богино хүрэмннэс өгсүүлээд дотуур хувцас хүртэл хийдэг юм байна. Бээлийний доторыг торгоор хийсэн бас байдаг гэнэ, гар дааруулахгүй хачин дулаахан байдаг гэнэ шүү. За бас торгон хөнжил үзлээ. Манайхан хөвөн зулж хөнжил хийдэг шиг торго зулаад хөнжил хийдэг юм байна. Хөнгөхөн дулаахан хоёр нь янзын гэнэ дээ. Хүсвэл торгон хөнжлийн даавуу тааруулж худалдаж авч болно. Даавуу нь боловсруулсан торго болохоор хөнжилнөөсөө үнэтэй юм байна, “Торгонд ороож тосонд бөмбөрүүлнэ” гэдэг үгийн учирийг хуга ойлгов шүү.

Янз янзын торго харж нүдээ эрээлжлүүлж аваад оройн хоолонд орсны дараа тэр өдөр тэгсгээд өндөрлөв. Suzhou-гийн сайхан цэцэрлэг, торгыг үзлээ. Сайхан хүүхэн харин нэг их нүдэнд торсонгүй, дараагын удаа л анхааралтай харахаас даа.

Дараа өдөр нь бид Suzhou хотын ойролцоо орших Zhouzhuang усан хотыг очиж үзэхээр гарав. Цаг шахам машинаар давхиж явахад замын хоёр талаар сувдны хясаа үржүүлдэг усан талбайнууд жирс жирс гээд л өнгөрнө. Zhuang гэдэг нь хятадаар тосгон гэсэн үг. Дээр үед уг тосгоны ихэнх оршин суугчид нь Zhou гэдэг овогтой байсан тул уг тосгоныг Zhouzhuang хэмээн нэрлэжээ. Уг тосгон нь 900 гаран жилийн түүхтэй бөгөөд анх 1950-аад оны үед хятадын нэгэн зураач Zhouzhuang тосгоны Ихэр Гүүрийг буулган зурж, уг зурагаа “Гэрээ санагалзах нь” гэж нэрлэснээр уг тосгон нэрд гарчээ. Уг тосон зураг нь америкийн нэгэн саятны хувийн цуглуулганд очсон бгөөд, дараа жил нь өнөөх саятан хятадад айлчлах үеэрээ уг зурагийг тэр үеийн төрийн тэргүүдийн нэг болох Deng Xiao Ping-д бэлэглэж байжээ.

Тосгон луу ороход 100 юаны билет худалдан авах бөгөөд, тэр нь хоёр хоног хүчинтэй юм байна. Билетээ бариад дотор нь байгаа бүх л өвөл зуны орд байшингууд, музейнүүд мөн нутгийн дуурын тоглолтыг үзэж болно. Анхны болоод хамгийн том усан хот гэдэгээрээ жуулчдыг их татдаг бололтой үзэж яваа, тэнд амьдардаг ажилладаг гээд л хүн пиг. Янз бүрийн бэлэг дурсгалын зүйлсийн дэлгүүр мухлаг, хоолны газар, зураг авдаг газар гээд дүүрэн. Шарсан гахайн хөл уг нутагийн гол хоолонд ордог юм байна. Сувд тарьдаг газар ойрхон болохоор янз бүрийн сувдан чимэглэл харьцангуй хямдхан авч болно, гэхдээ сайн наймаачин байх хэрэгтэй.

Эцэст нь бид завь хөлслөн хотын дундуур жаал явав. Завь сэлүүрдэж байгаа хүмүүс нь ихэнх нь хүүхнүүд байх бөгөөд хүсвэл дуу дуулж өгдөг гэнэ. Тэгсэн манай багш, завьчин хүүхэн хоёрын хооронд ийм яриа өрнөж байна:

- За сайхан дуу дуулаад өгчих

- 10 юань

- Төлбөртэй байхдаа яадаг юм бэ, зүгээр дуулаад өгчих л дөө

- 10 юанаар 2 дуу дуулна ш дээ, энэ чинь „Xingfu Fei“ байхгүй юу /Сэтгэл ханамжийн төлбөр/

- 5 юань өгье болох уу

- Тэгвэл 10-аар гурван дуу дуулж өгье

- Чи ямар надад падаан бичиж өгөх биш дээ

гэснээр тэр хоёрын яриа дуусав. Энэ аяллыг сургууль санхүүжүүлж байгаа болохоор багш дандаа падаан бичүүлж авах. Дуутай дуугүй бид сэтгэл дүүрэн усан дээр хөвсөөр дараагийн буудал болох дуурын байшингын өмнө бууж ганц дуу сонсоод /илүү тэсэх ч үгүй л дээ/ буцаж замдаа гарав.

Наадам

Гурван шөнө хоёр өдөр гэрээ тэмцэн явсаар нэг юм Улаанбаатарт буув. Гэртээ ирмэгц нэг сайн унтаж аваад энэ жилийн наадмыг идэвхитэйгээр үзэх ажилдаа шуурхайлан оров. Ардын хувьсгалын 85 жилийн ой, Их Монгол Улс байгуулагдсаны 800 жилийн ойтой давхцаж нижгэр их баяр наадам болж байна аа.

Юун түрүүн наадмын нээлт үзлээ. Чинигис Бөртэ Үжин хоёр гэр тэрэгтэй гарч ирээд, Чингисийн баатрууд морьтойгоо сүлжилдээд л, хүүхдүүд хөөрхөн гимнастикийн үзүүлбэр үзүүлж нээлт нь нэлээн сүр дуулиантай, давгүй болов. Дараагийн өдөр нь соёолонгийн уралдаан үзэв. Дэнж хотойтол цугласан хүмүүс, машин, морьд цэлгэр талд өнгө өнгөөр алаглаад, агь таана үнэртэж, салхи сэвэлзн нартай борооо ороод сайхан байлаа. Албан болон албан бус гадаадын зочид жуулчид их байлаа. Их хүн урьсандаа нэрээ бодож сайн ч бэлдсэнийх үү, миний хувьд зохион байгуулалт энэ тэрийн хувьд гайгүй сайн байсан санагдана.

Тэгээд дараа нь бодоод үзэхнээ би ер нь наадмын талбай дээрх хугацааныхаа гуравны нэгийг жорлонд очерлож өнгөрөөжээ. Ахиад гуравны нэгийг гь хуушууранд дугаарлаж, үлдсэн хугацаанд нь л сая нэг юмаа үзэх сэхээтэй болсон байна. Гэхдээ наддаа л бол хангалттай л даа. Наадмын хуушуур идээгүй бол наадам үзсэнд тооцдоггүй юм гэнэ лээ. Бөх, сур харвааг ч нэг их очиж үзсэнгүй, энэ жилийн бөх харин хэн хүнийг баярлуулж гайхшруулах шиг боллоо. Сумъяабазар түрүүлж, Сүхбат зодог тайлж...Улсаас үзүүлсэн юмыг нь үзэж дуусаад хувийн найр наадамдаа оров, Бүтэн ямаа боов, айраг залгилав, архи уув. Наадам нэг ииймэрхүү, өнөөдөр амралт дуусч хүмүүс баярын ядаргаагаа тайлахаар ажил төрөлдөө орцгоох шиг боллоо. Би яахав гэртээ гэдэсээ илээд, таниж мэдэх цөөн хэдэн хүнтэйгээ хаа нэг уулзчихаад дараа өвлийн тарга тэвээргээ базааж сууна даа.

The Lake House

2006 оны Валентины өдөр Kate Forster (Sandra Bullock) ээжтэйгээ хамт Daily Plaza гэх барилгын өмнөх том талбайд суугаад нарлаж байгаагаар уг киноны зангилаа үйл явдал эхэлдэг. Аавыгаа дурсаж, түүний унших дуртай Достоевскийн зохиолын талаар ярилцаж байтал яг өмнөх зам дээр нь осол болж, нэг залуу газар дээрээ нас барна.

Тэгээд л 97 минутын турш үзэгч таныг, юун түрүүнд намайг уг өгүүлэмж хайр дурлалын романтик ертөнц рүү авч одно. Хэдийгээр уг кино зөвхөн Alex Wyler (Keanu Reaves ) Kate Forster хоёрын тухай мэт боловч уг хэрэгтээ бас тэдний эцэг эхийн хайр, амьдралын түүх бас нэлээн түлхүү гардаг. Бие биенээ огт хараагүй байхдаа аль хэдийн дурлалцаад, ганцхан удаа хальт сонин учралаар уулзаад өнгөрөхдөө хайртай болоод салж байгаа хоёрын түүх үнэндээ сонин.

Миний хувьд уг киноны зохиомж, жүжигчдийн ур чадвар нь маш их таалагдлаа. Keanu Reaves сүүлийн үед олон кинонд тоглохгүй байж байгаад энэ кинонд тоглосон чинь түүний цаад нууцлаг, урьдаас таахын аргагүй тэр харц, угаасаа байгаа байдал нь, энгийн атлаа ихэмсэгээр дүрийг бүтээж чаддаг нь ахин санаанд орж, би түүнд дахин шинээр өөрийн эрхгүй дурлалаа ш д. Түүний зам дээр зогсоод Sandra Bullock-ийг холоос харж байдаг хэсэг нь гайхалтай. Хүнээр ингэж хайрлуулж чадвал нээрэн...

Кино эхлэхдээ Sandra Bullock-ийн нүдийг эхлээд харуулдаг. Үнэхээр яг киноны шийдвэрлэх хэсэг дээр бараг 60-70 хором зөвхөн түүний царай, нулимстай нүдийг харуулдаг. Яг энэ хэсэг дээр үзэгч мөн түүнтэй хамт сэтгэж, киноны явцад цуглуулсан мэдээллүүдээ задалж, буцааж нийлүүлж хоёр гол баатрын хувь заяаг шийдвэрлэх тэр дүгнэлтийг гаргаж авна. Alex Wyler Kate Forster-той учрахын тулд нийтдээ дөрвөн жил хүлээсэн байх юм. Хамгийн сүүлд Sandra Bullock-ийн захиандаа “..wait for me…wait with me..” гэж хэлдэг нь үнэхээр амьдралд ийм зүйл тохиолддог бол хүлээмээр...

Энэ киног үзчихээд цэцгийн үнэр дагаж, дэмий хотоор сэлгүүцмээр, Достоевскийн ном уншиж. хайрын захиа бичмээр болж байна аа...

...Сураг тасраад удсан багын амрагтай

Санаандгүй нэгэн учралаар үг зөрүүллээ

Холын тэрхэн өдрүүдийг санан байж гэгэлзэхэд

Хонгорхон чи минь боловсон гэж жигтэйхэн

Албархуу хайнга үгсийг чинь сонсож

Ар дахь амьдралыг чинь төсөөлөхийг хүсэхгүйдээ

Нээрэн чи ийм ш дээ гэж сэтгэлдээ шивнээд

Нарийн зөргөөр салан гэлдрэв ээ...

Зүрхэн одны гэгээ

Битгий гунь даа, хонгорхон найз минь

Билэг бодож түүнийгээ учралын одонд даатга

Бэтгэртлээ хүлээх нь чамд жаргал болох магад

Бидэртэх нулимсаа арчин байж хайртыгаа хүлээ

Уул уулын чанадаас чамайг зүүдэлж яваа ч уу?

Ус далайн тэртээгээс нэрийг чинь шивнэсээр яваа ч уу?

Зүрхэн тушаах одноосоо чамайг нэхэн шаналгаж

Зүүдэлж хоносон шөнөөсөө чамайг сураглан зовоож буй

Магад эсвэл чамайг, мартах гэж хичээн

Манант орчлонгийн элэгнээс өөр нэгнийг олчихоод

Маргааш өдрийн гэгээг чамгүйгээр төсөөлөх гэж оролдон

Малгайлах цасан дор нүдийг нь үнсэн зогсож буй

Гэвч чамд давтагдашгүй хайрын бэлэгдэл

Гэнэн дурсамж, өрнүүн мөрөөдөл бий

Гэгэлгэн орчлонгийн сайхан бүхнээс амссан

Гэнэтхэн ирсэн шигээ буцаж харвасан хайр бий

Нэгэн цагт гэгээн хайртай учирч

Нэхэж ирэх орчлонгийн хагацлыг ч хүртэл инээдээр сүүлж

Халуун амьсгаа ирвэгнүүлж “хайртай” гэж шивнэсэн

Харийн нэгэн горхи хажуугаар чинь урсахыг хэн мэдлээ

Зүрхэн тэр одоо харвах хүртэл хүлээ

Зүүн чихэн дэх хайраа хагдрах хүртэл хүлээ

Цагаан уул цэцгийг гандах хүртэл хүлээ

Царайлаг хонгор түүнтэйгээ учирнаа гэж хүлээ

Зуу зуун шөнө хорвоог зүхэн уйллаа ч

Зовлон гэж хайраа сэтгэлдээ бүү чамла

Зун зуны яргуй шиг мятаршгүй тэр амрагаа

Зуурдынх ч байсан хамаагүй үүрдийнх юм шиг итгэ

Хүлээж дуусах хоног алдуурч одтол хүлээ

Хүслийн гал цөхөрч, дахин астал хүлээ

Учирлын мянган зөн хүлээлтийн араас залгаж...

Уяхан амрагийн чинь нулимс тэгэхэд урдах замыг чинь заана.

Донж

Яруу найрагч хүний, ямар нэг онцгой хүний “донж” гэж ер нь байдаг байх. Ц. Хулангийн шинэ ном гарсаныг аваад үзэж суутал “Дундговь аймагт Улсын аварга тэмээчин өвөөгийн гадаа” гэсэн зурган дээр яруу найрагч маань өөрөө хар шилэн оймстой, богино даашинзтай зогсож байх юм. Хөдөө хээр л авахуулсан бололтой нэг зурган дээрээ гарандаа хар торон бээлийтэй, том хатагтай малгайтай байх юм. Дараа номондоо оруулах юм шүү гэж амдан амдан ингэж хувцаслаж яваагүй л байлгүй. Хүн яаж ийм эршүүд атлаа эмэгтэйлэг, хатан ган шиг мөртлөө харуйгуй уйланхай байж чаддаг байна?

Манай нэг хамаатан ах байдаг юм. Залуу байхдаа нэлээн туранхай байсан санагдана, их өндөр. Бага байхад бид нарыг их шоглож явуулдаг, нэг их чанга инээдэг ах байсан. Нэг удаа геометрийн бодлого зааж өгч байна гээд намайг бүүр эргүүтүүлж орхиж билээ. Ах өөрөө мэдэхгүй байсан байх өө, мэдэхгүйгээ мэдэхгүй хүн мунхруулаад л. Одоо бол нас тогтож намба суугаад, уртавтар үсэнд нь эрт хяруу унаж саарал болсон ч цаанаа л нэг донжтой. Хар шилээ зүүгээд уруулаа хальт жимийгээд явж байгаа нь хүн сүрдмээр цэмцгэр боловч хааяа цагийг нь тааруулж ам нээн хэлэх үг уран, цаад санаа тод, хийх наргиа хошин. Хоёрхон өгүүлбэр, тэгээд л болоо.

Эсвэл манайд хятад хэл заадаг байсан тэр нэг эмэгтэй багш шиг. Их эмэгтэйлэг, намбатай. Үг яриа, хэлж ярьж байгаа нь цэгцтэй, хааяа нэг наргиа хийн инээж байгаа нь зөвхөн өөрөө өөрийгөө баясгаж байгаа мэт. Инээж байгаа нь хүртэл цаанаа л нэг донжтой. Анх уулзаад санаанд орохгүй ч, хичээлийн явцад, гэрт нь уригдаад зочилж байхад ч уйдамгүй хөгжилтэй, гэхдээ л найзаа гэмээргүй цэмцгэр. Хичээл зааж байхдаа тэр зогсож байгаа, дохио зангаа, ширээний ард цэх гээч нь сууж байгаа зэрэг нь бүх юмандаа хямгатай, эмх цэгцтэй юм.

Ингээд бодохоор “донж” гэдэг зүйл нас ахихтай цуг ирдэг юм болов уу? Хөгширсөн хойноо нас намбагүй гэж хэлүүлэхгүйн тулд харин ч бид бол одоо цэгц замбараагүй, байгаагаараа байж жинхэнэ дураараа дургих ёстой юм болов уу? Донж гэдэг инэгэхэд хэн хүнд таалагддаг зан мөн юм болов уу? Ямбархаад гээд дургүйцдэг хүн байдаг л байх, миний хувьд бол таарсан донжтой хүн надад нууцлаг санагддаг, харин улам ч донжийг нь хөдөлгөж уурлуулмаар ч болдог.

Анхилуун уул

Бээжин хотын баруун хойд зүгт нэгэн ийм нэртэй уул байх. Намрын дунд сард уг ууланд дээр үед хэрэг болгон нэгэн хааны таалалд нийцүүлэн суулгасан олон төрлийн моддын навчис өвөл ойртосоныг дохин ногоон өнгөө гээж улаан болдог гэнэ. Ажлаас тараад ядарсан зүдэрсэнээ гайхан метронд чихэлдэхдээ бэлдэн газар доорх нүхэнд хөлөө чилээн зогсох зуурт хананд өлгөсөн зурагнууд дунд бас Анхилуун уулын зураг байх нь харц булаана. Бүхэл уул даяараа ув улаан, дунд нь ганц хоёр сүмийн орой сүндэрлэн үзэгдэх нь өөрийн эрхгүй очиж үзэх хүсэл төрүүлнэ...

Бүтэн сар гаран ярьж төлөвлөж бөөн юм болж байтал ажлын хүүхэн найзуудтайгаа явахаар болж цуг явбал яв хэмээн газар болоод хэл мэдэхгүй надад том боломж хайрлав. Би ч уухайн тас, ахиад 2 дагуул олж аваад нийтдээ 6 хүн ууланд авирхаар болж бүтэн өдөржин шахам мэссэж, мэссэнжэр, е-майл, утас шөрмөс аль байдаг холбоо сүлжээий техник ашиглан хэлэлцэн тохиролцов. Өглөө эрт л гарахгүй бол явсны ч хэрэг байхгүй, хүн их гэхчлэн ажлын маань хүүхэн хальт сүригнэж хотоос гадна амьдардаг найзыг минь 5 цагт орноос нь босгохоор болгож, бүр хятадыг зүүн зүгт амьдардаг, энэхүү алдарт ууланд ойртож ч үзээгүй нэг найз минь Романтик ш дээ хэмээн миний өмнөөс баярлан атаархаж, дараа өдөрийн уул нь бол очмоор л байсан хоёр ч уулзалтаа хойшлуулж хэрэндээ л их бэлдэв, баясав...

Уг уул нь уг нь бол тийм ч өндөр биш, дээшээгээ дөнгөж 2000 гаруй шат л байдаг гэж байна. Тай Шаны 6600 шатыг авирч байсан хүнд инээд ч хүрэх шиг. Тэгсэн автобуснаас буугаад л, өө сорри андуурчиж л болов нээрэн. Хятад Улс хүн ихтэй гэж би чиг бичиж л байсан, надаар хэлүүлсэн хэлүүлээгүй дэлхийн хүн амын статистик харуулж байгаа. Гэхдээ л саяны хагас сайнд ёстой арай ч дээ боллоо...

Яг намрын дунд сар байхад ганц ч уаан навч харагддаггүй, зүгээр л улаарч яваа шар навчнууд. Тэгээд л пиг хүн. Уул нь бас хөөрхөн том хайрхан юм, тэгээд доороос нь харахад энэ тэнүүгээр нь зам гаргачихсан, түүгээр нь эрээн мяраан аппарат, шүхэр барьсан хүмүүс цуваастай. Яг л өнгө өнгийн шоргоолж шиг. Цуваа нь бүр тасрахгүй шүү.Бид ч яахав энэ хүртэл хоёр цаг шахам 2 юань 50 мөнгөний автобусанд чихэлдэж ирсэн юм чинь хөнгөхөн санаа алдаад л авирч эхэллээ. Бид цаг гараны дараа гэхэд дээр нь гарсан байв. Хэрэв замд нарийхан шатаар хүн түгжрээ үүсээгүй бол нэг цаг хүрэхгүй хугацаанд л авирчих юм билээ. За тэр нь яахв, орой дээр нь гараад нэг сайхан сууж, юм хум идэж амарья аа гэж бодож бүх замын турш хэдэн боорцог чирсан юмсан, даанч суух ч зай алга, пиг хүн. Тэр олон олон зам нь мэдээж ганцхан оргил руугаа хүргэлгүй яах вэ, тэгээд үнэндээ бүтэн сайны тэр үеийн дэнжийн мянгын зах шиг л байлаа. Хүмүүс бүр яг мөр мөрөө дагаад ганц хоёр алхаад л хором хэртэй зогсоод, ахиад хэд алхаад л зогсох маягаар уул өөдөө шатаар авирч байна гээд бод доо.

За энэ яахав, дээшээ гарахад ийм их хүнтэй байсан болохоор бид буухдаа уулын шатаар буух юм болов. Шатаар доошоо уруудахад бас өвдгөнд муу, өвдгөндөө наян апирастай энэ тэр гэж нэг маань баашилж, нөгөөх нь анх удаа уулын шатанд сууж үзье гэж хамт явсан хятадуудаасаа мултрав. Уулын лифтээр буухад нэг хүн 50 юань гэж байсан болохоор бид бас тэдний дэргэд нэг их мөнгөндөө бялхсан хүмүүс болж харагдахгүйн тулд хэрэндээ хичээсэн нь энэ. Уулын орой дээр 15 минут хэртэй суугаад, хаашаа л харна хүн, юун алсын бараа, улаан навч харахтай манатай. Нөгөө хэдийнхээ зөвлөснөөр бушуухан очиж уулын шатандаа оочерлов. Тэгээд тэндээ бүтэн хоёр цаг гаран зогсов. Ядахад хоёр хоёроор нь л суулгах юм, нөгөө хэд минь аль хэдийн уулнаас буучихсан хамт хоол идэх гээд хүлээгээд байдаг, бид тусгай оочерлоход зориулж барьсан төмөр хашлаганд орчихсон бас гүрийгээд байдаг, хүн олоныг хэлэх үү, орой болоод хүйтнийг хэлэх үү. Бүтэн цаг хүлээснийхээ эцэст өнөө хэд маань ч тэсэхээ больж гэр лүүгээ буцацгаан, бид шүдээ тачигнатал чичрээд, өлсөөд цангаад, бараг хэний гаргасан санаа билээ юу билээ дээрээ тулаад зогсож байтал нэг юм бидний ээлж ирж хонгилын үзүүрт гэрэл сүүмэлзэж байтал бороо ороод нөгөө гэрэл будаа. Бүр ширүүн гэгчийн, салхитай бороо байвал яадгийн? Хөлдөж үхэх гээд шалба норон юу ч харагдахгүй манантай уулан дээгүүр дээвэр хана юу ч байхгүй суудал дээр хоёулаа суугаад 20 минутын турш аажмаар хөвөн доошилж байхад үнэхээр романтик байсан шүү.

Голдоо ортол даарсан бид хэд автобус руугаа шалбааг дунд таваргаж явахдаа замдаа 10 ширхэг улаан навч 8 юанаар худалдаж авах сэхээтэйгээ байвал яах уу? Навчаа өвөртлөөд автобусны буудал дээр иртэл хүн пиг, аан би энийг аль хэдийн биччихлүү, бас дээрээс нь машин пиг. Шахцалдаад л, даарсан өлссөн, норсон хүмүүс орилолдоод л, сигналдаад л, түгжрээд л..Би энэ улсад ирснээсээ хойш ёстой анх удаа бүр яг УУР хүрэв. Арай гэж зөв унаагаа олж суун наян жил түгжрээд, дараа нь бүтэн цаг метрогоор явж байж гэрийнхээ хаянад ирэн Мак Дональдс орж халуун какао ууж эрүүнийхээ ээдрээг гаргаснаар энэ өдрийн аялал дуусах тийшээ хандав.

Ийм л юм болсийм даа. Гэхдээ...гэхдээгүй амьдрал хаа байсын тэ? Хамт явсан хүн болоод хүмүүс хөгжилтэй байсан болохоор энэ өдөр их удаан мартагдахгүй л дээ.

Арлын Хонг Конг

Хонг Конг гэхээр Жэки Чан санааанд ордог. Миний бага нас Жэки Чан, Чоу Юн Фатын л кино байсан даг. Сити Хантер кинон дээрээ Жэки зодуулаад нэг их том хоёр нулимс нүднээсээ унагахад нь /мэдээж инээдмийн сцен л дээ/ манай найз бид хоёр дагаад уйлах нь холгүй түүнд тийм их хайртай байлаа.

Хонг Конгд очсон чинь яг нэг тэр үеийн кинон дотор орчиохсон юм шиг байлаа нээрэн. Цагдаа нарын ногоон хувцас, далайн үнэр, загасчны модон завинаас өгсүүлээд баян Баагийгийн хувийн яхт, нарийхан гудамж, чигжүү байшингууд, гурилтай хоолны газрын тогооч өвгөн, хүмүүсийнх нь хэл яриа нь хүртэл яг кинон дээр гардаг шигээ чихэнд наалттй сонстож байна лээ. Чихэнд наалдлаа гээд яахав дээ ямар ойлгох биш, харин англиар ярьдаг хүн санасныг бодоход цөөхөн. Гудамжны хаяг адресс бүгдээрээ хятад англи хоёр хэл дээр, зүүн гарын замын хөдөлгөөнтэй болохоор бичиг нь англиар байсан ч гэсэн дайруулж үхчих гээд нэг зовлон.

Алдарт Викториа Оргил дээр гарч дөрвөн зүг найман зовхист нь гар саравчлан байж харлаа, өндөр өндөр байшигууд..давуулаад далай, далбаат завь, залгаад цэнхэр тэнгэр. Хятадад бол хятадууд чихэлдээд хөл тавих газаргүй хэцүү байдагсан тэнд бол харин янз янзын өнгө хэлбэртэй хүмүүс бас л пиг л юм билээ. Тэр пиг хүн дунд нь ганц таньдаг хүнээ хайлаа...Жэки Чанийг...юмийг яаж мэдэхэв...Долоон жилийн өмнө нэг дотнын нөхөр маань энд явж байгаад Жэкиг харсан түүхтэй, харахаар барахгүй дараа нь уулнаас буух замдаа нэгэн кафе-д ярилцлага өгөөд сууж байхад нь таарч надад зориулж гарын үсгийг нь авч байсан юм. Надад тэр нь одоо болтол зурагтайгаа байдаг. Хайж хайж нэг юм Мадам Тэсоу-ийн дуурайлгаж хийсэн шавар баримал дээр нь очиж хулгайгаар зурагаа авахуулаад санаа амрах шив дээ.

Шөнийн Хонг Конг гэдэгийг эсрэг талынх нь Коулуун тохойгосс харж гоё гоё гэрэлийг нь буулгаж авч чадахгүй аппаратаа зүхэн далай руу хаях нь холгүй ад үзэж, бүтэн сартай тэнгэр харан жаахан суулаа. Нэгэн өвгөн борооний ус доош урсах зориулалттай жижиг сараалжин төмөрний завсар сатуркан утас унжуулчихсан загасчлаад сууж байна. Биднийг гайхасхийн бас шоолсон аястай байсанд..Энэ доор далай байгаа биз дээ..гэж хэлж байна. Нээрэн л тийм дээ, мань мэт ямар баннтай уснаасаа их усыг мэдэх биш.

Замын нөхдийн минь ходоод жаахан хонхолзож явж ирэх шиг болсон, хэл сондгой газар хоол захиална гэдэг хэцүү ажил юм, дэрээс нь бас хоол сондгой бол за бүүр тэгээд...

Moulin Rouge

The greatest thing you ever learn is to love and be loved in return...

Энэ кинонд “хайр” гэдэг үг янз бүрийн хувилбар, хувирлаар 143 удаа гардаг гэж байна. Тэгэхээр үзэж дуусаад үнэхээр юу билээ гэж өөрийн эрхгүй бодогдох нь аргагүй ч биз. Гэснээс би гол дүрийг нь бүтээсэн Ewan McGregor-т энэ киног гудамжинд худалдаж авсан цагаасаа эхэлж бундандаад яг хоёр хонож байна.

Moulin Rouge-ийн Satine бүсгүйн дүрээр жүжигчин Nicole Kidman Oscar авч байх таван жилийн өмнө би энэ киног театрт үзэж байжээ. Киноны гол дүр болох Satine Christian хоёр дуулаад л, дурлалцаад л, бүжиглээд л, дээвэр дээгүүр нисээд л...үзэгчид дагаж уяраад л, инээлдээд л, уйлаад л, над мэтийн бүүр халилттай нөхдүүд нь таван жилийн хойно ч гэсэн гэсэн уярсан хэвээрээ нэг иймэрхүү юм бичсэн шиг...Дуунуудаа бүгдийг нь жүжигчид өөрсдөө дуулцгаасан гэж байна лээ. Moulin Rouge-д тоглосныхоо дараа Nicole Kidman Robbie Williams-тай нөгөө “Something stupid” дуугаа хийгээгүй юу. Гэв гэнэт дуулж чаддагаа нээсэн үү яасан. Хүнд нээрэн яаж тийм есөн шид нь нэг дороо бүрэлдэж чаддаг байна аа, би найрын гурван дугараагаа яаж давья даа гэж сандардаг байхад \хальт бухимдав\. Зөвхөн зарим нэг хэсэг дээр нь Ewan McGregor-ийн хоолойг Ronan Keeting оруулсан гэнэ лээ. Гэхдээ л хүмүүс ер нь агуу юм аа. Түүний тоглосон Star Wars бол яахав домог юм биз, гэхдээ “Big Fish” “Pillow Book” зэрэг нь үнэхээр лаг шүү. Хамгийн сонирхолтой нь “Pillow Book” – эвгүй сэдэлтэй, сонирхолтой өрнөлтөй. Эсвэл “Down with Love” мэтийн хөнгөхөн, энгийн сэдэвтэй кинонд тоглоно. Удахгүй Renee Zellweger-тэй хоёр дахь удаагаа хамтран ажилласан “Miss Potter” гэдэг кино нь гарах юм билээ. Ewan McGregor авгайгаасаа 6 дүү юм байна лээ ш д, намайг жоохон хүлээж байхгүй өөдгүй. Салж сарниагүй, тогтвортой гэр бүлтэй, хоёр охинтой. 3 дахь охиноо монголоос өргөж авсан. Мотоциклоор дэлхийг тойрч явахдаа манай нутгаар дайрч, сүүлд аяллынхаа талаар бичиж гаргасан номондоо “хамгийн сайхан нутаг” гэж нэрлэсэн байна лээ. Ингээд бодохоор цаанаа учрал тохиол байсан ч юм бил үү, намайг хүлээдэг л байсын.

Нээрэн “Closer” киног үзээд Jude Law-г хальт бишрээд байсан чинь учир жанцантай юм байна лээ. Ewan McGregor Jude Law хоёр драмын сургуульд хамт байснаар барахгүй нэг дор амьдарч байсан гэжийнэ. Гоё хүмүүс гоё хүмүүстэйгээ л найзлах юм дөө. Moulin Rouge-ийг үзээгүй бол үзээрэй л дээ, уяхан нэг нь бол уйлна гэж мөрийцсөн ч бэлэн байна.

Баланс

Нярав хүн шиг нэг жилийн тайлан тооцоо, балансаа гаргаж үзлээ. Нэг иймэрхүү гарч байх юм.

Түр зуур буудалласан газрын тоо \3 долоо хоногоос 5 сар хүртэл\: 4 - 南京，上海，北京，乌兰巴托
Нүүж суусан нь: 6 - Н-УБ, УБ-Б, Б-УБ, УБ-Ш, Ш-УБ, УБ-КН
Зугаалж сэлгүүцсэн нь: Зөндөө
Танил, нөхөд: Нэмэгдсэн
Санхүүгийн байдал: хасах руу ороод удсан
Сэтгэл ханамж: нэмэх хязгааргүй

Ганц жил гэдэг нүд ирмэх зуур л өнгөрөх юм даа. Нэг харсан буцаад л нуурынхаа эрэгт шидэгдчихсэн, бороонд цохиулаад, дугуйгаараа жирийгээд явжээдгийн байна. Өглөөн нартай уралдан босч, тонн тонноор нь кафе залгилж, лекцэн дээрээ нүдээ тэвхтэх нь холгүй сууна даа. Хөгшин Герман цэмцийгээд, донжтой гэж жигтэйхэн. ...бараг хэт төгс, амгалан, аниргүй. Андын хэлснээр “Цаг хугацаа хэрхэн өнгөрч байгаа нь сонсогдоно”.

Ногоон гэрлээр гүйж сандчилгүй зам гарч, автобус унаанд чихцэлдэлгүй зорчиж, нийтийн бие засах газар нь дээд зэргийн нойлын цаас өрөөстэй...ёооо соёл иргэншилээ гэж. Амьдрахын эрхэнд бугуйн цаг худалдаж авав. Ар талдаа “ХХХ – Цаг хугацаа адил найдвартай” гэсэн бичигтэй.

Эхний хичээл дээр л эцсийн шалгалт авах өдөрөө цаг нартай нь хэлж, дөнгөж ирэв үү үгүй юу 2 сарын дараах амралтын хэдэн өдөрөөрөө хаашаа явахыг минь асууж байх юм? Би яаж мэдэхийн?

Амьдралын хэв маяг гэдэг ондоо юм. Тэнд хятадад чихэлдэж шахцалдаж, хэрэлдэж уралдаж байхад энд өнгөц харахад онцын зөрчилгүй сайхан социаль нийгэм мэт боловч ёворч байгаа “тохой” нь далд байдгаараа ялгаатай ч юм уу?

За тэгээд угаасаа нийгмийн “амьтан” болох “мань” мэт нь болбоос дасан зохицохдоо гаргуун юм даа. Соёлын шок арилж байна аа: хажуудах хүнтэйгээ наалдаатай биш, бас бололцоогоороо хэдэн см зайтай явж, хоолны ширээн дээр тохойлдолгүй, бөхийлгүй, хэхэрч тамшаалахгүй хоолоо идэж, нүүрэн дээрээ инээмсэглэсэн баг наалттай явж \буцаад\ сурч байна.

Өөрчлөлт, цаг хугацаа, намайг ямагт өөрчилж байдаг өөр ялгаатай нийгмүүд мандтугай

Метро

Өглөө сэрж орноосоо унаад уртаашаа 8 алхам, өргөөшөө 4 алхам өрөөнөөсөө гараад Шанхай хотын 20 сая хүний дунд хутгалдан Метроны буудал орсноор миний нэг өдөр эхэлдэг.

20 сая оршин суугчтай хот гэхэд одоохондоо ердөө тавхан метроны шугамтай. Ингээд л эхэлж байгаа юм. Автоматаас 4 юаны билет худалдаж аваад, бүсээ чангалж, цүнхнийхээ оосрыг бугуйгаараа хоёр ороогоод хүн давалгаан дунд сэлээд л орно доо. Өдөрт 1.8 сая хүн зорчдог гэж байгаа. Ажил эхлэх, тарах цагаар бол бүр энэ 1.8 сая хүн нь нэг дор цугласан юм шиг л болно. Уг нь хамгийн орчин үеийн, хурдан, зохион байгуулалт сайтай янзын метро оо...хамгийн гол нь зорчигчид нь л...

Аравхан минутад 5 буудал яваад буухад л чангалсан бүс суларсан, цүнхэн дээрх тэмдэг унасан, малгай далийж үс сэгсийсэн, гутлан дээрээ наян хээтэй болсон байгаа юм. Өглөө оройд ачаалал ихтэй үед хаалга болгон дээр нь метроны нэг ажилчин зогсож байдаг. Тэд шахцалдаад бууж чадахгүй байгаа хүмүүсийг татаж гаргах, хаалга хаалгахгүй завсар нь чигжсэн хүмүүсийг чихэж оруулах үүрэгтэй.

Эртхэн босож чадахгүйгээс хойш яая гэхэв ажилдаа л цагтаа очиж байвал боллоо гээд хэдэн минут тэсч болж байна аа. Хятадуудын өөрсдийнх нь хэлдгээр консервон доторх сардин загас шиг ингэж явахад асуудлыг хүндрүүлдэг өшөө хоёр асуудал байна.

Хятадууд амьсгална. Амьсгалахдаа амаараа амьсгална. Өглөө хар үүрээр бууз мантуу, амталсан давсалсан юу ч хамаагүй иддэг тэдний амьсгал ч гэж дээ пүү паа...Бүгдээрээ ч тийм биш л дээ, гэхдээ газар доор төмөр саванд таг наалдаад явахаар манартлаа мансуурч байгаа юм. Амаараа исэлдэж урвалдсан хий ялгаруулахаар хамраараа “цэвэр” нүүрстөрөгч ялгаруулвал хажууд яваа хүн нь арай урт насална гэдэгийг мэддэггүй бололтой.
Хятадууд сонин уншина. Уншихдаа яг өглөө 8.30-д намайг ажилдаа явж байхад метронд уншина. Метронд явж байгаа лав 4 хүн тутмын нэг нь навсайсан том цаас барьж, үнэхээр л сонирхолтой юм бичсэн байдаг юм уу хаашаа юм хаана яваагаа мартан, нүүр ам ороолгох нь холгүй эргүүлж тойруулж, тохойгоо мөрөн дээр тавьж тухлах нь холгүй уншина. Уг сонин уншигчаас өндөр нэг нь хажуугаас нь шагайж толгой нийлүүлэн хамт уншина.

Арай гэж буудлаа хүрээд хаалга онгоймогц чигжсэн сардин загас дундаас би гэдэг загас бүлт үсэрч гарч ирээд хамт буусан загаснуудтайгаа бас л түлхэлцэн, уралдаж газар дээр гарахаар гүйлдэнэ. Ингэж гүйлдэх үед 2 загасны хоорондох зай үргэлж –3 мм. Дандаа өрөөлдөж хөндлөнгөөрөө явж байгаа юм. Замдаа өлсгөлөн загаснуудтай булаацалдан өрсөлдөж нэг боорцог худалдаж аваад газар дээр гарч “цэвэр” хүчилтөрөгч амьсгалснаар би нэг юм буцаад “хүн” болно доо хөөрхий.

Сүү, тараг, самар...кальци

Манайд нярай хүүхдийн бараг дөрөвний нэг нь \албан бус тоо\ ясны хөгжилт дутуу төрөх болсон байна. Эмэгтэй хүн хүүхэд тээж байх явцдаа жирийн хүнээс хоёр дахин илүү кальци хоол унднаасаа \буюу нэмэлт тэжээлээр\ авч байх ёстой. Үүнийг олон хүн мэддэггүйгээс, мартсанаас, тоогоогүйгээс болж нас тогтсон хүмүүс төдийгүй, залуу хүмүүс ч “ясны сийрэгжилт” хэмээх урьдчилан сэргийлэх бүрэн боломжтой өвчнөөр өвчилж байна. Өмнө нь бид сүү цагаан идээгээ элбэг хэрэглэдэг байснаараа биед хэрэгтэй кальци-аа бүрэн авч чаддаг байсан бололтой. Тэгвэл кальци хүний биед яагаад тийм их хэрэгтэй байдаг вэ гэсэн асуулт төрж, интэрнэтээс хайж үзсэний эцэст доорх материалыг олон, хялбарчлан орчууллаа.

...Хүний араг яс бүхлээрээ 7 кг байдагаас 1.5 кг-ийг нь цэвэр кальци эзэлдэг гэнэ. Араг ясны гадаргуу нь нийтдээ 100 кв м болох бөгөөд тэнд нь байнгын Ca боловсорч, буцаж алга болж байдаг. Ca ялгарч, бий болох явц нь Витамин D3, Thzreocalcitonin гэх мэт бодисуудаас шалтгаалдаг байна.

Ca нь араг ясанд ийнхүү кг кг-аараа хэрэгтэй байхад, цусанд бол хэдхэн мг байхад хангалттай. 1 децилитр цусанд 9-11 мг Ca-концентрат байна. Энэ хэмжээнээс буурах тохиолдолд нүүр, гар, хөлний булчингаас эхлэн татах, Tetanie \хүндэрсэн хэлбэрийн булчин таталт?\ зэрэг шинж тэмдэг илэрч, өшөө хүндэрсэн үед бол амьсгалын булчингууд сааталд ордог аж. Бие организм гаднаас хангалттай Ca авч чадахгүй үедээ цусанд дутагдсан Ca-аа яснаасаа авч нөхөж эхэлдэг байна. Энэ замаар бие аажмаар Ca-дутагдалд орж эхэлдэг байна.

Хүний организм өдөрт 0.8-1 гр Ca гаднаас авч байх ёстой. Цоо шинээр ахин нэг хүний ясыг төлжүүлж байгаа болохоор жирэмсэн буюу хөхүүл эхчүүд бол дээр дурьдсанчлан үүнээс 2 дахин илүүг авч байх шаардлагатай. Та бодоод үз дээ...хэрэв өдөрт авч байх ёстой 1000 мг-аас ердөө 5 % болох 50 гр-ыг нь дутаавал өдөр...долоо хоног...сар...жил...40 жил гээд бодвол 40 жилийн дараа

гэхэд 730 гр дутаж байгаа биз? Энэ нь бидний араг ясанд байвал зохих хэмжээний зөвхөн тал нь юм. Ингэж хүндэрсэн үед энэхүү өвчнийг мэргэжлийн хэллэгт Osteoporose гэж нэрлэдэг.

Энэ өвчнийг эмчлэхэд юуны өмнө Ca дутагдлыг нөхөх хэрэгтэй. Сүү тараг нь өөртөө Ca-аас гадна өндөгний цагааныг хангалттай агуулдаг учир хэрэглээ нь 2 талын ач холбогдолтой юм. Ca ихтэй хоол хүнс хэрэглээд ч дутагдлаа нөхөж чадахгүй тохиололд нэмэлт тэжээл болох Ca-ийн бэлдмэлүүдийг хэрэглэж болно.

Ca бэлдмэл өдөрт хэдэн удаа ч юм ууж болно л доо. Гэхдээ би яаж Ca-д “Чи шууд миний ясанд очиж наалдаарай гэж хэлэх вэ?” Тэгэхгүй бол Ca бөөрөөр дамжин шууд гадагшлах хандлагатай байдаг бөгөөд бас болоогүй гай дайрвал бөөрний чулуу үүсгэх боломжтой гэнэ. Ихэнх Ca бэлдмэл яг энэ асуудлыг шийдвэрлэх зорилготой \шууд ясанд үйлчлэх зориулалттай\ бусад субстанц, элементүүд агуулсан байдаг.

Гэхдээ Ca-ийг ясанд шингээх хамгийн гол болоод зөв арга нь хөдөлгөөн юм. Ca+Хөдөлгөөн!!! 90 гарсан хөгшнийг хамаагүй үсэрч дэвхэргээд байж болохгүй ч хэр таарсан хөдөлгөөн хийлгэж байх хэрэгтэй. Эх сурвалж :\Hans-Hainrich Jörgensen, Хүний ясан дахь кальци\

Ингээд бодохоор хоол хүнсэндээ анхаарал тавьбал урьдчилан сэргийлэх бүрэн боломжтой асуудал байдаг юм байна. Өсч яваа, шилжилтийн насны хүүхдүүд бие бялдраа зөв хөгжүүлэхийн тулд мөн энэ тал дээр анхаарах хэрэгтэй. Жишээлэхэд, 1л сүүнд 1200 мг, 100 гр сүүнд 0.8 гр, 180 гр тарагт 180 гр Ca агуулагддаг байна. Найзын хэлсэнчлэн “мань мэтийн картын барааны хүүхдүүд ч өнгөрч. Дэлгүүрт хатсан давснаас өөр юм байсан биш”. Би нэмсэн нь “Тэр давс нь яаджаахад иоджуулсан ч байсан биш!”. За инээгээд ч байх юу байхав..

Нэмэлт тэжээл залгихаасаа урьд Сүү тарагаа сайн идэж Биеийн тамир сайн хийцгээе!

Tүмэн жаргалангын доторх нэгэн жаргалан

Эрүүл энхийн нэгэн жаргалан билээ.

das Jahr 2006, China

2006-05-26T08:34:00.000-07:00

Beiträge auf Deutsch

Ich überlege eigentlich schon seit langem einen Blog zu führen. Aber entweder habe ich keine Zeit und wenn ich mal Zeit finde und was schreiben möchte dann fällt mir nichts ein. Aber jetzt in China habe ich viel Zeit und muss schon sagen dass es nicht an der Anregung fehlt!

Dazu kam die erfreuliche Nachricht dass es eine mongolische Blogseite gibt. Was bleibt denn mir abderes übrig als von jetzt an zu bloggen?

Ich werde auf mongolisch und deutsch schreiben. Wenn ihr jeden Titel sieht, der einigermaßen deutsch klingt, könnt ihr sicher sein dass er für eure Augen bestimmt ist.

Viel Spass beim Lesen!

Ich entschuldige mich voraus für meine grobe Rechtschreib-,Tipp-, oder Grammatikfehler!

Eine Ausländerin sein, aber nicht wie eine Ausländerin auszusehen...

In Deutschland sehe ich ja wie eine Ausländerin aus, wie eine Asiatin halt. Deswegen habe ich auch nie vorerklären müssen, dass ich eine Ausländerin bin. Hier ist es aber nicht so. Im Regel halten sie mich für eine Chinesin, die sie veraschen wollen mit meinen komischen chinesisch. Aber wenn ich so hinstottere ich wäre eine Mongolin, macht es am Anfang auch gar kein Unterschied, weil Mongolei ist ja China. Dann stottere ich weiter Nee, ich komme aus dem Ausland, ich bin aus der (Äusseren)Mongolei. Und dann winken manche gelangweilt mit den Händen, oder manche wissen gar nicht dass es auch ein Land existiert das den Namen Mongolei trägt, wie die chinesische Minderheit (Inner)Mongolei.

Es gibt aber welche Chinesen die von meinem ersten Wort raushören dass ich eine Ausländerin bin. Dann werde ich sofort als eine Koreanerin eingestuft. Ist mir auch Recht, manchmal korrigiere ich es auch gar nicht, sonst fängt der Teufelskreis wieder, Mongolei?!

Eine Ausländerin sein, aber nicht wie eine Ausländerin auszusehen hat seine Vor-und Nachteile. Manchmal ist es ganz witzig, manchmal aber anstrengend. Ich werde zum Beispiel nicht dauernd auf der Strasse angesprochen woher ich denn komme, die Bettler kommen nicht zu mir und auf dem Markt als eine Chinesin bekomme dei Sachen die ich möchte für menschlich normale Preise. Die Nachteile sind zum Beispiel wenn die Chinesen mit mir sprechen dann schiessen sie einfach los, gnadenlos, sogar dialekt. Wenn ich meine Kollegen so sehe, alles was sie fragen auf der Strasse wird ja sorgfältig auf Babysprache erklärt, und sie bekommen sogar einen Kompliment dazu.

Es hat schon mit der Ankunft am Flughafen angefangen. Unser Fahrer kommt zu uns und nimmt das Gepäck von meinem grossen blonden grüenäugigen Kolleger ab. Ich durfte meinen schweren Koffer dann alleine tragen. Eine Ausländerin sein, aber nicht wie eine Ausländerin auszusehen, und dazu eine Frau zu sein in der asiatischen Kultur hat schon was.

Der Weg ist das Ziel 1

Von dem ersten Mai bis zum siebten Mai ist in China die grosse Mai Woche. Sie machen eine Woche lang Ferien und ausser dem Feiern des Arbeitertags ist es auch der Reisefieber angesagt. Weil in Mai das Wetter sehr angenehm ist, nicht zu heiss und nicht zu kalt machen sich viele auf Reisen. Das heisst überall wo man hinkommt strömt es von Menschen, wobei die Menschenströmung in China normal ist. Ich als Mongolin mit meinen 2,8 Millionen Landesleuten habe es am Anfang ziemlich gewöhnungsbedürftig empfunden.

In der Mai Woche wollte ich auch mal reisen. Dann habe ich mit einer Freundin aus Shanhai auf den Weg gemacht. Die erste Route war Shanhai-Jiangdu. Jiangdu liegt südlich von Nanjing ganz Nahe bei Yangzhou, eine kleine Stadt mit vielen Dörfern rundherum. Mit der Chinesin die uns da in Jiangdu Zuhause eingeladen hatte sind wir mit dem Bus gefahren. Normalerweise dauert die Fahrt nur 3 Stunden, aber wegen dem Verkehr hat es fast sieben Stunden gedauert. Ihre Schwester und ihr Vater sassen in einem Restaurant in Jiangdu und auf uns gewartet. Sie muessen aber ziemlich lang gewartet sein, denn das Essen war schon kalt, und sie mussten drei Tische wechseln weil sie ja immer noch nichts gegessen haben. Wir wurden zu einem Hotel gebracht wo ein Zimmer 200 yuan kostete, aber wir selber natürlich nicht zahlen durften. Dann haben wir uns am Abend noch auf den Weg gemacht zu einem Supermarket um etwas geschenkliches zu suchen. Das einzige was wir finden konnten war eine Flasche Wein! Ein Zwiebelwein!

Die Stadt selber hat nicht viel anzubieten. Wir sind dann am nächsten Tag einbisschen ausserhalb der Stadt gefahren und eine Wasserbrücke besichtigt. Es ist irgendwie ein Tunnel der den See und den Fluss verbindet, und lässt die Schiffe rein, macht den Wasserstand gleich und lässt auf die andere Seite raus, je nachdem zu dem See oder zu dem Fluss. Bei mir hat es ziemlich lang gedauert bis ich es kapiert habe und ich denke es lag bestimmt nur an meinem Sprachmangel!

Zum Mittag gab es die Spezialität des Ortes Flussgarnelen. Nachdem wir an dem See den Vormittag verbracht haben sind wir weiter zu dem Haus der Freundin gefahren. Wir wollten richtiges Bauernleben sehen, wie in den Filmen, richtig bescheiden und unzivilisiert. Und waren ehrlich gesagt einbisschen enttäuscht als wir ein ziemlich neu aussehendes, stabiles Haus mit hohem Zaun sahen. Das Haus ist aber schon über zwanzig Jahre alt erzählt meine Freundin, die jetzt in Shanhai ihre Doktorarbeit macht und nebenbei unterrichtet. Es sind eigentlich drei Häuser, ein Haupthaus mit vier Zimmern und zwei weitere kleinere Häuser, in einem ist der Waschraum, hat warmes fliessendes Wasser, in dem anderen ist die Küche. Es gab aber ein Plumpsklo, sehr zu Zufriedenstellung von uns. Der Vater hat kein Job, bleibt zu Hause und macht die Haushalt. Die Mutter arbeitet in der Nähe in einer Wäscherei. Die Familie hat ein Stück Land, das von der Gemeinde zugewiesen worden ist. Das Dorfleben hat schon was. Ich glaube in den zwei Tagen wir da waren, haben wir gerade Mal fünf Leute gesehen, ausser uns natürlich. Vielleicht waren alle auf Reisen?

Obwohl im Süden des Chinas gelegene Dörfer verhältnissmässig reich sind, in den Dörfern wie von der Stadt Jiangdu sind ziemlich wenig Leute daheim. Die jungen Leute gehen alle in den Städten um Geld zu verdienen. Die alte Leute bekommen keine Renten, sie leben von dem gesparten Geld und mit der Hilfe der Kinder. Mit dem eingebauten Getreide können sie sich nicht unterhalten, deswegen streben alle in den Städten. In Döfern sind nur alte Leute, Frauen und Kinder zu sehen. Es war ungewohnt ruhig, war schön nach drei Monaten ständigen Geräusch mal nichts zu hören (das Nachbarhaus wurde gerade renoviert, aber ansonsten...).

Das Essen war lecker, gab wieder mal die Flussgarnelen, wir durften bei der Vorbereitung zuschauen. Oder genauer gesagt bei der Hinrichtung, weiss ehrlich gesagt nicht wie es gekocht wird. Man schneidet mit der Schere zuerst all die Füssen, dann überall sauberschrubben, an dem Schwanz was rausziehen und erst dann wird der Kopf geschnitten. Brutal oder? Hat aber sehr gut geschmeckt.

Nachdem wir da zwei Tage verbracht haben, haben wir uns weiter auf den Weg nach Nanjing gemacht. Wir wurden mit dem Motorrad zu der grossen Strasse hingebracht und haben einfach auf den Bus nach Nanjing gewunken. Wir haben zusammen 50 yuan bis Nanjing bezahlt, ich denke wir sind schwarz gefahren.

Der Weg ist das Ziel 2

Nach einem Tag Rast in Nanjing haben wir uns weiter auf den Weg gemacht, nach Wenzhou in Zhejiang Provinz. Aus den finanziellen Gründen, und der Weg ist ja das Ziel, haben wir in einem normal Geschwindigkeitszug (es gibt drei verschieden Geschwindigkeiten, also den langsamsten) zwei Hartsitzplätze gekauft. Es ist halt der kostengünstigste Zug überhaupt und da sieht man zum Beispiel keinen, der Unterwegs noch auf sein Laptop einen Film schaut. Es gibt auch Stehplätze (Wu Zuo), was heisst sie stehen oder sitzen am Gang dass den Weg zur Toilette ziemlich erschweren. Wenn hier oder da Plätze frei werden können sie sich hinsetzen, aber nur solange bis ein anderer mit dem Ticket kommt. Da war ein Man, der Wu Zuo hatte und hat ungefähr 15 Stunden mit uns gefahren hatte. Für ihn war der Weg sicher nicht das Ziel.

Endlich am nächsten Tag am Mittag (nach 17 Stunden) sind wir in Wenzhou angekommen und wurden von den Freunden abgeholt. Wenzhou ist eine reiche Industriestadt. Die Stadt hat selber alle Industriebranchen, sodass sie auch ohne irgendwelchen Handel mit anderen Städten existieren könnte. Die Wenzhouer sind in China durch deren Geschäftssinn berühmt, sogar in meiner Heimatstadt kann man ein Wenzhou Restaurant entdecken. Die Stadt ist strategisch sehr günstig gelegen, vom Meer drei Stunden entfernt und hat grosse Häfen. Und Wenzhou ist eine Schuhstadt! Hier gibt es Schuhe zu verschiedensten Preisen und auch zu verschiedensten Qualitäten. Ich habe nicht nur einmal von den früheren Papierschuhen aus Wenzhou gehört.

Am nächsten Tag stand Dong Tou auf dem Plan, eine Insel ganz nah beim Wenzhou . Obwohl wir schon um 7.30 bei der Brücke zur Insel angekommen sind, durften wir nicht passieren. Da während der Maiwoche zu viele Besucher da waren, wurde die Zahl der Autos beschränkt. Nur die Autos mit den Kennzeichen aus anderen Provinzen durften reinfahren, die Wenzhouer selber könen ja an einem anderen Tag kommen hiess es. Wir zu viert in einem Wenzhouer Auto sitzend versuchten den Polizisten zu erklären dass wir Ausländer sind, und wirklich nur um Dong Tou zu besichtigen in Wenzhou kamen. Keine Chance, noch mal Pech eine Ausländerin zu sein aber nicht wie eine Ausländerin auszusehen! Wenn ich nur blonde Haare und blaue Augen hätte...na gut ich habe es ja nicht, also ab Marsch zu Fuss laufen...

Nach dem zwei Stunden zu Fuss laufen, eine Stunde auf den Bus warten und noch eine Stunde Fahrt standen wir dann nun am Mittag am Ostchinesichen Meer. Es waren zwar viele Leute da, aber wenige haben geschwommen. Das Wetter war kein optimales Schwimmwetter, aber wir sind Leute aus einem trockenen Land, so eine Gelegenheit nutzen wir natürlich um jeden Preis. Nach dem kurzen Schwimmen sind wir weiter den Berg hoch gelaufen und einen alten Wachposten besichtigt. Man kann eine Hängebrücke passieren und auf einem Felsen mitten im Meer gelangen. Auf dem Felsen ist eine grosse Statue von einem Held, der viele Kämpf gegen japanische Flotten (soweit ich verstanden habe, sorry Sprachmangel) geführt hatte. Die Statue kann man von weitem sehen. Den Wachposten müssen sie in der Neuzeit auch benutzt haben, denn es waren noch ein Paar grosse Gewehre positioniert.

Als die Zeit langsam später wurde mussten wir uns zurück eilen. Um den Bus zu erwischen sind wir gelaufen und gelaufen, zum Glück haben wir alles rechtzeitig erwischt und wurden sogar durch den Freund von dem Freund, durch die Hintertür müheleos Tickets erworben und sassen schon ganz vorne in einem modernen Bus mit Klimaanlage.

Am Abend gab es dann Wenzhou Spezialitäten. Die Mongolen sind keine gute Köche und ich erst nicht, deswegen habe ich all den Essensnamen nicht im Kopf behalten, weiss nur es hat ganz gut geschmeckt!

Wo findet man das Glück?

...Mein Freund ich sage es dir...

...Das Glück findest du im fleissigen Arbeit und harter Leistung...

...Das Glück findest du im sorgfaltigem Pflügen und im Schatzkammer der Weisheit...

Dieses Lied haben wir auf eins der grössten TV Sendungen in China gesungen. Es kommt jetzt dieses Wochenende im Fernsehen. Wie wir dazu gekommen sind? Tja, dank oder wegen unsere Schule!

Donnerstag Nachmittag:

Nach der Schule bekamen wir einen Anruf von unserer Lehrerin Frau Wang, wir sollen Zuhause bleiben und nirgendwo rausgehen. Denn wir nehmen in einer Fernsehsendung teil. Nicht wissend was für eine Sendung ist, habe ich zuerst an das Zimmerputzen gedacht. Das habe ich dann doch nicht gemacht, als ich gehört habe wir werden um 18 Uhr abgeholt.

Wir wurden zu einer Studio gebracht wo unsere Stimmen aufgenommen werden müssen. Uns wurde das Lied gegeben “Wo findet man das Glück”, keiner von uns hatte das vorher gehört. Ausser unsere Frau Wang natürlich, sie dann und noch eine halbe Stunde mit dem Studioman diskutiert hatte, ob wir was besseres bekommen können, weil das Lied ja schwer zu lernen ist und auch ein altes Lied ist. Ein paar ausländische Studenten aus einer anderen Hochschule haben ”Mo Li Hua” (Jasminblüte) gesungen, das berühmteste Volkslied in Jiangsu Provinz. Nach zwei Stunden Übung haben wir das Lied einigermassen gelernt und waren Aufnahmefähig. Unsere Stimmen wurden einzeln aufgenommen, ausser den Text richtig zu singen mussten wir noch ein bisschen glücklicher und lächelnd singen, was die Sache noch erschwert hatte. Zur seiner Verzweifelung ist unser Studioman auf anderen Seite aufgestanden und vor uns getanzt, gelacht und mitgesungen. Die Studioaufnahme hat bis 12 Uhr nachts gedauert. Wir haben auch gewartet bis die anderen aufgenommen wurden, da wir noch bei einem Lied “10 Tausend Jahre Freundschaft” mit chinesischen Studenten singen mussten.

Freitag Nachmittag:

Um 15 Uhr wurden wir abgeholt und zur Generalprobe gefahren. Das Stadion ist im Jiangning District, ein neues Entwicklingsgebiet in Nanjing. Das neue Campus unserer Schule ist in diesem District und das ist warum unsere Schule dazu eingeladen war. Nach einer Stunde Hinfahrt wurde zuerst Warten angesagt. Da die Kinder die mit uns auf der Bühne singen sollen noch nicht da waren. Sie sind noch mal zur Tonaufnahme hingefahren, weil unser Studioman deren Aufnahme vom Tag davor nicht mehr gefunden hatte. Die Generalprobe hat bis 21 gedauert. Wir hatten einen eigenen Tanzcoach, und wurde gezeigt wie wir unseren “Performance” machen.

Keiner von uns war der Ausmass der Sendung bewusst. Es ist die Sendung Chinas “Tongyi shou ge” (Ein gleiches Lied), die ungefähr zwei Mal im Monat in verschiedenen Städten stattfindet.

Samstag Nachmittag:

Um sechs Uhr sind wir im Stadion angekommen, was schon rammelvoll war. Nach dem ewigen Suchen und Laufen vom Eingang zum Eingang, waren wir dann endlich drinn. Auf dem Feld in der Mitte des Stadions sind noch die VIP Plätze aufgebaut, die Bühne ist T-förmig, auf beiden Seiten der Bühne sind noch Plätze (Plastikstühle). Auf jedem Platz ist ein Tshirt gelb oder rot mit dem Schrift der Sendung “Ein gemeinsames Lied” und noch kleine Sternchen und Schwerte, die leuchten, die man zum applaudieren gut benutzen kann.

Dank unsere Frau Wang haben wir gute Plätze im VIP Bereich bekommen. Und dann ging das Konzert los. Ich wurde mir imer unsicherer weil da zum Teil die richtigen Stars gesungen haben (chinesische natürlich), die Stars! Es wurde sehr viel Werbung über Jingnin gemacht und die Stars haben ein paar Lieder mit den Fans gesungen. Dann waren wir als neunte an der Reihe.

Es war schon ein Life Konzert. Unsere Playbacks aber wurden ohne Pausen aufgenommen, es waren drei Lieder hintereinander. Das ganze hat für uns Ausländer nur 6 Minuten gedauert, und wir sind auf der Bühne nur hin und her gehetzt, gelaufen wie die wilden. Ich habe all meine Texte vergessen, habe nur versucht meinen Mund tongemäß zu bewegen. Ob es mir gelungen ist, werde ich an deisem Wochenende im Fernsehen sehen. Das ganze hat voll Spass gemacht, wir haben unser Wochenende doch sehr produktiv verbracht.

Tai Shan

Es gibt im chinesischen ein Sprichwort “Zeren zhong yu Taishan“, was bedeutet, eine Verantwortung tragen, die schwerer oder wichtiger ist als Tai Shan. Es war mal wieder der Qing Shi Huangdi, der diesen Berg berühmt gemacht hatte. Ausser dass er wegen uns die grosse Mauer vollenden und für sein nächstes Leben die Terracote Armee bauen ließ, hat er den Tai Shan hoch 6660 Stufen legen lassen, damit er auf seiner Ricksha gemütlich oben auf den Berg gelangen kann wenn er der Himmel und Erde seine Ehre zeigen wollte.

Wir, die Studenten der ASC wollten das auch machen und haben uns am letzten Wochenende in Tai An vom Shangdong Provinz versammelt. Tai An ist eine ziemlich kleine Stadt, die auch am Freitag Nachmittag wenige Leute und Autos in der Strasse zu sehen ist, aber auch ziemlich gute Bus- und Zugverbindung überallhin hat. Nachdem am Samstag Nachmittag die letzte Gruppe angekommen war haben wir uns auf dem Weg nach oben gemacht. Tai Shan ist einer der fünf berühmten Berge in China, liegt 1545 m hoch über dem Meer. Man kann von der Stadt aus direkt auf den Berg laufen, bis auf den Nan Tian Men (Südliches Himmelstor) würde es ungefähr vier Stunden dauern. Ausser einer von uns wollten alle den Bus bis zum Zhong Tian Men (Mittleres Himmelstor) nehmen, was den Zweidrittel des Weges bis zum Gipfel macht.

Der Bus kostet 80 yuan pro Person, und fährt ungerfähr 20 Minuten hoch. An der Zhong Tian Men kann man in die Seilbahn steigen, die ganz oben auf den Berg fährt. Die Hälfte der Gruppe ist mit der Seilbahn hochgefahren, was 45 yuan pro Person gekostet hatte. Der Rest der Gruppe, wo ich drinn war, hat sich entschieden zu Fuss zu laufen. Die Stufen führen ganz bis zum Gipfel. Sie sind zum Teil so gut gemacht, ist einfach unglaiublich wie die Leute es vor 2200 Jahren gemacht haben sollte. Unterwegs sieht man viele Schriftzeichen an den Felsen. Ich habe mir vom Herzen gewünscht sie alle verstehen zu können, sie sind bestimmt ganz nützliche daoistische Lebensphilosophie. Natürlich sind auch viele einheimische Touristen unterwegs und auch viele Läden, die alles anbieten,von einer Redbulldose bis frischer Wassermelone.

Der Weg nach oben war laaang, meine Knien tun mir heute noch weh, aber war ein ganz schönes Erlebnis. Verschwitzt ohne Ende sind wir oben angekommen und haben uns sofort auf den Weg zu unserem Hotel gemacht zum umziehen, da die Luft deutlich kühler war als unten. Es gibt ein paar Hotels oben auf dem Gipfel und wir haben für ein Bett 80 yuan bezahlt. Unser Hotel hatte zwar keine Dusche, aber wir waren glücklich darüber dass wir für so einen Preis da oben überhaupt was bekommen haben. Nachdem wir uns einigermassen zurecht gemacht haben sind wir chic essengegangen. Essensmäßig hat Tai An meiner Meinung nach nichts aufregendes. Oben auf Tai Shan weiss ich nur was wir alles getrunken haben, aber nicht was wir alles gegessen haben. Auf jeden Fall den Geschmack des Bai Jiu (hochprozentiges Alkohol), der sehr stark an schlecht gemachten stinkenden Toufu errinert, werde ich nie vergessen. Vielleicht ist es die Spezialität des Ortes?

Wir haben entschieden die ganze Nacht durchzuhalten. Das machen auch viele Chinesen. Von oben aus konnten wir sehen wie die Leute mit Taschanlampen die lange Treppe hoch und runter leifen. Ganz spät am Abend, sogar nach Mitternacht sind Leute raufgekommen und direkt Richtung heiligen Felsen gelaufen. Auf jeden Tai Shan Bildern ist dieser Felsen zu sehen. Er ist anscheinend der perfekter Ort, von wo aus man den Sonnenaufgang sehen kann. Wir haben uns grüne Militärmantel gemietet, die unterschiedlich gekostet hatte. Wenn es neu genäht ist kostet es einbisschen mehr, ich habe für meins 10 yuan bezahlt. Einige von uns haben gemeint es gab auch Mäntel mit einem Schußloch, das halte ich aber immer noch für ein Gerücht. Die Mäntel waren sehr warm und Jeder auf dem Berg ist mit so einem Mantel rumgelaufen.

Wir haben uns gegen 2 Uhr Morgens auf den Weg zu dem östlichen Bereich des Gipfels gemacht, hatten Angst vielleicht gibt es keinen Platz mehr auf den heiligen Felsen. Solch eine klare Himmel und so viele Sterne habe ich in China noch nie gesehen. Den heiligen Felsen haben wir doch nicht gefunden und haben uns irgendwo auf den Felsen, nicht weit von der Sternwarte hingelegt und Sterne angeguckt. Gegen 4 Uhr wurde es laut auf den Felsen. Es kamen so viele Leute dazu, keine Ahnung woher die plötzlich auftauchten. Dann haben wir auf den Felsen sitzend gemeinsam mit vielen Chinesen auf den Sonnenaufgang gewartet. Trotz dem dicken Mantel haben wir gefroren ohne Ende, aber die Sonne kam und kam nicht raus. Inzwischen wurden die Leute immer mehr und verteilten sich überall auf den Felsen. Die Photographen kamen mit der Taschenlampe und haben deren Service angeboten.

Um 4 Uhr 40 Minuten ist es passiert. Die ganze Masse hat angefangen zu jubeln, man könnte meinen auf der Bergseite ist die zweite Sonne aufgegangen wegen vielen Blitzen der Kameras. Sowas vollkommenes habe ich noch nie gesehen. Wir sassen über den Wolken und haben zugesehen wir eine rote runde Kugel langsam aus den weissen Wolken hochkam. Es war sehr beeindrückend. Es ging aber ziemlich schnell, innerhalb von drei Minuten ist die Sonne aus den Wolken komplett raus und hat angefangen zu blenden. Als es heller wurde konten wir auch umliegende Landschaft betrachten, es war wie in den Bildern. In China kann sogar die Natur sehr kitschig sein. Nach drei Stunden Schlaf haben wir alle die Seilbahn genommen und die meisten sind von der Gondelstation bis zur Stadt gelaufen. Wir aus Nanjing haben aber wieder den Bus nach unten genommen da wir dachten unser Zug würde um 2.30 fahren. Am Bahnhof entdeckten wir aber mit Hilfe der Schaffnerin, dass unsere Tickets für den Tag davor war. Damit hatten wir aber Glück, da wir statt unser Stehplätze in dem Zug, Liegeplätze im Bus finden könnten.

Es war ein ganz nettes Klassentreffen kombiniert mit der Schönheit der Natur und Faszination der Geschichte. Hochlebe derjenige der die Idee durchgesetzt hatte!

Das Ende einer Woche

Freitag Mittag um 11.30 den Unterricht von der Frau Wang überlebt, duerften wir rein ins Wochenende. Deises Wochende steht vieles auf dem Plan, was für unser bescheidenes Leben gar nicht gewohnt ist.

Freitag Abend haben wir auf der Abschlussfeier von dem Westcampus gesungen. Es hat in der Sporthalle stattgefunden, die Halle war erst halbvoll. Da heute Abend auf dem Ostcampus noch eine Abschlussfeier stattfinden wird, waren wir überrascht. Die getrennte Aubschlussfeier ist anscheinend nicht aus Platzgründen, sondern wie eine chinesische Kollegin mir erklärt hatte, eine Gewohnungssache. Die Qualität des Konzerts ist ja mit dem grossen “Tong Yi Shou Ge“ nicht zu vergleichen, aber alles war trotzdem ganz nett. Wir waren die Lachnummer von dem Abend, da wir unser berühmtes Lied „Xingfu Zai Nali“ ohne Musik singen durften, und noch dazu das Lied unter den jungen Leuten gar nicht bekannt ist. Jeder von uns musste ein kurzes Lied auf eigener Muttersprache singen, unsere deutsche Kollegen haben „Die Biene Maja“ gesungen. Ich kenne ja das Lied nur auf russisch, auf deutsch klingt es auch ganz nett und die Melodie ist derselbe. David hat auf Dialekt was gesungen mir kam es wie ein Kirchenlied vor, es scheint aber ein ganz witziges Lied zu sein. Ich dann ein mongolisches Lied, mit einem sehr tiefsinnigem Text, denn ich nicht zu überstezen wage, gesungen. Kann sein dass es den anderen auch als ein buddhistisches Loblied vorgekommen. Nach unserem mehr oder minder gelungenen Auftritt hat David sein „Tong Hua“ gesungen, die chinesische Mädels sind fast alle aus dem Stuhl umgefallen und damit war die Ehre der FH Konstanz gerettet.

Nachdem Konzert ging es natürlich zu einem deutschen Lokal. Wir waren rechtzeitig angekommen, mein erstes Fassbier in China getrunken, Brezeln dazu gegessen und gemütlich die Eröffnungszeremonie angeschauet. Als die deutsche Mannschaft vier zu zwei gewonnen hatte, war der Lokal schon ziemlich voll. Dann haben wir noch weitergefeiert, die Abschlussparty von „Nanjing Institute of Technology“ und Deutschland wird Weltmeister und so...als ich nach Hause kam, war es auf jeden Fall schon hell.

Samstag Nachmittag waren wir bei einer unserer Lehrerin eingeladen. Da sie zwei Jahre in Stuttgart Fortbildung gemacht hat, hat sie eine Seele für Deutschland. Es gab viel zu Essen und auch reichlich zu trinken. Wir haben Jiaozi (Maultaschen) gemacht. Ich habe den meisten Teig alleine gewälzt, eine Arbeit die ich jahrelang in der Mongolei während des Frühlingfests machen musste, und offen gesagt nicht sehr begehre. Aber die anderen haben, sehr zu Überraschung von unserer Lehrerin, deren Job /Maultaschenfüllung reinstopfen/auch ganz gut und schnell gemacht, damit konnten wir ziemlich früh essen. Der Mann von unserer Lehrerin ist ein Anwalt, der gezwungenermaßen neben seinem Fachwissen auch viel Trinkvermögen beweisen muss. Sie haben eine wunderschöne Wohnung mit einem sehr für eine Grillparty geeignetem Balkon, ein Kind, eine super bequeme Sofa, zwei Autos und einen riesen grossen Air Conditioner. Da die Deutschen, bekanntlicherweise, gut beim Biertrinken sind, haben unsere Jungs als Beweis dafür ziemlich viel trinken durfen. In der Halbzeit von England und Paraguia haben wir uns höfflich verabschiedet und auf dem Weg nach Hause gemacht.

Sonntag Abend stand noch die Party auf dem Ostcampus, das relativ voller war als das auf dem Westcampus. Unsere zwei Lehrehrinnen sind noch extra gekommen um uns beizustehen. Sie waren aber selbst mehr aufgeregt als wir. Gut geübt wir immer sind, haben wir unser Job ganz sauber gemacht. Nachdem Konzert habe ich dann festgestellt dass das Wochenende bald endet, habe ich mich nach Hause geeilt und über den Schreibtisch gemacht.

Vorteile der Benachteiligung

Ich bin eigentlich ganz ein armes Ding. Es hat schon damals in der Grundschule angefangen. Wir als erste in der Geschichte durften eine ganz neue Pruefungsmethode mitmachen, es gab eine einheitliche Prüfung, und landesweit ist es in der gleichen Uhrzeit angefangen. Ich war auf dem Land damals und wegen der Lehrermangel konnten wir, die Schüler aus dem Land konnten auf gar keinen Fall den Stadtkindern Wasser reichen. Als Bestätigung dafür sind zweidrittel von uns die komische, unheimlich schwere Prüfung durchgefallen.

In der Hochschule waren wir die letzten Studenten, die innerhalb von vier Jahren Bachelor machen durften. Unsere Nachfolger mussten mindestens fünf Jahre studieren um das Studium zu beenden, also bloss nicht sitzenbleiben! Wir hatten viel schwere Stoffe als unsere Nachfolger und Druck denn sie haben ja viel mehr Zeit als wir.

In meiner zweiten Hochschulkarriere durfte ich dasgleiche nochmal mitmachen, Diplomstudiengangsumstellung auf Bachelor. Mit meinem Vorhaben möglichst schnell mit dem Studium fertig und ab nach Hause, darf ich auf keinen Fall zurueckgestuft werden. Es ist wie auf einer brennende Brücke laufen. Und da der neue Studiengang so die ganze Aufmerkseimkeit auf sich zieht, wir sind so die letzten Bachelors und werden von den Profs nicht so liebevoll behandelt.

Dann kamen wir nach Nanjing, und auch ziemlich die gleiche Geschichte. Da unsere Hochschule umzieht, ist hier alles durcheinander. Für uns wurde ein Bürozimmer im vierten Stock gemietet, und unsere Lehrerinnen pendeln jeden Tag fast eine Stunde zwischen uns und der neuen Campus. Sie haben keine Zeit für uns, das geben sie auch selber zu. Also ich bin ja mit der jetzigen Situation ganz zufrieden, aber es hätte noch besser laufen können.

Und so gesehen ziehe ich in meinem Leben immer die schlechte Karten. Da ich in den letzten Jahren nicht wenige Jahre im Ausland gelebt bin, sogar Zuhause komme ich wie eine Ausländerin vor, spüre ich mit jedem Schritt und Tritt die extra Regeln für die Ausländer. Als eine Frau in der asiatischen Kulur wird man auch anders behandelt als die Männer.

Aber andererseits gibt es auch viele Vorteile der Benachteiligung. Was ich hier geschrieben habe sind auch keine Benachteiligungen, aber unter entsprechenden Umständen wurde ich, oder meine Generation anders behandelt als die anderen. In der letzten Zeit habe ich bei mir festgestellt, dass ich ziemlich starke Angst habe vor dem benachteiligt zu werden. So eine Erfahrung habe ich noch nie gemacht, aber woher kommt die Angst? Warum denken die Leute, die wären ungerecht behandelt? Ich bin mit meiner jetzigen Situation völlig zufrieden, als Experimentgeneration in allen Hinsicht hat meine Generation in meinem Heimatland auch sehr viele Begünstigungen bekommen. Und die Vorteile der Benachteiligung nehme ich sehr sehr gerne an. Ich bin auch gerne eine asiatsische Frau, die Höfflichkeiten von der Männerseite nehme ich gerne an. Ich geniesse es sogar, als eine Frau in Asien bestimmte Verantwortungen nicht tragen zu müssen.

Und dennoch weiss ich nicht woher die Angst kommt. Und immer auf der Hut sein, ob ich wie die anderen behandelt wurde oder nicht, macht müde. Habe keine Lust mehr!

Der lang ersehnte Regen

Als eine Mongolin kann ich schwüles Wetter ganz schlecht ertragen. Nanjing ist einer von den berühmten vier heissen Ofen in China. Obwohl jetzt nicht mal Juli ist, verstehe ich den Sinn des Spruchs vollkommen.

Eines Nachts schlief ich in meinem Zimmer (ohne Air Conditioner wohl bemerkt!) mit der Schwüle kämpfend und nach der Luft ragend, höre ich plötzlich etwas tropfen. Es muss ziemlich laut gewesen sein, denn es war ungefähr vier Uhr Nachts und ich bin durch diesen Geräusch wachgeworden. Ist das der lang ersehnte Regen? Wenn es regnet könnte ich einbisschen besser atmen, die Luft wird dann nicht so schwer und nicht so heiss. Regen hat für mich überhaupt was magisches in sich, hängt wahrscheinlich damit zusammen dass es in der Mongolei ziemlich wenig regnet.

Aber zu meiner Überraschung kam das Geräusch nicht vom offen gelassenen Balkon, sondern von der Tür. Halb im Schlaf, ein bisschen enttäuscht, gehe ich zur Tür und mache sie auf. Und dann hat es ein lautes „Wuff..“ gemacht und ich stand tatsächlich im Regen. Na ja fast...Durch die Nässe aus dem Schlaf gerissen mache ich erst mal das Licht an. Na toll...das Wasser kommt vom oben, und zwar so viel dass innerlhalb kurzester Zeit unser frisch geputzter Wohnzimmerboden schon ganz naß wurde.

In meiner voller Verzweifelung laufe ich hoch und klopfe an die Tür. Ich wusste nicht wer da wohnt, deswegen war mir auch nicht sicher ob ich es sprachmäßig schaffen würde denen zu sagen was ich möchte. Zum Glück kam kein alter, aus dem Schlaf gerissener, schlecht gelaunter pensionierte Lehrer, sondern eine junge Chinesin, die seit nur einer Woche da wohnt. Ich habe es nur geschafft „Komm mit“ zu sagen, und ihr mein Zimmer gezeigt. Sie hat es auch nicht verstanden, wie es passiert haben könnte, war ja zu spät oder eben zu früh für solche Aufregung. Sie hat sich tausend mal entschuldigt, ich habe sie dann zurückgeschickt und habe angefangen den Boden abzuwischen damit es nicht noch in die Wohnung unter uns läuft.

Am nächsten Tag kam das Mädchen noch mal, und hat uns als Entschuldigung zum Essen eingeladen. Sie und ihr Freund hat noch bis zum Morgengrauen Fussbal geschaut und in der Zeit hat sie gewaschen. Ich kann immer noch nicht verstehen wie das ganze Wasser auch bei denen auf den Boden kam aber das ist eben eine alte Wohnung. Die beiden haben sich nochmals entschuldigt, und beim Essen haben wir uns ganz gut amusiert.

Wenn man etwas ganz ganz doll wünscht, dann kommt es in Erfüllung, egal in welcher Weise!

Mückengrill

Ich habe echt nie gedacht, dass die Mücken so fieß sein können. Ausser der Hitze im Sommer, sind die Mücken das zweitgrösste Problem in Nanjing. Solange es anfängt wärmer zu werden sind die Geschäfte voll von Mückenstich- und Mückentreibmitteln. Man kann zum Beispiel eine Himmelbettschleife kaufen, die den Menschen ruhigen Schlaf, ohne jegliches Summsen am Ohr, ermöglicht. Die Mücken sind hier im menschlichen Leben sogar so ein großes Thema, dass man damit wunderbar ein Gespräch führen können.

Eine Lehrerin von uns hat mal erzählt, egal wieviel Geld man hat, ein schönes Villa oder eine moderne Wohnung, die Mücken wird man nicht los. Man könne doch nicht eine Schleife drum rum hängen. Die Mutter von einem Schüler, der in diesem Jahr Gao Kao (Zentrale Abschlussprüfung der Grundschule) gemacht hatte, hat erzählt, sie musste extra ins Laden und die teuersten und besten Mückenbalsam kaufen, damit der Sohn während der Prüfung mehr schreibt als am Körper kratzt.

Meine mongolische Kollegen, die in Nanjing einige Sommer erlebt hatten, aufrgund eigener Forschung mir mitgeteilt, dass es zwei Sorten von Mücken gibt. Die Mücken die gelbliche Farbe haben sind ganz harmlos, sie stechen und am nächsten Tag ist der Stich weg. Die andere Sorte ist richtig schlau. Die ist nämlich kleiner als die erste Sorte , fliegt und sticht auch schneller. Sie sind grau und haben weisse Striche auf den Rücken. Ihre Stiche jucken ewig lang und wenn man nicht aufpasst hinterlässt sogar Narben.

In unserer WG machen wir jeden Abend eine Jammerrunde und zählen unsere Stiche. Ich bin eigentlich derjenige die am wenigsten zu beklagen habe. Unsere Jungs haben überall rote Punkte, anscheinend schmeckt der europaische Blut besser als asiatische. Da kann ich mich aber nicht beklagen.

Neulich Abend beim Fussbal gucken bei einem neueröffneten, westlichen Restaurant kam der Kellner mit Wen Xiang zu uns. Das Zeug wird überall gegen den Mücken benutzt, wird angezündet und riecht wie ein Räucherstäbchen. Das nenne ich aber ein Service! Sie hatten aber auch einen Mückengriller. Den Namen haben wir während der Halbzeit ausgedacht, da uns der richtige Name nicht einfiel. Es sieht wie ein kleiner Elektrogrill, nur hoch an die Wand angehängt. Es strahlt warme Neonlichter und man kann jede Minute die qualvolle Schrei der sterbenden Mücken hören.

Auf jeden Fall haben wir den Abend in einem Mückenfereien Ort verbracht und Deutschland hat 3:0 gewonnen!

Gärten, Seide, schöne Frauen und Zhouzhuang

Nach mehrmahliger Verschiebung, hat unsere Lehrerin uns an diesem Wochenende nach Suzhou mitgenommen. Suzhou liegt in Jiangsu Provniz, von Nanjing nur zweiundhalb Autostunden entfernt. Und wie im Reiseführer steht, berühmt für seine Gärten, Seide und schöne Frauen.

Am Vormittag, direkt nachdem wir angekommen sind haben wir einen kleineren Garten besuchen können. Da der Regenseason angefangen ist, hatten mir am Nachmittag keine Gelegenheit in anderen Gärten von Suzhou rumzulaufen.. Während dem Regen haben wir in zwei Seidengeschäften reingeschauet und gemütlich eingekauft. Am Abend gingen wir zu einem japanischen Restaurant, wo man an der Theke sitzen und zusehen kann wie der Koch unser Essen vorbereitet.

Das war eigentlich alles was ich von Suzhou gesehen habe. Einen Garten, schöne Seiden...von den schönen Frauen weiss ich nicht so genau, hatte keine Zeit gehabt genauer zu schauen. Ich passe mal nächstes Mal auf. .

Am nächsten Tag haben wir die eine Wasserstadt in der Nähe von Suzhou besucht. Der ort heisst Zhouzhuang, und liegt ungefähr eine Stunde Fahrt von Suzhou entfernt. Zhuang heisst Dorf, und weil früher die meisten Einwohner von diesem Dorf Zhou mit Nachnahmen hießen, wurde das Dorf Zhouzhuang benannt. Die Geschichte des Dorfes geht über 900 Jahre zurück. Ein chinesischer Maler hat in fünfzigern das Dorf mit seiner Gemälde „Heimweh“, wo der Twinbridge drauf gebildet ist, berühmt gemacht. Das Gemälde hat ein amerikanischer Millioner in seiner Sammlung aufgenommen und als er im Jahr darauf in China war, hat er das Bild an dem berühmten Politiker Deng Xiao Ping geschenkt.

Man muss eine Eintrittskarte für 100 yuan, die zwei Tage gültig ist, kaufen. Mit dem Ticket kann mann auch all Residenzen, Museen und ein Kunju (wie Peking Oper) besuchen. Der kleine Wasserstadt ist voll von Essenslokalen und Läden für Touristen. Zu dem Spezialität des Ortes gilt gebratene Schweinehaxe, wer sagt es denn! In der Nähe von Wasserstadt gibt es viel Perlenplantagen, mann kann überall verschiedene Perlen zu guten Preis kaufen. Man muss nur unsere Frau Wang dabei haben, die super gut feilschen kann.

Wir haben gemütlich ein Boot gemietet und uns durch die Stadt rudern lassen. Die Frauen die das Boot rudern bieten auch das Singen an. Alles hat seinen Preis, zwei Lieder Singen kostet 10 yuan. Unsere Lehrerin ist ja theoretisch auf der Dienstreise, sie verlangt immer nach jedem service eine Quittung. Als sie es nicht geschafft hatte zwei Lieder für fünf yuan zu bekommen, hat sie gesagt, „von dir bekomme ich ja keine Quittung“. Sie hat angeboten drei Lieder für 10 yuan singen und erkärte es wäre „Xingfu Fei“ (Freudenkosten). Xingfu Fei hin und her und wir konnten die Stimmen aus vorbeifahrenden Boote hören, die Bootfahrt alleine war schönes Vergnügen gewesen.

Nachdem vier Stunden Wasserstadtbesichtigung machten wir uns auf dem Weg nach Hause.

Naadam

Nach der drei Nächte und zwei Tage Fahrt bin ich endlich in Ulan Bator angekommen und mir war sofort kalt. Das Klima hier im Norden ist trocken und deutlich kühler als in Nanjing. Ich habe dieses Jahr unser Naadam-Fest aktiv wie möglich mitgefeiert, habe ja schliesslich vier jahre lang nicht während Naadam Zuhause gewesen.

Dieses Jahr ist ein besonderes Jahr, wir feiern das 800-jährige Jübiläum des Mongolischen Staates. Das ist auch der Grund dafür, warum schon im Mai ich kein Zugticket kaufen konnte. Die ganze Mongolei atmetete diese drei Tage voll und ganz mit Chingis Khan und mit der Geschichte. Ich habe die Eröffnungszeremonie in unserem Stadion angeschauet, die mit vielen Pferden, den Soldaten von Chingis Khan, Chingis Khan und seiner Börte sehr beindruckend war. Am Tag darauf haben wir das Pferderennen angeschaut, das ausserhalb der Stadt stattgefunden hatte. Organisatorisch hat es meiner Meinung nach alles sehr gut geklappt. Es waren sehr viele Touristen zu sehen, und in den Nachrichten kam es auch dass unser Staat auch offiziell viele Gäste eingeladen hat.

In gross und ganzem habe ich so gerechnet, unterwegs beim Fest habe ich eindrittel der Zeit an der Toilette in der Schlange gestanden. Dann noch eindrittel der Zeit für Huushuur (ist fast wie Ostereier im Ostern) in der Schlange gestanden. Und im Rest der Zeit habe ich die Pferde und das ganze drum herum sehen können. Aber ich bin trotzdem ganz zufrieden, ich glaube es gehört sich auch so. Vom Bogenschiessen und Ringen habe ich nicht viel mitbekommen. Weiss nur dass, das Ringen dieses Jahr für die Zuschauer sehr überraschend ausgefallen ist...ein junger Ringer wurde neu Champion und ein beliebter, talantierter Champion hat gekündigt dass er mit dem Ringen aufhört.

Nach dem staatlichen Festlichkeiten gab es private Festlichkeiten. Nach fast zwei Stunden Stau haben wir endlich unsere Verwandte erreicht, die in der frischen Luft am Stadtrand wohnen. Es gab eine ganze Ziege, mit allen drum und dran, Innereien, Kopf und so. Zwei Tage darauf bei den anderen Verwandten gab es zwar keine ganze Ziege aber auch reichlich Fleisch und Airag (Getränk aus Stutenmilch).

Jetzt ist das lange Fest zu Ende, alle ausser mich eilen sich zur Arbeit um sich vom Urlaub zu erholen. Ich hänge so rum, gehe ab und zu mal raus mit meinen ganz ganz wenigen Bekannten und versuche Energie zu sammeln für den langen kalten Winter in Beijing.